پودر هیدروکورتیزون CAS 50-23-7

هیدروکورتیزون دارای اثر ضدالتهابی قوی است، می‌تواند التهاب و پاسخ ایمنی را مهار کند و علائم التهابی از جمله قرمزی، درد، تب و غیره را تسکین دهد. این دارو با تنظیم فاکتورهای رونویسی و مسیرهای سیگنال در سلول‌ها، مسدود کردن مسیرهای سیگنال‌دهی التهابی، مهار تولید سیتوکین‌ها، کاهش سلول‌های درون تری‌هیل درون سلولی و درون فیله‌های درون سلولی عمل می‌کند. رسیدن به هدف ضد التهاب. این دارو اغلب برای درمان آسم، کهیر، رینیت آلرژیک، درماتیت تماسی و سایر بیماری های ناشی از آلرژی استفاده می شود.

هیدروکورتیزون همچنین کاربردهای گسترده ای در سیستم غدد درون ریز، متابولیسم و ​​تعادل الکترولیت ها دارد. زمانی که تولید هورمون قشر آدرنال در بدن ناکافی باشد، هیدروکورتیزون می تواند به عنوان یک درمان جایگزین عمل کند. این دارو می‌تواند عملکرد قشر آدرنال را بازیابی کند، متابولیسم قند، چربی و پروتئین را تقویت کند و تعادل آب و الکترولیت‌ها را تنظیم کند. معمولاً در درمان نارسایی آدرنال، هیپرپلازی مادرزادی آدرنال و سایر بیماری ها استفاده می شود.

هیدروکورتیزون علاوه بر سرکوب پاسخ های التهابی، اثرات سرکوب کننده سیستم ایمنی نیز دارد. می‌تواند تولید سیتوکین‌ها را کاهش دهد، تعداد سلول‌های ایمنی را کاهش دهد و پاسخ‌های ایمنی سلولی را مهار کند و در نتیجه به هدف سرکوب سیستم ایمنی دست یابد. هیدروکورتیزون معمولا در پیشگیری و درمان رد پیوند عضو، بیماری های خود ایمنی، تومورهای بدخیم و غیره استفاده می شود.

هیدروکورتیزون علاوه بر اثرات ایمنی گسترده، ضد التهابی و درمانی جایگزین، اثرات علامتی زیادی نیز دارد. به عنوان مثال، می توان از آن برای تسکین التهاب روده ناشی از کولیت اولسراتیو و بیماری کرون استفاده کرد. برای درمان درد و التهاب{2} بیماری های مرتبط مانند نوروپاتی دیابتی و آرتریت روماتوئید؛ برای درمان برخی از عوارض جانبی شیمی درمانی سرطان صبر کنید.

هیدروکورتیزون نیز معمولا در درمان های پوست استفاده می شود. این می تواند التهاب پوست و واکنش های آلرژیک را کاهش دهد، باعث ترمیم بافت زیر جلدی شود و خارش و ادم پوست را از طریق استفاده موضعی از بین ببرد. این دارو معمولا برای درمان بیماری هایی مانند درماتیت تماسی، پسوریازیس و اگزما استفاده می شود.

هیدروکورتیزون و سایر گلوکوکورتیکوئیدها می توانند پاسخ استرس بدن به محرک های مضر را افزایش دهند، آسیب اندوتوکسین های باکتریایی به بدن را کاهش دهند، علائم سموم را کاهش دهند و در تب بالا ناشی از مسمومیت عفونی اثر کاهش دهنده تب داشته باشند. مکانیسم تب بر ممکن است مربوط به مهار پاسخ مرکزی دمای بدن به پیروژن ها، تثبیت غشاهای لیزوزومی و کاهش انتشار آندوژن پیروژن باشد.

هیدروکورتیزون و سایر گلوکوکورتیکوئیدها اثر آنتاگونیستی بر شوک سمی، شوک هیپوولمیک و شوک قلبی دارند. اثر ضد شوک به عوامل زیر مرتبط است:
(1) رگ های خونی اسپاسمیک را گسترش داده و قلب را تحریک می کند و انقباض قلب را افزایش می دهد.
(2) مهار تولید برخی عوامل التهابی، کاهش سندرم پاسخ التهابی سیستمیک و آسیب بافتی، بازگرداندن همودینامیک میکروسیرکولاسیون طبیعی، و بهبود وضعیت شوک.
(3) تثبیت غشای لیزوزومی و کاهش تشکیل عوامل بازدارنده میوکارد.
(4) تحمل بدن در برابر اندوتوکسین های باکتریایی را بهبود می بخشد.

(1) با ترویج گلوکونئوژنز، کاهش سرعت تجزیه گلوکز، و کاهش استفاده از گلوکز توسط بافت های بدن، می توان گلیکوژن کبد را افزایش داد و قند خون را افزایش داد.
(2) بهبود کاتابولیسم پروتئین، افزایش دفع اسیدهای آمینه سرم و نیتروژن ادرار و ایجاد تعادل منفی نیتروژن. علاوه بر این، دوزهای بالا همچنین می تواند سنتز پروتئین را مهار کند.
(3) می تواند کلسترول پلاسما را افزایش دهد، استرازها را در زیر پوست اندام ها فعال کند، تجزیه چربی زیر جلدی را تقویت کند، و آن را دوباره به صورت، بالای سینه، گردن، پشت، شکم و باسن توزیع کند و چاقی متحدالمرکز را تشکیل دهد.
(4) هیدروکورتیزون یک اثر مشابه مینرالوکورتیکوئید دارد که می تواند بازجذب یون سدیم و دفع پتاسیم، کلسیم و فسفر را افزایش دهد.

این می تواند عملکرد خون ساز مغز استخوان را تحریک کند، محتوای گلبول های قرمز و هموگلوبین را افزایش دهد و دوزهای بالا ممکن است تعداد پلاکت ها و غلظت فیبرینوژن را افزایش دهد و زمان انعقاد را کوتاه کند. علاوه بر این، می تواند ائوزینوفیل ها و لنفوسیت های خون را کاهش دهد.
سایر موارد: می تواند هیپرپلازی پاتولوژیک بافت همبند را کاهش دهد، تحریک پذیری سیستم عصبی مرکزی را بهبود بخشد و ترشح اسید معده و پپسین را افزایش دهد.