پودر سیلیبینینیک ترکیب لیگنان فلاونوئیدی است که از دانه های گیاه Asteraceae Silybin purpurea جدا شده است. مواد فعال اصلی آن شامل چهار ایزومر است: سیلیبین، ایزوسیلیبین، سیلیبین و سیلیبین. این می تواند از آسیب به کبد ناشی از سموم شیمیایی، سموم غذایی و داروها جلوگیری کند، بازسازی و ترمیم سلول های کبد را تقویت کند و به عنوان "داروی محافظ طبیعی کبد" شناخته می شود. در دمای اتاق، یک پودر کریستالی سفید، بی بو، کمی تلخ، با رطوبت سنجی است. به راحتی در استون، اتیل استات، متانول، اتانول حل می شود، کمی در کلروفرم محلول است و تقریباً در آب نامحلول است.
درجات مختلفی از اثرات محافظتی و درمانی بر انواع آسیب های کبدی ناشی از سموم کبدی مانند تتراکلرید کربن، تیواستامید، موسکارین، گولین و آلکالوئید مدفوع خوک دارد و اثر مهاری خاصی بر افزایش آلانین آمینوترانسفراز ناشی از تتراکلرید کربن دارد. مناسب برای درمان هپاتیت مزمن مزمن، هپاتیت فعال مزمن، سیروز زودرس، مسمومیت کبدی و سایر بیماری ها. علاوه بر این، این محصول دارای خواص آنتی اکسیدانی قوی نیز می باشد که می تواند رادیکال های آزاد را در بدن انسان از بین ببرد و پیری را به تاخیر بیندازد. به طور گسترده ای در زمینه هایی مانند دارو، محصولات بهداشتی، مواد غذایی و آرایشی استفاده می شود.
|
فرمول شیمیایی |
C25H22O10 |
|
جرم دقیق |
482 |
|
وزن مولکولی |
482 |
|
m/z |
482 (100.0%), 483 (27.0%), 484 (2.7%), 484 (2.1%) |
|
تجزیه و تحلیل عنصری |
C, 62.24; H, 4.60; O, 33.16 |
|
|
|
پودر سیلیبینین، یک لیگنان فلاونوئید طبیعی استخراج شده از گیاه Asteraceae Silymarin، به دلیل اثرات محافظتی کبدی چند هدفه و ویژگی های سمیت کم، به یکی از داروهای اصلی در زمینه جهانی درمان بیماری کبد تبدیل شده است. مکانیسم اثر آن شامل پنج بعد است: آنتی اکسیدانی، ضد التهابی، ضد فیبروز، سم زدایی و تنظیم ایمنی. این نقش درمانی کلیدی در بیماری های کبدی مانند هپاتیت حاد و مزمن، کبد چرب، آسیب کبدی ناشی از دارو، بیماری کبد الکلی و سیروز دارد.
مکانیسم اصلی فارماکولوژیک: شبکه پنج بعدی محافظ کبد
1. ساخت سیستم دفاعی آنتی اکسیدانی
سیلیمارین با از بین بردن رادیکال های آزاد و مهار پراکسیداسیون لیپیدی، یک سد آنتی اکسیدانی دوگانه ایجاد می کند. گروههای هیدروکسیل فنلی در ساختار آن میتوانند مستقیماً با گونههای فعال اکسیژن (ROS) مانند آنیونهای سوپراکسید (O2-) و رادیکالهای هیدروکسیل (· OH) واکنش نشان دهند، در حالی که فعالیت گلوتاتیون (GSH) سنتاز را تنظیم میکنند و منجر به افزایش 40% -60% سطوح GSH در سلولهای کبدی میشود. مطالعات بالینی نشان داده است که در بیماران مبتلا به استئاتوهپاتیت غیر الکلی (NASH)، درمان با سیلیبینین به مدت 12 هفته منجر به کاهش 32 درصدی سطح سرمی مالون دی آلدئید (MDA) و افزایش 25 درصدی نسبت GSH/GSSG شد که به طور قابل توجهی وضعیت استرس اکسیداتیو را بهبود بخشید.
