تزریق لسیریلین

آکرومگالی یک بیماری مزمن است که در اثر ترشح بیش از حد هورمون رشد (GH) از غده هیپوفیز قدامی ایجاد می شود. GH بیش از حد مداوم می تواند کبد را برای تولید انسولین{1}مانند فاکتور رشد 1 (IGF-1) تحریک کند که منجر به تکثیر غیر طبیعی استخوان ها و بافت های نرم می شود. بیماران اغلب با دست ها و پاهای بزرگ، انگشتان دست و پا ضخیم تر و بلندتر مراجعه می کنند. تغییرات صورت، مانند ابروهای بیرون زده و فک، ضخیم شدن بینی و لب ها. درد مفاصل و محدودیت تحرک؛ هیپرتروفی احشایی می تواند منجر به عوارض جدی مانند هیپرتروفی قلبی و اختلال عملکرد تنفسی شود. به عنوان یک آنالوگ سوماتواستاتین، می تواند به طور دقیق گیرنده سوماتوستاتین (SSTR2/SSTR5) را در سطح سلول های GH هیپوفیز فعال کند. از طریق این مکانیسم عمل، ترشح GH به طور موثر مهار می شود و تولید IGF-1 در ریشه را کاهش می دهد.

با کاهش سطح GH، تکثیر غیر طبیعی بافت های نرم کنترل می شود، حجم به تدریج کوچک می شود، علائم سفتی مفاصل برطرف می شود و ناهنجاری های متابولیک به طور قابل توجهی بهبود می یابد. داده‌های بالینی نشان می‌دهد که پس از درمان استاندارد، 70% -80% سطح GH بیماران را می‌توان به محدوده طبیعی کاهش داد. علاوه بر این، استفاده طولانی مدت از این دارو می تواند به طور مداوم ترشح بیش از حد GH را مهار کند، پیشرفت بیماری را به تاخیر بیاندازد و خطر عوارض را کاهش دهد. معمولا برای بیماران با ضایعات باقیمانده یا عود بیماری پس از جراحی استفاده می شود، همچنین می تواند به عنوان یک درمان انتقالی در طول دوره انتظار برای رادیوتراپی برای خرید زمان برای درمان بعدی استفاده شود.

در سرطان پروستات وابسته به هورمون، رشد و تکثیر سلول های تومور به تحریک آندروژن ها (عمدتاً تستوسترون) بستگی دارد. به عنوان آنالوگ هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH)، اثرات دارویی منحصر به فردی دارد. به طور مداوم گیرنده GnRH هیپوفیز را تحریک می کند و باعث حساسیت زدایی گیرنده و متعاقباً مهار ترشح گنادوتروپین ها (FSH/LH) می شود. با توجه به نقش تنظیمی حیاتی FSH و LH در تولید تستوسترون در بیضه ها، کاهش ترشح آنها می تواند منجر به کاهش قابل توجه سطح تستوسترون و در نهایت منجر به اخته شدن شود. کاهش سطح تستوسترون می تواند به طور موثری سرعت تکثیر سلول های سرطانی پروستات را کاهش دهد، رشد و گسترش تومور را مهار کند و در نتیجه بقای بیماران را طولانی تر کند.

تحقیقات نشان داده است که پس از درمان، سطح آنتی ژن اختصاصی پروستات (PSA) بیماران می تواند بیش از 50٪ کاهش یابد. PSA یک نشانگر تومور مهم برای سرطان پروستات است و کاهش سطح آن نشان دهنده بهبودی تومور است. علاوه بر این، ترکیب با شیمی‌درمانی می‌تواند اثر هم افزایی داشته باشد و اثر کشتن سلول‌های تومور را بیشتر کند و کارایی بالینی را بهبود بخشد. این دارو برای بیماران مبتلا به سرطان پروستات به صورت موضعی پیشرفته یا متاستاتیک، به ویژه برای کسانی که تحمل اخته جراحی را ندارند یا نیاز به هورمون درمانی طولانی مدت دارند، مناسب است و آن را به یک گزینه درمانی ایده آل تبدیل می کند.

گیرنده های استروژن (ER) و/یا گیرنده های پروژسترون (PR) روی سطح سلول های تومور سرطان سینه با گیرنده هورمونی مثبت وجود دارد و رشد و تکثیر آنها توسط استروژن تنظیم می شود. اعمال اثرات ضد تومور از طریق چندین مسیر. از یک طرف، می تواند فعالیت آروماتاز ​​را مهار کند، تبدیل آندروژن به استروژن را کاهش دهد، در نتیجه سطح سنتز استروژن را در بدن کاهش دهد و سلول های تومور را از "مواد مغذی" مورد نیاز برای رشد محروم کند. از سوی دیگر، می تواند اتصال استروژن به گیرنده ها را مسدود کند، مسیر سیگنال دهی گیرنده استروژن را مهار کند، در بیان ژن های مربوط به تکثیر، تمایز و بقای سلول های تومور اختلال ایجاد کند و تکثیر سلول های تومور را کاهش دهد.

