تزریق پراملینتاید

دیابت نوع 1 یک اختلال ایمنی-واسطه شده است که با تخریب کامل عملکرد سلول های بتا{{2} لوزالمعده مشخص می شود و بیماران قادر به ترشح انسولین و آمیلین درون زا نیستند، بنابراین نیاز به جایگزینی انسولین خارجی مادام العمر دارند.

با این حال، تک درمانی با انسولین اغلب نمی تواند به طور موثر پیک های گلوکز پس از غذا را کنترل کند و ممکن است باعث کاهش قند خون و افزایش وزن شود. به عنوان تنها درمان کمکی تایید شده توسط FDA ایالات متحده برای دیابت نوع 1،تزریق پراملینتایداین دارو عمدتاً در بیمارانی که پاسخ‌های غیربهینه به مونوتراپی انسولین دارند، استفاده می‌شود و شکاف بالینی در کاهش کمکی گلوکز برای دیابت نوع 1 را پر می‌کند.

علائم قابل استفاده: دیابت نوع 1 تایید شده در درمان طولانی مدت با انسولین پایه- بولوس، اما با گلوکز پایدار 2 ساعته پس از غذا بالای 10.0 میلی مول در لیتر یا HbA1c بیشتر یا مساوی 7.5 درصد، در غیاب موارد منع مصرف راسول خون، در چنین بیمارانی خطر افزایش دوزگلیسمی افزایش می یابد. این محصول از طریق مکانیسم منحصر به فرد خود، پیک های گلوکز پس از غذا را بدون افزایش نیاز به انسولین صاف می کند، مصرف کل انسولین را کاهش می دهد و خطر هیپوگلیسمی را کاهش می دهد.

یافته های تحقیق: در بیماران دیابتی نوع 1 که محصول کمکی با انسولین دریافت می کنند، HbA1c به میزان 0.1٪ تا 0.67٪، گلوکز 1 ساعت پس از غذا 4.4-7 میلی مول در لیتر، و گلوکز 2 ساعت پس از غذا به میزان 3.6-4.8 میلی مول در لیتر کاهش می یابد و به طور قابل توجهی تغییرپذیری گلوکز را کاهش می دهد.

اکثر بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 عملکرد سلولهای بتای پانکراس و مقاومت به انسولین را مختل می کنند. موارد پیشرفته اغلب نیاز به درمان انسولین ترکیبی دارند. با این حال، برخی از بیماران، حتی با مصرف انسولین به همراه داروهای ضد دیابت خوراکی (مانند سولفونیل اوره، متفورمین)، نمی توانند به کنترل گلیسمی ایده آل دست یابند، به ویژه نوسانات قابل توجه بعد از غذا، که یک چالش بزرگ در مدیریت دیابت است. این محصول به عنوان یک مکمل اختصاصی برای انسولین، این نیاز برآورده نشده در دیابت نوع 2 تحت درمان با انسولین ضعیف را برطرف می‌کند.

علائم قابل استفاده: دیابت نوع 2 تایید شده در درمان با انسولین بولوس (با یا بدون متفورمین و/یا سولفونیل اوره)، با گلوکز پایدار 2 ساعت پس از غذا بالای 11.1 میلی مول در لیتر یا HbA1c بیشتر یا برابر با 7.0%، در صورت عدم وجود دیابت نوع انسولین، یا اختلالات چربی خون در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2{7}}. اثر افزایش سیری محصول به کاهش کالری دریافتی، پشتیبانی از کنترل وزن، بهبود متابولیسم لیپید و کاهش خطر عوارض قلبی عروقی کمک می کند.

داده‌های بالینی: در بیماران دیابتی نوع 2 تحت درمان با انسولین، HbA1c 0.3-0.62٪، گلوکز 1 ساعت پس از غذا 4.8 میلی‌مول در لیتر و گلوکز 2 ساعت پس از غذا 3.4 میلی‌مول در لیتر کاهش می‌یابد. همچنین نیاز به انسولین را کاهش می دهد، کاهش وزن را افزایش می دهد و کنترل قند خون و کیفیت زندگی را بهبود می بخشد. در مقایسه با آگونیست های گیرنده GLP-1 و سایر عوامل کمکی، این محصول برای بیمارانی که تحمل بیشتری نسبت به اثرات گوارشی دارند و نیاز اولیه به کنترل اوج پس از غذا دارند مناسب تر است.

