اندانسترون عمدتاً برای چه مواردی استفاده می شود؟

اندانسترونیک 5-آنتاگونیست گیرنده HT3 انتخابی با نام شیمیایی N-(2-متوکسی-1H-pyrrol-3-yl)-1،2،3،{ است. {10}}تتراهیدرو{11}}متانول سیل-3-(2-متیل پروپیل)-4H-oxyquinolin-4-یک، فرمول مولکولی C18H19N3O، وزن مولکولی 293.37، و شماره CAS 99614-02-5 است. ظاهر آن پودر سفید یا کمی زرد رنگ است که به راحتی در آب و متانول حل می شود و پایداری خوبی دارد و در شرایط خشک نگهداری می تواند اثر دارویی خود را برای مدت طولانی حفظ کند. اندانسترون به عنوان یک آنتاگونیست گیرنده HT3 می‌تواند گیرنده‌های 5-HT3 در دستگاه گوارش را مهار کرده و حالت تهوع و استفراغ را کاهش دهد. مکانیسم اصلی اثر آن مهار گیرنده‌های 5-HT3 روی دیواره روده است تا از تحریک شدن توسط مواد 5-HT آزاد شده در بدن جلوگیری کند و در نتیجه علائم تهوع و استفراغ را کاهش دهد.

در حال حاضر از اندانسترون در درمان تهوع و استفراغ ناشی از استفراغ بعد از عمل و شیمی درمانی و همچنین در درمان تهوع و استفراغ ناشی از پرتودرمانی، تهوع و استفراغ ناشی از استفراغ در اواخر بارداری و استفراغ ناشی از سرفه استفاده می شود. زور.

کاربرد اندانسترون دارای ویژگی های زیر است:

1. سهولت استفاده: اندانسترون را می توان به روش های مختلفی مانند تجویز خوراکی، تزریق عضلانی و تزریق داخل وریدی استفاده کرد و استفاده از آن آسان است.

2. کارآمد و ایمن: اندانسترون بسیار کارآمد و ایمن است و به ندرت در طول درمان عوارض جانبی ایجاد می کند.

3. طیف وسیع درمان: اندانسترون نه تنها می تواند علائم تهوع و استفراغ سنتی را درمان کند، بلکه می تواند برای درمان تهوع و علائم استفراغ ناشی از سایر بیماری ها مانند حالت تهوع ناشی از داروهای ضد صرع، تهوع ناشی از شیمی درمانی لوسمی تحت حاد و غیره استفاده شود. .

4. می تواند به عنوان درمان کمکی استفاده شود: اندانسترون همچنین می تواند به عنوان یک درمان کمکی برای درمان های دیگر مانند پرتودرمانی و شیمی درمانی برای کاهش عوارض جانبی آن در حالت تهوع و استفراغ استفاده شود.

در نتیجه، اندانسترون یک آنتاگونیست انتخابی 5-HT3 است که می تواند برای درمان علائم مختلف تهوع و استفراغ استفاده شود و به طور گسترده در پزشکی بالینی استفاده می شود.

معماری اندانسترون به شرح زیر است:

یک روش کارآمد سنتز اندانسترون باید شامل یک سری مراحل باشد، مانند انتخاب بسترهای مناسب، لیگاندها، شرایط و غیره. روش های سنتزی چندین ایزومر اندانسترون در زیر معرفی خواهد شد.

اولین روش مصنوعی اندانسترون:

روش کلی برای سنتز اندانسترون واکنش 4-فنوکسی کربوکسامید-2، 3،5،6-تتراهیدرویمیدازول با مخلوطی از تری کلرید آلومینیوم و سولفونیل کلرید است. محصول حاصل با 2-کلرو-1-سیکلوپروپیل فرمامید واکنش داده می‌شود که به نوبه خود ترکیب را با انیدرید فتالیک دکربوکسیله می‌کند و اندانسترون را تشکیل می‌دهد. این روش می تواند اندانسترون را با بازده مشخصی بدست آورد، اما با مشکل تولید زباله و هزینه بالا نیز همراه است.

روش دوم سنتز اندانسترون:

افرادی مانند TLDavies نوع دیگری از روش مصنوعی اندانسترون را گزارش کرده اند و مراحل مشخص به شرح زیر است:

ابتدا، استیل استون از طریق یک واکنش جانشینی نوکلئوفیل به 3-بروم-5،5-دی متیل سیکلوهگزان{3}}،2-دیون تبدیل شد. سپس، با کنترل pH، دیکتون به الکل مربوطه کاهش یافت و با اتیل N-phenylnitrosobutyrate در فاز گاز کلردار تیونیل کلرید / مخلوط حلال با نقطه جوش بالا واکنش داد. محصول به دست آمده تحت واکنش مالئیک هیدرازید قرار می گیرد و سپس تحت واکنش هیدرودهالوژناسیون برای تولید اندانسترون قرار می گیرد. این روش دارای مزایای قابل توجهی از جمله ضایعات کمتر، عدم نیاز به تری کلرید آلومینیوم و عملکرد بالا می باشد.