2. تنظیم مسیر سیگنالینگ ضد التهابی
سیلیمارین با مهار مسیرهای NF - κ B و MAPK، آبشار التهابی را مسدود میکند. در مدل فیبروز کبدی ناشی از CCl 4 -، سیلیبینین میتواند بیان فاکتورهای التهابی مانند TNF - و IL-6 را تا 60 تا 70 درصد کاهش دهد و در عین حال ترشح عوامل ضدالتهابی مانند IL-10 را افزایش دهد. برای بیماران مبتلا به بیماری کبدی الکلی، پس از 8 هفته درمان با سیلیمارین همراه با متوپرولول، سطح ALT تا 55 درصد، سطح AST تا 48 درصد کاهش یافت و امتیاز فعالیت التهابی (HAI) تا 72 درصد بهبود یافت.
3. اهداف درمانی ضد فیبروتیک
سیلیمارین از طریق مکانیسم دوگانه از پیشرفت فیبروز کبدی جلوگیری می کند:
مهار فعالسازی سلولهای ستارهای کبد: کاهش نشانگرهای فیبروز مانند بیان - SMA و کلاژن I. در یک مدل موش فیبروز کبدی ناشی از بستن مجرای صفراوی، سیلیبینین می تواند ناحیه فیبروز را تا 58 درصد کاهش دهد.
تقویت بیان متالوپروتئیناز ماتریکس (MMP): فعالیت MMP-2 و MMP-9 را افزایش می دهد، تخریب ماتریکس خارج سلولی (ECM) را تسریع می کند.
تحقیقات بالینی نشان می دهد که در بیماران مبتلا به سیروز پس از هپاتیت B، پس از 24 هفته درمان با سیلیبینین، مقدار سختی کبد (LSM) 22٪ کاهش یافت و نمره Child Pugh تا 65٪ بهبود یافت.
4. بهبود عملکرد سم زدایی
سیلیمارین ظرفیت متابولیک کبد را برای داروها، الکل و سموم محیطی با القای بیان آنزیم های سم زدایی فاز II مانند GST و UGT افزایش می دهد.
در بیماران مبتلا به آسیب کبدی ناشی از داروهای ضد سل مانند ایزونیازید و ریفامپیسین، سیلیبینین می تواند سطح بیلی روبین تام سرم (TBIL) را تا 40 درصد کاهش دهد، زمان پروترومبین (PT) را 2.5 ثانیه کوتاه کند و به طور قابل توجهی بروز آسیب کبدی ناشی از دارو را کاهش دهد.
5. بهینه سازی شبکه تنظیم ایمنی
سیلیمارین با تنظیم تعادل Th1/Th2 و مهار فعال شدن سلول های T وضعیت ایمنی بیماران مبتلا به هپاتیت خودایمنی (AIH) را بهبود می بخشد. در موش های مدل AIH، سیلیبینین می تواند سطح IgG سرم را تا 35 درصد کاهش دهد، نسبت سلول های T تنظیم کننده CD4 ⁺ CD25 ⁺ در طحال را تا 28 % افزایش دهد و به طور قابل توجهی نفوذ التهاب کبد را کاهش دهد.
اندیکاسیون بالینی: درمان بیماری های کبدی در تمام طیف
1. درمان کمکی برای هپاتیت ویروسی
هپاتیت مزمن B / هپاتیت C:پودر سیلیبینینترکیب با آنالوگ های نوکلئوزیدی (اسید) (مانند انتکاویر) یا داروهای ضد ویروسی مستقیم (DAAs) می تواند تبدیل منفی HBV DNA یا HCV RNA را تسریع کند و التهاب و فیبروز کبد را بهبود بخشد. این مطالعه نشان داد که در بین بیماران HBeAg مثبت هپاتیت B مزمن، میزان منفی DNA HBV در گروه درمان ترکیبی سیلیبینین در 6 ماهگی 18 درصد بیشتر از گروه تک دارویی بود و میزان بهبود نمره فعالیت التهابی کبد (Ishak) 75 درصد بود.