در کاربرد بالینی، عمدتاً برای درمان کمکی سرطان پستان گیرنده هورمونی مثبت پس از یائسگی استفاده می شود. مطالعات متعدد نشان داده است که استفاده از این دارو می تواند خطر عود را در بیماران تقریبا 30 درصد کاهش دهد. در مقایسه با سایر داروهای ضد سرطان سینه، آماده سازی خوراکی آن آسان است و بیماران نیازی به تزریق مکرر ندارند که این امر انطباق درمان را بهبود می بخشد. ضمناً خطر ترومبوز کمتری دارد، مخصوصاً برای بیماران مبتلا به بیماری‌های قلبی عروقی هم‌زمان مناسب است و از بروز عوارض حین درمان می‌کاهد.

آندومتریوز به وجود بافت آندومتر (غدد و استروما) در خارج از بدن رحم اشاره دارد و یک بیماری شایع زنان است. بافت آندومتر نابجا همچنین می تواند به طور دوره ای تحت تأثیر هورمون های تخمدان قرار گیرد که منجر به تکثیر، ترشح و خونریزی می شود و در نتیجه یک سری علائم بالینی ایجاد می شود. استات لانلریتید با مهار ترشح استروژن تخمدان، سطح استروژن را در بدن کاهش می دهد. کاهش سطح استروژن می تواند باعث شود که بافت آندومتر نابجا حمایت هورمونی را از دست داده و به تدریج کوچک شود. با آتروفی بافت آندومتر نابجا، علائم بیماران مانند دیسمنوره، اختلالات قاعدگی و ناباروری برطرف می شود.

این دارو برای بیماران مبتلا به اندومتریوز خفیف تا متوسط ​​مناسب است و برای بیمارانی که علائم خفیف و ضایعات کوچک دارند، به تنهایی با لانرلیت استات قابل درمان است. برای بیماران با شرایط شدید یا کسانی که تحت درمان جراحی قرار گرفته اند، می توان از آن به عنوان درمان کمکی پس از جراحی برای کاهش عود بیماری استفاده کرد. تحقیقات نشان می دهد که پس از درمان، نمره درد بیماران را می توان 50٪ -70٪ کاهش داد و به طور قابل توجهی کیفیت زندگی آنها را بهبود بخشید. علاوه بر این، مهار عملکرد تخمدان برگشت‌پذیر است و پس از قطع، عملکرد تخمدان به تدریج بهبود می‌یابد بدون اینکه بر باروری بیمار تأثیر بگذارد.

تومورهای اعصاب غدد پانکراس دستگاه گوارش گروهی ناهمگن از تومورها هستند که از سلول های غدد درون ریز در دستگاه گوارش و پانکراس منشأ می گیرند و توانایی ترشح چندین ماده فعال زیستی را دارند. GEP NET های مرحله آخر اغلب غیرقابل برداشت هستند یا قبلاً متاستاز داده اند، که درمان را دشوار می کند. این اولین-داروی درمانی خطی برای GEP NET های پیشرفته است، با مکانیسم عمل چند هدف. از یک طرف، می تواند SSTR2/SSTR5 را روی سطح سلول های تومور فعال کند، به طور مستقیم از تکثیر سلول های تومور از طریق یک سری مسیرهای سیگنالینگ جلوگیری کند، و القای آپوپتوز سلول تومور، کنترل رشد تومور در سطح سلولی. از سوی دیگر، می تواند ترشح فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) را کاهش داده و رگزایی تومور را مهار کند.

رشد و متاستاز تومورها به نئوواسکولاریزاسیون برای تامین مواد مغذی و اکسیژن وابسته است. مهار رگ زایی می تواند به طور موثری "تامین مواد مغذی" تومورها را قطع کند و رشد و گسترش آنها را محدود کند. مطالعات بالینی نشان داده است که پس از درمان، بقای بدون پیشرفت (PFS) بیماران را می توان به 16-22 ماه افزایش داد، با نرخ پاسخ عینی (ORR) 30٪ -40٪. علاوه بر این، بیماران مبتلا به GEP NETs اغلب از سندرم کارسینوئید رنج می برند که با علائمی مانند اسهال و گرگرفتگی مشخص می شود که به طور جدی بر کیفیت زندگی آنها تأثیر می گذارد. این می تواند به طور قابل توجهی این علائم را کاهش دهد، دفعات استفاده از آنالوگ های سوماتوستاتین کوتاه اثر را کاهش دهد و راحتی زندگی بیماران را بهبود بخشد.

فئوکروموسیتوم و پاراگانگلیوما نوعی تومور عصبی غدد درون ریز هستند که از بصل الکلی یا عقده های سمپاتیک منشا می گیرند و قادر به سنتز و ترشح مقادیر زیادی کاتکول آمین ها (مانند آدرنالین و نوراپی نفرین) هستند. ترشح بیش از حد کاتکول آمین ها می تواند منجر به علائمی مانند بحران فشار خون بالا، سردرد و تپش قلب در بیماران شود که در موارد شدید می تواند تهدید کننده زندگی باشد. با مهار سنتز و آزادسازی کاتکول آمین ها می توان سطح کاتکول آمین ها را در بدن به طور موثر کاهش داد. در مرحله آماده سازی قبل از عمل، استفاده از آن می تواند فشار خون و ضربان قلب بیمار را کنترل کند، خطرات جراحی را کاهش دهد و ایمنی جراحی را بهبود بخشد.

