قرص نافارلین

آندومتریوز یک بیماری خوش خیم زنانه شایع در زنان در سنین باروری است که میزان بروز آن تقریباً 1/15 و شیوع 10٪ تا 15٪ در زنان در سنین باروری است. تظاهرات بالینی اصلی آن شامل درد لگن، دیسمنوره، دیسپارونی، درد مزمن لگن و ناباروری است که به شدت سلامت جسمی و روانی و همچنین کیفیت زندگی بیماران را مختل می کند. پاتوژنز ارتباط نزدیکی با سطح استروژن دارد. رشد، تکثیر و نفوذ ضایعات آندومتر نابجا وابسته به تحریک مداوم استروژن است. ضایعات ممکن است به چندین مکان مانند صفاق لگن، تخمدان ها و لوله های فالوپ حمله کنند و باعث ایجاد عوارضی از جمله چسبندگی و کیست شوند.

به عنوان یک آگونیست مصنوعی GnRH،قرص نافارلینبه طور مداوم و کارآمد گیرنده های GnRH هیپوفیز را برای ایجاد حساسیت زدایی فعال می کند، در نتیجه ترشح گنادوتروپین های هیپوفیز (هورمون لوتئینیزه کننده و{0}}هورمون محرک فولیکول) را به شدت سرکوب می کند. این منجر به کاهش قابل توجهی در سطح استروژن درون زا می شود و ضایعات آندومتر نابجا را از حمایت هورمونی محروم می کند و باعث آتروفی و ​​پسرفت تدریجی می شود. این به طور موثر علائم مختلف دردناک را تسکین می دهد، اندازه ضایعه را کاهش می دهد و چسبندگی لگن را بهبود می بخشد، بدون اینکه به بهبود باروری بعدی آسیبی وارد شود. میزان بارداری پس از درمان با داروی سنتی دانازول قابل مقایسه است.

در فن‌آوری‌های کمک باروری مانند لقاح آزمایشگاهی و انتقال جنین (IVF{0}}ET) و تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم (ICSI)، کاهش{1}}تنظیم یک مرحله کلیدی در درمان القای تخمک‌گذاری است. هدف اصلی آن سرکوب ترشح خودبخودی گنادوتروپین هیپوفیز، جلوگیری از بلوغ زودرس فولیکول، دستیابی به تنظیم دقیق رشد فولیکولی، و بهبود کارایی القای تخمک گذاری و کیفیت تخمک است.

با اثر آگونیستی پایدار GnRH، یکی از داروهای رایج مورد استفاده برای کاهش{0}}تنظیم در تولید مثل است.

با مهار مداوم ترشح گنادوتروپین هیپوفیز، به طور موثری از افزایش زودرس هورمون لوتئینیزه کننده (LH) و تخمک گذاری زودرس جلوگیری می کند، رشد همزمان فولیکول های متعدد را تضمین می کند، تعداد فولیکول های با کیفیت بالا را افزایش می دهد و میزان بازیابی تخمک را افزایش می دهد، اثر قابل اطمینان و قابل اعتماد آن را کاهش می دهد{2}. نرخ لغو چرخه ناشی از رشد فولیکولی ناهمزمان و تخمک گذاری زودرس را کاهش می دهد.

هیچ تأثیر نامطلوب آشکاری بر کیفیت تخمک و پتانسیل لانه گزینی جنین ندارد، به طور قابل توجهی نرخ لانه گزینی جنین و میزان حاملگی بالینی را بهبود می بخشد و نتایج کلی درمان کمک باروری را بهینه می کند.

علاوه بر این، روش تجویز خوراکی آن در مقایسه با داروهای تنظیم‌کننده تزریقی راحت‌تر است، به طور موثر درد تزریق را کاهش می‌دهد و انطباق دارو را بهبود می‌بخشد، به‌ویژه برای بیماران مبتلا به فوبیای تزریق یا پیروی ضعیف از درمان مناسب است.

علاوه بر این، می تواند به عنوان یک درمان کمکی برای هیپرپلازی خوش خیم پروستات در مردان عمل کند. بروز هیپرپلازی خوش خیم پروستات ارتباط نزدیکی با سطح تستوسترون دارد. با کاهش غلظت تستوسترون، هیپرپلازی غیرطبیعی بافت پروستات را مهار می‌کند و علائم دستگاه ادراری تحتانی از جمله دفع مکرر، دفع فوری، سوزش ادرار و شب ادراری را کاهش می‌دهد و عملکرد دفع ادرار و کیفیت زندگی بیماران را بهبود می‌بخشد. با این حال، کاربرد بالینی فعلی آن نسبتاً محدود است و بیشتر به عنوان یک رژیم خط دوم-در زمانی که درمان جراحی یا داروهای خط اول نتایج نامطلوب دارند، استفاده می‌شود.

علاوه بر این، مطالعات بالینی متعدد نشان داده است کهقرص نافارلینمی تواند برای درمان تسکینی برخی از تومورهای وابسته به هورمون (مانند سرطان آندومتر و سرطان پروستات) استفاده شود. با سرکوب قوی ترشح هورمون جنسی، به طور موثر رشد و متاستاز سلول های تومور را به تاخیر می اندازد، علائم مرتبط با تومور را کاهش می دهد، کیفیت زندگی بیماران را بهبود می بخشد، زمان بقا را طولانی می کند و یک گزینه درمانی جدید برای بیماران مبتلا به تومورهای پیشرفته وابسته به هورمون ارائه می دهد.