(1) دیابت با نارسایی کلیه

نارسایی کلیوی دیابتی یک عارضه شایع است. کاهش ترخیص کالا از گمرک دارو، تجمع و خطر عوارض جانبی- را افزایش می‌دهد و نیاز به انتخاب دقیق ضد دیابت دارد. این محصول عمدتاً از طریق کلیه دفع می شود. با این حال، مطالعات فارماکوکینتیک در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی متوسط ​​تا شدید (CCR 20-50 میلی لیتر در دقیقه) در مقایسه با افراد سالم، ترخیص کالا از گمرک مشابهی را نشان می دهد که اجازه دوز ثابت را می دهد.

علائم قابل استفاده: دیابت نوع 1 یا 2 با نارسایی کلیوی (CCR 20-50 میلی لیتر در دقیقه) و پاسخ ناکافی به انسولین، بدون منع مصرف. در صورت بدتر شدن عملکرد کلیه، پراملینتاید باید قطع شود (Ccr<20 mL/min) or dialysis is initiated.

(2) دیابت با چاقی

چاقی یک عامل خطر اصلی و مانع کنترل قند خون است که اغلب با مقاومت به انسولین همراه است. تک درمانی انسولین ممکن است افزایش وزن را بدتر کند و یک چرخه معیوب ایجاد کند. با افزایش سیری مرکزی و کاهش مصرف غذا، این محصول به کاهش وزن کمک می کند، مقاومت به انسولین را بهبود می بخشد و مدیریت دوگانه گلوکز و وزن بدن را امکان پذیر می کند.

علائم قابل اجرا: دیابت نوع 1 یا نوع 2 با چاقی (BMI بیشتر یا مساوی 28 کیلوگرم بر متر مربع)، کنترل ناکافی انسولین، و اهداف مدیریت وزن. تیتر کردن دوز، نظارت بر گلوکز، رژیم غذایی و ورزش توصیه می شود. وضعیت تغذیه باید رعایت شود تا از سوء تغذیه ناشی از کاهش اشتها جلوگیری شود.

(3) بیماران با تغییرپذیری گلیسمی پس از غذا مشخص

برخی از بیماران دیابتی (نوع 1 یا 2) دارای گلوکز ناشتا قابل قبول (4.4-7.0 میلی مول در لیتر) هستند اما نوسانات شدید بعد از غذا: افزایش شدید 1 تا 2 ساعت بعد از غذا و به دنبال آن کاهش سریع، باعث هیپرگلیسمی بعد از غذا و هیپوگلیسمی قبل از غذا می شود. تک درمانی انسولین نمی تواند دقیقاً چنین نوساناتی را برطرف کند. این محصول با به تاخیر انداختن تخلیه معده و سرکوب گلوکاگون پس از غذا، پیک های پس از غذا را تثبیت کرده و گردش را کاهش می دهد.

علائم قابل استفاده: دیابت نوع 1 یا نوع 2 با گلوکز ناشتا 4.4-7.0 میلی مول در لیتر اما 2 ساعت گلوکز پس از غذا بیش از یا مساوی 5.0 میلی مول در لیتر، یا هیپرگلیسمی مکرر پس از غذا (بیشتر یا مساوی 11.1 میلی مول در لیتر و هیپوگلیسمی قبل از غذا).<3.9 mmol/L).Postprandial glucose should be closely monitored, with titration of Pramlintide and insulin doses to achieve stable control.

علاوه بر نشانه های اصلی،تزریق پراملینتایدنقش مکمل در بهینه سازی رژیم های قند خون و پرداختن به چالش های بالینی پیچیده دارد.