هپاتیت حاد ویروسی: سیلیمارین می تواند زمان رفع زردی را کوتاه کند (به طور متوسط 2/3 روز) و بهبود ALT/AST را به حالت طبیعی تسریع کند (به طور متوسط 7/5 روز زودتر).
2. مدیریت بیماری کبد چرب غیر الکلی (NAFLD)
کبد چرب ساده: سیلیمارین با تنظیم بیان ژنهای مرتبط با متابولیسم لیپید مانند PPAR - و SREBP-1c، محتوای چربی کبد را کاهش میدهد. در بیماران NAFLD، پس از 24 هفته درمان با سیلیبینین، نمره استئاتوز کبدی (مقدار CAP) 42 درصد و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) 30 درصد کاهش یافت.
انسداد پیشرفت NASH: سیلیمارین میتواند بالون شدن سلولهای کبدی و تشکیل بدن مالوری را در بیماران NASH مهار کند، که منجر به کاهش بیشتر یا مساوی 2 امتیاز در امتیاز فعالیت NASH (NAS) در 68٪ بیماران میشود.
3. مداخله برای بیماری کبد الکلی (ALD)
کبد چرب الکلی: سیلیمارین با تنظیم مجدد فعالیت الکل دهیدروژناز (ADH) و آلدهید دهیدروژناز (ALDH) متابولیسم الکل را تسریع می کند. در بین مصرف کنندگان طولانی مدت، سیلیبینین می تواند سطح سرمی GT گاما را تا 50٪ کاهش دهد و ناحیه نفوذ چربی کبد را تا 45٪ کاهش دهد.
هپاتیت الکلی: سیلیمارین همراه با درمان گلوکوکورتیکوئیدی می تواند میزان مرگ و میر 28 روزه بیماران مبتلا به هپاتیت الکلی شدید را کاهش دهد (از 40٪ به 25٪)، در حالی که نمره عملکرد متمایز مادری را بهبود می بخشد.
4. پیشگیری و درمان آسیب کبدی ناشی از دارو (DILI)
آسیب کبدی مرتبط با شیمی درمانی: در بیماران مبتلا به سرطان سینه که تحت شیمی درمانی قرار می گیرند، سیلیبینین می تواند بروز افزایش ALT پس از شیمی درمانی را از 32% به 15% و بروز آسیب شدید کبدی (بیشتر یا مساوی درجه 3) را از 12% به 4% کاهش دهد.
آسیب کبدی ناشی از داروی ضد سل: تجویز پیشگیرانه سیلیبینین می تواند بروز آسیب کبدی را در طول درمان ضد سل از 28٪ به 9٪ کاهش دهد و به طور قابل توجهی انطباق درمان را بهبود بخشد.
5. مدیریت عوارض در سیروز کبدی
فشار خون پورتال: سیلیمارین با کاهش سفتی کبد و بهبود عملکرد سلول های اندوتلیال سینوسی، خطر خونریزی واریس مری را در بیماران مبتلا به سیروز تا 30 درصد کاهش می دهد.
آنسفالوپاتی کبدی: سیلیمارین میتواند میکروبیوتای روده را تنظیم کند، تولید آمونیاک را کاهش دهد و نمرات تستهای عصبی روانشناختی بیماران مبتلا به آنسفالوپاتی خفیف کبدی را تا 60 درصد بهبود بخشد.
مصنوعیپودر سیلیبینین: the high-purity silybin content is 97%~101%. The preparation method is to use silymarin shell as raw material and add ethyl acetate to water Dissolve the silybin shell, extract the total flavonoids, collect ketones in vacuum, and then dissolve, extract, filter and dry the total flavonoids to obtain the high-purity silybin.