جذب

پس از مصرف خوراکی، از طریق دستگاه گوارش جذب می شود. به عنوان یک ترکیب پپتیدی، به راحتی توسط پپتیدازهای گوارشی تجزیه می شود و در نتیجه فراهمی زیستی نسبتاً کم، با میانگین 2.8٪ - 8٪ و محدوده 1.2٪ - 5.6٪. دارو به سرعت جذب می شود و در عرض 10 تا 40 دقیقه پس از مصرف خوراکی به حداکثر غلظت پلاسما (Cmax) می رسد و Cmax با دوز تجویز شده همبستگی مثبت دارد. یک دوز خوراکی منفرد 0.2 میلی گرم Cmax تقریباً 0.6 نانوگرم در میلی لیتر را ایجاد می کند، در حالی که یک دوز 0.4 میلی گرم منجر به Cmax حدود 1.8 نانوگرم در میلی لیتر می شود. غذا تاثیر کمتری بر جذب آن دارد و دارو را می توان قبل یا بعد از غذا مصرف کرد. با این حال، زمان دوز ثابت برای حفظ غلظت پلاسمایی پایدار دارو توصیه می شود.

قابل ذکر است که بیماری های گوارشی (مانند گاستریت، زخم معده، انتریت و غیره) ممکن است جذب دارو را مختل کنند و فراهمی زیستی را بیشتر کاهش دهند که نیاز به تنظیم دوز تحت نظارت پزشکی دارد.

توزیع

پس از ورود به گردش خون، به سرعت در بافت‌ها و اندام‌های مختلف در سراسر بدن، با غلظت نسبتاً بالایی در اندام‌های هدف از جمله غده هیپوفیز و غدد جنسی، توزیع می‌شود که ارتباط نزدیکی با اهداف دارویی آن دارد. سرعت اتصال به پروتئین پلاسما تقریباً 80٪ (در 4 درجه) است که عمدتاً به آلبومین پلاسما متصل می شود. فرم متصل به پروتئین از نظر دارویی غیرفعال است، در حالی که شکل آزاد دارای اثرات درمانی است.

این دارو می‌تواند از سد خونی-مغزی عبور کند و در غلظت‌های پایین کمی در بافت مغز توزیع شود و هیچ اثر نامطلوب آشکاری روی سیستم عصبی مرکزی ایجاد نکند. علاوه بر این، مقدار کمی از دارو در شیر مادر ترشح می شود، بنابراین در زنان شیرده منع مصرف دارد.

متابولیسم

این عمدتا توسط پپتیدازها به جای سیستم آنزیمی سیتوکروم P450 متابولیزه می شود و منجر به تداخل دارویی کمتری با سایر عوامل متابولیزه شده از طریق سیتوکروم P450 می شود. متابولیت های اصلی آن شامل قطعات پپتیدی کوتاه، نفتیل آلانین و 2-نفتواستیک اسید است که همگی از نظر فارماکولوژیک غیرفعال هستند و هیچ اثر دارویی اضافی ندارند.

پس از تزریق زیر جلدی در مردان، نیمه عمر متابولیت ها تقریباً 85.5 ساعت است. پس از مصرف خوراکی، نیمه عمر داروی اصلی و متابولیت‌ها حدود 2.5 تا 3.0 ساعت است، که کمی کوتاه‌تر از تزریق داخل بینی است (نیمه عمر: 3 تا 4 ساعت)، که با فراهمی زیستی کم خوراکی مرتبط است. در زنان سالمی که 0.2 میلی‌گرم یا 0.4 میلی‌گرم دو بار در روز به مدت 22 روز متوالی مصرف می‌کنند، تجمع دارویی آشکاری مشاهده نمی‌شود، که نشان‌دهنده ایمنی بالای مصرف طولانی‌مدت در دوزهای معمولی است.

دفع

این محصول و متابولیت های آن عمدتاً از طریق کلیه ها و روده ها دفع می شوند. در بین دوز تجویز شده، 44٪ تا 55٪ از طریق ادرار دفع می شود، که داروی اصلی بدون تغییر تنها حدود 3٪ از دفع ادرار را تشکیل می دهد و بقیه متابولیت ها هستند. 18.5٪ - 44.2٪ با مدفوع با سرعت دفع نسبتاً آهسته دفع می شود.

پس از یک دوز واحد، دارو و متابولیت‌های آن برای مدت معینی در بدن باقی می‌مانند تا از اثربخشی طولانی- اطمینان حاصل شود. در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی، کاهش ظرفیت دفع ادرار ممکن است باعث تجمع دارو و متابولیت ها شود که نیاز به کاهش دوز مناسب دارد. در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی، اختلال در فعالیت آنزیم متابولیک نیز نیاز به تنظیم دوز تحت نظارت پزشکی برای جلوگیری از تشدید عوارض جانبی دارد.