برای بیمارانی که نمی توانند تحت عمل جراحی قرار گیرند، می توان از آن به عنوان یک داروی طولانی مدت برای کنترل وضعیت و مهار مداوم و پایدار ترشح کاتکول آمین ها استفاده کرد. تحقیقات نشان داده است که پس از درمان، نوسانات فشار خون بیماران را می توان تا 60-40 درصد کاهش داد، به طور قابل توجهی از بروز عوارض مرتبط با کاتکول آمین مانند آریتمی و سکته قلبی کاهش داد و کیفیت زندگی و بقای بیماران را بهبود بخشید.

کارسینوم مدولاری تیروئید یک تومور عصبی غدد درون‌ریز است که از سلول‌های پارافولیکولی (سلول‌های C) غده تیروئید منشأ می‌گیرد، با رفتار بیولوژیکی و تظاهرات بالینی منحصربه‌فرد. سلول های C می توانند کلسی تونین ترشح کنند و افزایش سطح کلسی تونین یکی از شاخص های مهم تشخیصی سرطان مدولاری تیروئید است. با مهار ترشح کلسی تونین، می تواند به عنوان شاخصی برای نظارت بر تغییرات بیماری و ارزیابی اثربخشی درمان عمل کند.

در عین حال می تواند مستقیماً از تکثیر سلول های تومور جلوگیری کرده و پیشرفت بیماری را به تاخیر بیندازد. برای بیماران مبتلا به سرطان مدولاری تیروئید پیشرونده یا متاستاتیک، به ویژه آنهایی که تحمل درمان هدفمند را ندارند، یک گزینه درمانی موثر ارائه شده است. داده های بالینی نشان می دهد که پس از درمان با رانیتیدین استات، سطح کلسی تونین بیماران را می توان 30٪ -50٪ کاهش داد و حجم تومور برخی از بیماران را می توان کاهش داد و علائم و کیفیت زندگی آنها را بهبود بخشید.

درد ناشی از تومور یکی از علائم شایع در بیماران سرطانی است که کیفیت زندگی و وضعیت روانی آنها را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. مکانیسم درد ناشی از تومورها پیچیده است و متاستاز استخوان و ارتشاح عصبی از علل شایع آن هستند. در طی متاستاز استخوان، سلول‌های تومور بافت استخوانی را تخریب می‌کنند، واسطه‌های درد مختلف را آزاد می‌کنند، گیرنده‌های درد را فعال می‌کنند و منجر به انتقال سیگنال‌های درد می‌شوند. نوروفیلتراسیون به حمله مستقیم سلول های تومور به بافت عصبی اشاره دارد که باعث اختلال عملکرد عصبی و درد می شود. با مسدود کردن فعال شدن گیرنده های درد با واسطه ماده P، انتقال سیگنال های درد کاهش می یابد.

در عین حال، می‌تواند رونویسی c-mRNA را مهار کند، در انتقال و ادغام سیگنال‌های درد در سطح نخاع اختلال ایجاد کند، در نتیجه درد ناشی از متاستاز استخوان یا نفوذ عصبی را کاهش دهد. رانیتیدین استات برای بیمارانی که اثربخشی ضعیف یا عدم تحمل به داروهای مخدر سنتی دارند، گزینه درمانی جدیدی را ارائه می دهد. تحقیقات نشان داده است که پس از درمان با لانرلیت استات، نمرات درد بیماران را می توان 30% تا 50% کاهش داد و مصرف داروهای مخدر را می توان تا حدود 40% کاهش داد و خطر عوارض جانبی مرتبط با مواد مخدر مانند یبوست و افسردگی تنفسی را کاهش داد و کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشید.

درد نوروپاتیک دردی است که در اثر آسیب یا بیماری سیستم عصبی ایجاد می شود. علل شایع عبارتند از نوروپاتی محیطی دیابت، نورالژی پس از تبخال، و غیره. ویژگی های درد آن درد خود به خود، پردردی و پردردی است که درمان را دشوار می کند. استات لانرلیتید با تنظیم تعادل انتقال دهنده های عصبی در سیستم عصبی مرکزی، اثرات ضد درد دارد.

این می تواند ترشح گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA) را افزایش دهد، یک انتقال دهنده عصبی مهاری مهم که می تواند تحریک پذیری عصبی را سرکوب کرده و انتقال سیگنال های درد را کاهش دهد. در کاربردهای بالینی، به عنوان یک درمان کمکی برای درد نوروپاتیک مقاوم به درمان، می تواند به طور قابل توجهی علائم درد بیماران را بهبود بخشد و کیفیت زندگی آنها را افزایش دهد. در مقایسه با سایر مسکن ها، عوارض جانبی نسبتاً کمتری دارد و ایمنی بالاتری دارد و گزینه درمانی مؤثرتری برای بیماران مبتلا به درد نوروپاتیک ارائه می دهد.