تزریق سینکالید

یکی از برنامه های اصلیتزریق سینکالیدارزیابی دینامیکی عملکرد انقباضی کیسه صفرا است. این به طور گسترده ای با روش های مختلف تصویربرداری از جمله سونوگرافی، کوله سیستوگرافی، و تصویربرداری رادیونوکلئیدی سازگار است، که نشان دهنده یک ابزار بالینی کلیدی برای شناسایی عملکرد غیر طبیعی کیسه صفرا است. کاربردهای اولیه آن تشخیص و ارزیابی اختلالات مختلف کیسه صفرا، مانند غربالگری و تایید کوله سیستیت مزمن مشکوک، اختلال عملکرد انقباضی کیسه صفرا و آدنومیوماتوز را پوشش می دهد. پس از تزریق داخل وریدی، انقباض فیزیولوژیکی کیسه صفرا را برمی انگیزد و امکان مشاهده دامنه انقباض، ریتم و زمان رسیدن به حداکثر پاسخ را برای تعیین نرمال بودن عملکرد فراهم می کند.

برای بیماران مبتلا به پولیپ کیسه صفرا یا سنگ کلیه، این محصول برای ارزیابی عملکرد کیسه صفرا قبل از عمل به منظور شفاف سازی ذخیره انقباضی، ارائه شواهد حیاتی برای انتخاب بیمار در کیسه صفرا-حفظ جراحی و اجتناب از عوارض بعد از عمل به دلیل اختلال شدید عملکرد کیسه صفرا استفاده می شود. علاوه بر این، در سناریوهایی که نیاز به نتایج دقیق و قابل تکرار و عاری از تغییرات گوارشی بین فردی و تأثیرات رژیم غذایی دارند، جایگزین آزمایش سنتی وعده غذایی چربی می شود، به ویژه برای بیمارانی که زمان ناشتا بودن کافی، عملکرد ضعیف گوارشی یا ناتوانی در تحمل یک وعده غذایی چربی دارند.

در مقایسه با وعده غذایی چربی، حداکثر انقباض در عرض 5 تا 15 دقیقه پس از تزریق داخل وریدی، با پاسخ‌های سریع‌تر و پایدارتر به دست می‌آید که به طور موثر کارایی و دقت تشخیصی را بهبود می‌بخشد و در عین حال خطاهای ناشی از هضم و جذب وعده‌های چربی متغیر را کاهش می‌دهد. برای بیمارانی که بیش از 24 ساعت ناشتا هستند، می تواند صفرای کیسه صفرا را قبل از تصویربرداری تخلیه کند، تجسم را افزایش داده و به تشخیص ضایعات جزئی کمک می کند.

تزریق سینکالیداغلب در ترکیب با سکرتین استفاده می شود و پروتکل استاندارد طلایی{0}}برای ارزیابی عملکرد برون ریز پانکراس را تشکیل می دهد. این به طور گسترده ای در تشخیص و ارزیابی عملکردی بیماری های مختلف پانکراس استفاده می شود و یک روش بالینی اصلی برای ارزیابی عملکرد پارانشیم پانکراس است. نشانه ها شامل تشخیص و مرحله بندی پانکراتیت مزمن، سرطان لوزالمعده، فیبروز کیستیک و نارسایی پانکراس پس از عمل، به ویژه برای غربالگری اختلال عملکرد پانکراس تحت بالینی اولیه است.

این به محدودیت CT، MRI و سایر روش‌های تصویربرداری می‌پردازد، که فقط تغییرات مورفولوژیکی را بدون بازتاب عملکرد ترشحی نشان می‌دهند. سکرتین عمدتاً روی سلول‌های مجرای پانکراس برای تحریک ترشح آب و بی‌کربنات عمل می‌کند، در حالی که سینکالید سلول‌های آسینار پانکراس را هدف قرار می‌دهد تا باعث آزاد شدن آنزیم‌های گوارشی لیزپاز، پروتاز، و آمیلاز و پروتئاز شود.

آنها با هم به طور جامع حجم ترشحی، غلظت بی کربنات و فعالیت آنزیم گوارشی را ارزیابی می کنند که به طور کامل عملکرد برون ریز پانکراس را منعکس می کند. این پروتکل از طبقه بندی علت شناختی اختلالات پانکراس، انتخاب استراتژی های درمانی (مثلاً تنظیم دوز هدایت کننده درمان جایگزینی آنزیم پانکراس برای نارسایی برون ریز) و ارزیابی پیش آگهی از طریق نظارت پویا بر عملکرد ترشحی برای ارزیابی پیشرفت بیماری و پاسخ درمانی پشتیبانی می کند. همچنین برای ارزیابی عملکرد پیوند پس از پیوند پانکراس استفاده می شود.