روش سوم سنتز اندانسترون:

علاوه بر این، نناد و همکاران. یک روش جدید برای سنتز یک مرحله‌ای اندانسترون از پیش‌سازهای فلوتکاویر، یعنی سنتز اندانسترون توسط یک واکنش تک مرحله‌ای که توسط فسفات قرمز FGL52 تانزانیا کاتالیز می‌شود، گزارش کرد. مسیر واکنش خاص این است: این روش دارای مزایای دسترسی آسان به مواد اولیه، زمان واکنش کوتاه و بازده بالا است.

روش چهارم مصنوعی اندانسترون:

آندراسی و همکاران روشی ساده و سریع برای سنتز اندانسترون گزارش کرد. این روش از 4-هیدروکسی-2، 3،5،6-تتراهیدرویمیدازول به عنوان ماده اولیه استفاده می‌کند و یک سری تبدیل شیمیایی را انجام می‌دهد، در نهایت اندانسترون دریافت می‌شود. مراحل مشخص عبارتند از: تغلیظ 4-هیدروکسی-2، 3،5،6-تتراهیدرویمیدازول با ایزوآمیل الکل برای تشکیل ترکیب ایزوآمیل، و انجام واکنش اسیلاسیون این ترکیب با استیل استون، و سپس انجام شود. کربوکسیله شده به بدن انیدرید اسید، و در نهایت از طریق یک سری واکنش های احیا و گرمایش، اندانسترون را تشکیل می دهند. این روش دارای مزایای شرایط واکنش ملایم، مسیر ساده و بازده قابل توجه است.

اندانسترون یک داروی ضد استفراغ بسیار مهم دستگاه گوارش است. روش های سنتز موثر زیادی برای این دارو وجود دارد که از آن جمله می توان به روش استیل استون، روش واکنش جانشینی نوکلئوفیلیک، روش واکنش هیبریداسیون و غیره اشاره کرد. با این حال، هنوز مشکلاتی در سنتز اندانسترون وجود دارد، مانند استفاده از کاتالیزورها، تولید محصولات جانبی در واکنش و پیچیدگی نسبی فرآیند. بنابراین، تحقیقات عمیق بیشتر و بهینه‌سازی روش سنتز اندانسترون برای رفع نیازهای بالینی هنوز مورد نیاز است.

اندانسترون یک 5-آنتاگونیست گیرنده HT3 است که می تواند برای پیشگیری و درمان تهوع و استفراغ مرتبط با پرتودرمانی و شیمی درمانی استفاده شود. این توسط شرکت داروسازی معروف بریتانیایی GlaxoSmithKline ساخته شده است. تاریخچه کشف اندانسترون به شرح زیر است:

در اوایل دهه 1980، تیم تحقیق و توسعه GlaxoSmithKline شروع به مطالعه متابولیت های انرژی جدید کرد، به این امید که داروی جدیدی برای علائم تهوع و استفراغ بسازند. در یک مطالعه، محققان یک 5-گیرنده HT3 بیان شده در سلول های اپیتلیال روده را شناسایی کردند، یک کانال یونی که با دیگر گیرنده های کانال یونی مانند گیرنده های کولین و گیرنده های آمیدی با ساختار مشابه تعامل دارد.

در سال 1984، گروه تحقیقاتی ابزارهای گوارشی را در موش آزمایش کردند و نقش گیرنده 5-HT3 را در تنظیم پاسخ تهوع و استفراغ شناسایی کردند. این تیم همچنین برخی از ترکیبات سولفونی تیازول را شناسایی کردند که توانایی مهار گیرنده های 5-HT3 را دارند. این سولفونی تیازول ها به سرعت به عنوان امیدوارکننده ترین مولکول ها برای سرکوب تهوع و استفراغ شناخته شدند.

در سال 1987، تیم تحقیقاتی ترکیبی را از هزاران ترکیب سولفونی تیازول انتخاب کرد. این ترکیب در آزمایش‌های پاسخ به استفراغ موش‌های شیرخوار و موش‌های صحرایی اثر بازدارندگی قوی‌تری از خود نشان داد و نسبت به سایر ترکیبات اثر بازدارندگی قوی‌تری داشت. میل ترکیبی بالا و گزینش پذیری بالاتر. پس از آن، تعداد زیادی آزمایش in vivo و in vitro برای تأیید اثرات دارویی، سینتیک متابولیک و خواص سم‌شناسی این ترکیب انجام شد و مشخص شد که ایمنی دارویی خوبی از خود نشان می‌دهد.

در سال 1988، این ترکیب Ondansetron نام گرفت و همچنین توسط GlaxoSmithKline به ثبت رسید. دو سال بعد، FDA این دارو را تأیید کرد و توسعه آندانسترون را تکمیل کرد. از آن زمان، اندانسترون به طور گسترده ای در درمان تهوع و استفراغ ناشی از پرتودرمانی و شیمی درمانی استفاده می شود و به عنوان یکی از موثرترین داروها برای درمان این بیماری در نظر گرفته می شود.