مکمل درمان با پمپ انسولین در بیماران دیابتی (عمدتا نوع 1) که پمپ های انسولین را با بی ثباتی مداوم پس از غذا مصرف می کنند، محصولی که به صورت زیر جلدی قبل از غذا تجویز می شود، گلوکز پس از غذا را صاف می کند، نیاز به بولوس هنگام غذا را کاهش می دهد، خطر هیپوگلیسمی را کاهش می دهد و ثبات را بهبود می بخشد. مصرف همزمان 24 ساعته با نسبت ثابت به طور قابل توجهی هیپرگلیسمی پس از غذا را بدون هیپوگلیسمی شدید بهبود می بخشد.

کنترل گلوکز بعد از عمل به شدت بر نتایج جراحی تأثیر می گذارد. در بیماران با پاسخ ضعیف به انسولین و نوسانات بزرگ پس از غذا، استفاده کوتاه مدت از پراملینتاید به سرعت کنترل را برای دستیابی به اهداف جراحی و کاهش خطر بهینه می‌کند. گلوکز باید به دقت کنترل شود. دوز بر اساس نوع روش تنظیم می شود و ادامه آن پس از عمل به مصرف خوراکی و کنترل قند خون بستگی دارد.

درمان ترکیبی در دیابت مقاوم در دیابت مقاوم در برابر کنترل نشده توسط عوامل متعدد (انسولین + داروهای خوراکی) با نوسانات مشخص، ممکن است این محصول برای کاهش هم افزایی گلوکز از طریق مکانیسم مشخص خود اضافه شود. برای جلوگیری از تداخل، تیتر کردن دوز و نظارت بر عوارض جانبی{2}} الزامی است.

هیپوگلیسمی یکی از شایع ترین عوارض جانبی این محصول است. بیشتر در مرحله اولیه درمان، دوره تیتراسیون دوز، یا در ترکیب با انسولین، سولفونیل اوره ها و سایر داروهای کاهش دهنده گلوکز رخ ​​می دهد. برای جلوگیری از هیپوگلیسمی شدید (مانند کما، اختلال هوشیاری) نیاز به پیشگیری دقیق است.

در طول درمان با این محصول، قند خون باید به دقت کنترل شود، به خصوص قبل از غذا، 1 ​​تا 2 ساعت بعد از غذا و قبل از خواب. در صورت بروز علائم افت قند خون (مانند تپش قلب، لرزش، تعریق، سرگیجه، گرسنگی، گیجی و غیره)، کربوهیدرات ها (به عنوان مثال، قرص گلوکز، آب نبات، آب قند) باید فورا مصرف شوند. در صورت هیپوگلیسمی شدید، تزریق داخل وریدی گلوکز ضروری است.

باید توجه ویژه داشت: هنگامی که این محصول همراه با انسولین استفاده می شود، خطر هیپوگلیسمی به طور قابل توجهی افزایش می یابد. بنابراین، تنظیم دوز انسولین بسیار مهم است. دوز انسولین قبل از غذا باید در ابتدا 50% کاهش یابد و سپس به تدریج با توجه به سطح گلوکز خون تنظیم شود. دوز انسولین نباید بدون توصیه پزشکی افزایش یابد. برای بیمارانی که داروهای ضد دیابت خوراکی سولفونیل اوره مصرف می کنند، دوز سولفونیل اوره باید به طور مناسب کاهش یابد تا خطر هیپوگلیسمی کاهش یابد.

علاوه بر این، بیماران و خانواده‌هایشان باید در شناسایی هیپوگلیسمی و اقدامات درمانی اضطراری تسلط داشته باشند، غذاهای حاوی کربوهیدرات را همیشه همراه داشته باشند و از رانندگی به تنهایی یا استفاده از ابزار دقیق برای جلوگیری از حوادث در طول دوره‌های کاهش قند خون خودداری کنند. اگر هیپوگلیسمی به طور مکرر رخ دهد، باید فوراً برای تنظیم دوز این فرآورده و داروهای همزمان به پزشک مراجعه کرد.