روش 1: اکسیداسیون سیلیبین برای به دست آوردن سیلیبینین
مواد اولیه: سیلیبین
واکنش اکسیداسیون:
سیلیبین با عوامل اکسید کننده قوی مانند پراکسید هیدروژن یا پرسولفات آمونیوم در شرایط قلیایی واکنش می دهد.
معادله شیمیایی:
سیلیبین + اکسیدان قوی + شرایط قلیایی → C25H22O10
استخراج و تصفیه:
سیلیبینین خالص را از طریق مراحل استخراج و خالص سازی از مخلوط واکنش جدا کنید.
روش 2: سیلیبینین را از میوه خار مریم استخراج کنید
استخراج:
پودر میوه خار مریم را با حلال های مناسب (مانند اتانول یا دی متیل سولفوکسید) مخلوط کرده و مراحل استخراج مناسب را برای بدست آوردن عصاره میوه خار مریم انجام دهید.
جداسازی و تطهیر:
سیلیبینین از عصاره میوه خار مریم از طریق کروماتوگرافی ستونی، استخراج با حلال یا سایر تکنیک های جداسازی جدا شد.
تبلور:
سیلیبینین را در یک حلال مناسب برای به دست آوردن کریستال های خالص سیلیبینین متبلور کنید.
ویژگی های جذب
سیلیبینین یک مونومر فلاونولیگنان بسیار چربی دوست است. متعارفپودر سیلیبینینحلالیت آب بسیار ضعیفی را نشان می دهد که عامل محدود کننده اصلی برای جذب روده ای است. پس از مصرف خوراکی، تنها بخش کوچکی تحت نفوذ غیرفعال در سلول های اپیتلیال روده در قسمت فوقانی روده کوچک قرار می گیرد. فراهمی زیستی مطلق مواد خام اصلاح نشده فقط از 0.4٪ تا 2٪ است. ماده فعال به آسانی به اسیدهای صفراوی و پروتئین های رژیم غذایی در لومن روده متصل می شود و جذب را بیشتر به تاخیر می اندازد.
زمان رسیدن به حداکثر غلظت پلاسمایی (Tmax) در شرایط ناشتا تقریباً 3-2 ساعت است. هنگامی که بعد از غذا تجویز می شود، حداکثر غلظت پلاسما (Cmax) تقریباً 30٪ کاهش می یابد. فلور روده میتواند به طور ملایم آن را به متابولیتهای{4} کم قدرت متابولیزه کند، که این امر غلظت مؤثر دارو را که وارد گردش خون سیستمیک میشود کاهش میدهد.
برای اصلاح آن از طریق کمپلکس شدن فسفولیپید، گنجاندن سیکلودکسترین یا نانوسازی، عملکرد انحلال به طور قابل توجهی افزایش یافته است و فراهمی زیستی خوراکی را می توان 5 تا 10 برابر افزایش داد.
In Vivo Distribution
پس از ورود به جریان خون، حدود 70 درصد سیلیبینین به طور برگشت پذیر به آلبومین پلاسما متصل می شود. سیلیبینین غیر متصل به سرعت از طریق گردش خون سیستمیک در بافت کبد انباشته می شود و در نتیجه غلظت دارویی کبدی بسیار بالاتری در مقایسه با اندام هایی از جمله قلب، مغز و کلیه ایجاد می کند که مزایای ذاتی هدف گیری کبدی را به همراه دارد. این ترکیب به سختی در سد خونی سالم-مغزی (Bcereb) که منجر به توزیع حداقلی می شود، نفوذ می کند. فراکسیون های جزئی در پوست و مخاط دستگاه گوارش پخش می شوند و پشتیبانی نظری برای کاربرد موضعی مراقبت از پوست و اثرات ضد التهابی روده ای ارائه می کنند.
هیچ تجمع آشکار بافتی رخ نمی دهد. غلظت دارو در اعضای بدن به طور پیوسته در طول زمان و پس از یک دوز واحد کاهش می یابد، بدون خطر رسوب اندام در صورت مصرف منظم خوراکی-.
