قرص دسموپرسین

دیابت بی مزه مرکزی (CDI) یک اختلال غدد درون ریز نادر ناشی از اختلال در عملکرد محور هیپوتالاموس{0}}هیپوفیزیال عصبی است که منجر به ترشح ناکافی یا فقدان آرژنین وازوپرسین (AVP) می شود که متعاقباً بازجذب آب کلیوی را کاهش می دهد. تظاهرات بالینی اصلی آن شامل تشنگی شدید، پلی اوری و ادرار هیپوتونیک است که به شدت زندگی روزمره و کیفیت زندگی را مختل می کند.
به عنوان یک آنالوگ AVP مصنوعی،قرص دسموپرسینبه دلیل تجویز خوراکی راحت، دوز دقیق و مشخصات ایمنی بالا، به اولین داروی-برای درمان بالینی دیابت بی مزه مرکزی تبدیل شده اند. آنها به طور موثر جایگزین AVP درون زا می شوند، اختلالات متابولیسم آب را تصحیح می کنند و به بیماران کمک می کنند تا به زندگی عادی روزمره بازگردند.

ماده فعال این محصول دسموپرسین استات است، یک داروی پلی پپتیدی که از طریق اصلاح ساختاری آرژنین وازوپرسین طبیعی به دست می آید. مکانیسم اثر آن بسیار با AVP درون زا سازگار است، اما دارای فعالیت ضد ادراری قوی‌تر و عوارض جانبی منقبض عروق ضعیف‌تر است، که آن را برای استفاده طولانی‌مدت بالینی مناسب‌تر می‌کند.
مکانیسم اصلی پاتولوژیک دیابت بی مزه مرکزی آسیب به نورون های هسته های فوق اپتیک و پارا بطنی هیپوتالاموس است که منجر به سنتز یا ترشح ناکافی AVP می شود. این امر باعث کاهش نفوذپذیری آب در لوله‌های دیستال کلیه و مجاری جمع‌آوری می‌شود که نمی‌توانند به طور موثر آب را از ادرار اولیه جذب کنند و در نتیجه حجم زیادی از ادرار هیپوتونیک و علائمی مانند پلی اوری و پلی دیپسی دفع می‌شود.

به عنوان آنالوگ مصنوعی AVP، به طور خاص به گیرنده های V2 روی سلول های اپیتلیال مجاری جمع کننده کلیه متصل می شود، آدنیلات سیکلاز را فعال می کند و باعث افزایش تولید آدنوزین مونوفسفات حلقوی داخل سلولی (cAMP) می شود. این به نوبه خود باعث انتقال آکواپورین-2 (AQP2) به غشای مجرای سلول های اپیتلیال مجرای جمع کننده، افزایش بازجذب آب کلیوی، کاهش خروجی ادرار، افزایش اسمولالیته ادرار و کاهش اسمولالیته پلاسما می شود. به این ترتیب، به طور موثر علائم اصلی تشنگی شدید و پلی اوری را در بیماران مبتلا به دیابت بی مزه مرکزی تسکین می دهد.
در مقایسه با AVP طبیعی، نسبت ضد ادرار-به-پرسور آن تقریباً 2000-3000 برابر بیشتر است. اثر ضد دیورتیک آن طولانی‌تر است و به 8 تا 12 ساعت می‌رسد، و تقریباً هیچ اثر جانبی قابل توجهی برای انقباض عروق یا فشار خون ندارد{7}}افزایش دهنده، ایمنی عالی و حمایت از استفاده منظم طولانی مدت.

قرص دسموپرسیننشان دادن اثربخشی بالینی واضح در درمان دیابت بی مزه مرکزی، به طور موثر علائم اصلی را بهبود می بخشد، تعادل متابولیک آب را بازیابی می کند و کیفیت زندگی را افزایش می دهد. اثربخشی بر اساس بهبود علائم بالینی، بهبود پارامترهای آزمایشگاهی و پیش آگهی طولانی مدت ارزیابی می شود.

برای بهبود علائم بالینی: یک اثر ضد ادراری مشخص در اکثر بیماران در عرض 1.5-1 ساعت پس از تجویز ظاهر می شود. 24-برون ده ادرار به میزان قابل توجهی کاهش می یابد، تشنگی شدید و پلی دیپسی تسکین می یابد، دفعات شبانه کاهش می یابد و کیفیت خواب بهبود می یابد. یک مطالعه تیتراسیون چند مرکزی{4}}برچسب دوز{5}} نشان داد که در 20 بیمار CDI 6 تا 75 ساله که محصول را از بینی به محصول خوراکی تغییر دادند، میانگین حجم ادرار 24 ساعته بدون تغییر باقی ماند و اسمولالیته ادرار، سرعت دفع ادرار ساعتی، و وزن مخصوص بیمار در محدوده طبیعی پذیرش بهتری باقی ماند. از فرمول خوراکی

برای بازیابی پارامترهای آزمایشگاهی: اسمولالیته ادرار به طور قابل توجهی افزایش می یابد، اسمولالیته پلاسما به تدریج نرمال می شود (طبیعی: 280-310 mOsm/kg·H2O)، و سدیم سرم در محدوده طبیعی (135-145 میلی مول در لیتر) باقی می ماند و به طور موثر اختلالات آب را اصلاح می کند. یک مطالعه طولانی مدت روی 46 بیمار CDI که به مدت 12 تا 44 ماه تحت درمان قرار گرفتند، اثربخشی یا آنتی‌بادی‌های سرمی قابل شناسایی را از دست نداد، که اثربخشی طولانی‌مدت پایدار و عدم مقاومت دارویی قابل توجهی را تأیید کرد.

برای پیش آگهی طولانی مدت: استفاده منظم به طور موثر از عوارضی مانند کم آبی و اختلالات الکترولیت جلوگیری می کند، خطر کما و شوک ناشی از کم آبی شدید را کاهش می دهد و عملکرد طبیعی روزانه را بازیابی می کند. در مقایسه با اسپری‌ها و تزریق‌های بینی، این محصول از تحریک بینی و درد ناشی از تزریق جلوگیری می‌کند، قابل حمل است و چسبندگی آن را به‌ویژه برای بیمارانی که در منزل{{3} مدت طولانی مدت هستند، بسیار بهبود می‌بخشد.

مهم ترین واکنش های جانبی برای نظارت، احتباس آب و هیپوناترمی است. محدودیت ناکافی مایعات یا دوز بیش از حد ممکن است باعث تجمع مایع شود که منجر به هیپوناترمی شود که به صورت سردرد، استفراغ، گیجی، تشنج، و در موارد شدید، شرایط تهدیدکننده زندگی تظاهر می‌کند.
برای هیپوناترمی بدون علامت: قطع فوری و موقت، محدودیت شدید مایعات و نظارت دقیق بر سدیم سرم لازم است.
برای هیپوناترمی علامت دار: علاوه بر قطع دارو و محدود کردن مایعات، محلول کلرید سدیم ایزوتونیک داخل وریدی برای اصلاح عدم تعادل الکترولیت باید تجویز شود.

در موارد تشنج شدید یا اختلال در هوشیاری: دیورتیک ها (مثلاً فوروزماید) باید برای افزایش دفع آب و تسکین علائم اضافه شود.
عوارض جانبی نادر شامل آلرژی پوستی و اختلالات خلقی است. در صورت بروز واکنش‌های آلرژیک (بثورات پوستی، ادم حنجره)، دارو باید فوراً قطع شود و درمان ضد آلرژیک شروع شود.