پودر مروپنم

پنومونی اکتسابی بیمارستانی (HAP): HAP ناشی از باکتری‌های مقاوم به دارو مانند سودوموناس آئروژینوزا و کلبسیلا پنومونیه است که مروپنم یکی از داروهای ترجیحی است.
پنومونی اکتسابی از جامعه (CAP): قابل استفاده در موارد CAP شدید یا مشکوک به عفونت مختلط (مانند عفونت همزمان استرپتوکوکوس پنومونیه و باکتری های بی هوازی).
تشدید حاد برونشیت مزمن: هنگامی که با عفونت سودوموناس آئروژینوزا ترکیب شود، مروپنم می تواند به طور موثر این بیماری را کنترل کند.

عفونت های پیچیده شکمی مانند کوله سیستیت، کلانژیت، آبسه کبدی، پریتونیت و غیره اغلب توسط اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه، باکتریوید fragilis و غیره ایجاد می شوند. مروپنم را می توان با تک درمانی یا همراه با مترونیدازول درمان کرد.
عفونت داخل شکمی بعد از عمل: برای اهداف پیشگیرانه یا درمانی برای کاهش خطر عوارض بعد از جراحی شکم استفاده می شود.

عفونت‌های پیچیده دستگاه ادراری: از جمله پیلونفریت، سیستیت و غیره، به ویژه برای عفونت‌های انتروباکتریاسه که ESBL (بتالاکتام‌های با طیف گسترده) تولید می‌کنند، مناسب است.
عفونت های زنانه مانند اندومتریت، بیماری التهابی لگن و التهاب بافت همبند رحم، اغلب در اثر عفونت های مخلوط باکتری های هوازی و بی هوازی ایجاد می شوند. مروپنم می تواند پاتوژن های رایج را پوشش دهد.

استئومیلیت: استئومیلیت ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس (به استثنای MRSA)، سودوموناس آئروژینوزا و غیره. مروپنم یکی از داروهای اختیاری است.
سلولیت: عفونت‌های شدید پوست و بافت نرم، به‌ویژه زمانی که با خطر سپسیس همراه باشد، نیاز به استفاده داخل وریدی از آنتی‌بیوتیک‌های{0} وسیع الطیف دارد.

مننژیت باکتریایی: مروپنم می تواند به سد خونی-مغزی نفوذ کند و مننژیت ناشی از استرپتوکوک پنومونیه، نایسریا مننژیتیدیس، هموفیلوس آنفولانزا و غیره را درمان کند، به ویژه برای سویه های مقاوم به پنی سیلین یا سفالوسپورین ها مناسب است.
آبسه مغزی: مروپنم همراه با مترونیدازول اغلب به دلیل عفونت مخلوط باکتری های هوازی و بی هوازی ایجاد می شود.

سپسیس: عفونت جریان خون ناشی از باکتری های حساس که نیاز به کنترل سریع منبع عفونت دارد و مروپنم یکی از داروهای ارجح است.
نوتروپنی همراه با تب: در بیماران مبتلا به نوتروپنی پس از شیمی درمانی یا پیوند مغز استخوان، مروپنم می تواند عفونت های باکتریایی گرم{0}} احتمالی را پوشش دهد و مرگ و میر را کاهش دهد.

تنظیم دوز: برای کودکان 3 ماهه تا 12 ساله، 10-20 میلی گرم بر کیلوگرم هر 8 ساعت بر اساس شدت عفونت و وزن بدن تجویز شود. کودکان با وزن بیش از 50 کیلوگرم باید دوز بزرگسالان داده شود.
درمان مننژیت: برای کنترل سریع عفونت، دوز برای بیماران مننژیت اطفال را می توان به 40 میلی گرم بر کیلوگرم، هر 8 ساعت یک بار افزایش داد.

نظارت بر عملکرد کلیه: افراد مسن اغلب کاهش عملکرد کلیه دارند و دوز باید بر اساس میزان کلیرانس کراتینین تنظیم شود تا از تجمع دارو جلوگیری شود.
نظارت بر عوارض جانبی: افراد مسن تحمل ضعیفی نسبت به عوارض جانبی دارو دارند و نیاز به مشاهده دقیق عملکرد کبد و کلیه، علائم عصبی و غیره دارند.

نارسایی کلیوی: مروپنم عمدتاً از طریق کلیه ها دفع می شود و بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی باید دوز را با توجه به میزان کلیرانس کراتینین تنظیم کنند. به عنوان مثال، زمانی که میزان کلیرانس کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه باشد، دوز مصرفی بزرگسالان به نصف کاهش می یابد.
اختلال عملکرد کبد: بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کبدی معمولاً نیازی به تنظیم دوز ندارند، اما شاخص‌های عملکرد کبد باید تحت نظر باشند تا نسبت به آسیب‌های کبدی ناشی از دارو{0}} هوشیار باشند.

داروی زنان باردار: مروپنم متعلق به طبقه بندی B بارداری FDA است و آزمایشات حیوانی تراتوژنیسیته را نشان نداده است، اما داده های تحقیقات انسانی محدود است. زنان باردار باید با احتیاط از آن استفاده کنند و فقط در صورت لزوم از آن استفاده کنند.
دارو برای زنان شیرده: مروپنم می تواند به مقدار کم در شیر مادر ترشح شود. توصیه می شود در طول دوره مصرف دارو برای زنان شیرده شیردهی متوقف شود.

واکنش های آلرژیک: برای افرادی که به مروپنم یا سایر آنتی بیوتیک های کارباپنم حساسیت دارند، منع مصرف دارد. قبل از مصرف دارو، بررسی دقیق سابقه آلرژی و انجام آزمایش پوستی (مخصوصاً برای کسانی که سابقه آلرژی به بتالاکتام دارند) ضروری است.
تداخلات دارویی:
پروبنسید: می تواند میزان کلیرانس پلاسمایی مروپنم را کاهش دهد، نیمه عمر آن را طولانی کند و نیاز به تنظیم دوز داشته باشد.
داروهای ضد صرع مانند والپروات سدیم وپودر مروپنمممکن است غلظت دارو در خون آنها را کاهش دهد و خطر حملات صرع را افزایش دهد و باید از مصرف ترکیبی آن اجتناب شود.
واکسن: در صورت استفاده همراه با واکسن حصبه زنده، ممکن است با پاسخ ایمنی تداخل داشته باشد و باید حداقل 3 روز از هم جدا شود.

عوارض جانبی رایج: واکنش های آلرژیک مانند بثورات پوستی و خارش. واکنش های گوارشی مانند تهوع، استفراغ و اسهال. عملکرد غیر طبیعی کبد (مانند افزایش ALT و AST). واکنش های موضعی مانند درد و تورم در محل تزریق.
واکنش‌های جانبی جدی: علائم عصبی (مانند تشنج، اختلالات هوشیاری)، به‌ویژه در موارد نارسایی کلیوی یا مصرف دارو با دوز بالا. کولیت کاذب غشایی (عفونت کلستریدیوم دیفیسیل) نیاز به قطع فوری دارو و درمان با وانکومایسین یا مترونیدازول دارد.