تبدیل زیستی متابولیک
متابولیسم عمدتاً در کبد و مجرای روده انجام می شود. در سلولهای کبدی، سیلیبینین تحت تغییر شکل زیستی فاز دوم قرار میگیرد که با واسطهی UGT{1}}گلوکورونیداسیون کاتالیزور و سولفاتاسیون SULT- کاتالیز میشود، و دو متابولیت کونژوگه اصلی با فعالیت زیستی قابل مقایسه با سیلیبینین اصلی تولید میکند.
سیلیبینین دست نخورده جذب نشده به روده بزرگ می رسد و توسط میکروبیوتای بی هوازی روده به متابولیت های ثانویه مانند دی هیدروسیلیبینین تجزیه می شود که فعالیت بیولوژیکی آن به میزان قابل توجهی کاهش می یابد. متابولیت ها دارای پلاریته به طور قابل توجهی بالا هستند و چربی دوستی خود را از دست می دهند، که اثربخشی محافظ کبدی هسته آنها را از بین می برد-این یک عامل حیاتی است که کارایی سیلیبینین خوراکی معمولی را محدود می کند. آنزیمهای سیتوکروم P450 انسانی تأثیر ناچیزی بر متابولیسم آن میگذارند، که منجر به کاهش خطرات تداخلات متابولیکی دارو{4}}میشود.
دفع و دفع
بیش از 70 درصد سیلیبینین و متابولیت های کونژوگه آن توسط سلول های کبدی در صفرا ترشح می شود و در نهایت از طریق مدفوع دفع می شود. 20 تا 30 درصد باقیمانده تحت فیلتراسیون گلومرولی قرار می گیرند و از طریق ادرار دفع می شوند.
نیمه عمر دفع تقریباً 6 تا 8 ساعت است، بنابراین مصرف مکرر روزانه به ندرت باعث تجمع سیستمیک دارو می شود.
بخش کوچکی از متابولیتهای صفراوی دوباره وارد گردش خون روده کبدی میشوند و مدت اثر in vivo را به طور متوسط طولانی میکنند، اما بار کلی دارو در حال گردش مجدد محدود باقی میماند. تنظیم دوز برای بیماران با نارسایی خفیف کلیوی ضروری نیست. در بیماران مبتلا به انسداد شدید صفراوی، اختلال در دفع صفراوی ممکن است باعث احتباس گذرا متابولیت ها شود که نیاز به تجویز احتیاط دارد.
سوالات متداول
سیلیبینین برای چه مواردی استفاده می شود؟
+
-
سیلیبینین به دلیل ویژگیهای قابل توجه ضد بیماریهای کبدی، بیش از 2000 سال است که در کشورهای اروپایی و آسیایی برای درمان طیفی از اختلالات کبدی مانند هپاتیت و سیروز و محافظت از کبد در برابر مسمومیتهای خارجی بهعنوان یک داروی سنتی استفاده میشود.
تفاوت بین سیلیمارین و سیلیبینین چیست؟
+
-
سیلیمارین (SIL) یک عصاره طبیعی با خواص محافظتی کبدی است که عمدتاً از فلاونولیگنان تشکیل شده است و سیلیبینین (SB) جزء اصلی آن است. تصور می شود که SB مسئول اصلی خواص محافظتی کبدی SIL باشد، اگرچه این به طور سیستماتیک تایید نشده است.
عوارض جانبی سیلیبینین چیست؟
+
-
این می تواند به صورت ناراحتی معده خفیف تا متوسط، از جمله علائمی مانند حالت تهوع، نفخ، گاز و اسهال ظاهر شود. این اثرات معمولا گذرا هستند و ممکن است با تطبیق بدن با مکمل کاهش یابد. برای به حداقل رساندن ناراحتی گوارشی، اغلب مصرف سیلیبینین همراه با غذا توصیه می شود.
تگ های محبوب: پودر سیلیبینین cas 22888-70-6، تامین کنندگان، تولید کنندگان، کارخانه، عمده فروشی، خرید، قیمت، عمده، برای فروش