آیا آتوسیبان آنتاگونیست اکسی توسین است؟

معرفی

20231023152343d894f872a4494a6b9b1f3c39da555680 کار زودرس وضعیتی است که با برداشت استاندارد از رحم و تغییرات دهانه رحم قبل از هفته 37 بارداری توصیف می شود.آتوسیبان دارویی است که برای درمان کار زودرس استفاده می شود. آتوسیبان به عنوان یک متخصص موضوع توکولیتیک، با محدود کردن تأثیرات خفگی رحم، به تعویق حرکت زودرس کمک می کند، در نتیجه به کودک فرصت بیشتری برای انجام دادن و کاهش پیچیدگی های مربوط به زایمان دردسرساز می دهد. این که آیا آتوسیبان یک مرد بد اکسی توسین است یا نه یک مسئله اصلی است. در این پست وبلاگ به بررسی رابطه بین آتوسیبان و اکسی توسین، مکانیسم اثر آن و نقش آن در مدیریت زایمان زودرس می پردازیم.

مکانیسم اثر آتوسیبان با سایر عوامل توکولیتیک چه تفاوتی دارد؟

آتوسیبان از سایر توکولیتیک‌ها مانند مسدودکننده‌های کانال کلسیم، سولفات منیزیم و آگونیست‌های گیرنده بتا آدرنرژیک جدا است، زیرا جایگاهی در دسته داروهایی به نام افراد بد گیرنده اکسی توسین دارد. در حالی که این داروها از طریق مکانیسم های مختلف انقباضات رحمی را کاهش می دهند، آتوسیبان به طور خاص گیرنده اکسی توسین را هدف قرار می دهد تا از عملکرد اکسی توسین بر روی رحم جلوگیری کند.

آگونیست‌های گیرنده بتا آدرنرژیک، به‌عنوان مثال، ریتودرین و تربوتالین، با فعال کردن گیرنده‌های بتا{1} در رحم عمل می‌کنند و باعث شل شدن میومتر (لایه جامد رحم) می‌شوند. به هر حال، این متخصصان بر گیرنده‌های بتا در بخش‌های مختلف بدن نیز تأثیر می‌گذارند و تأثیرات کمکی مانند تاکی کاردی مادر، تپش قلب و لرزش‌ها را به دست می‌آورند. سلول های ماهیچه صاف رحم با نیفدیپین و سایر مسدود کننده های کانال کلسیم کمتر منقبض می شوند. تصور می‌شود که سولفات منیزیم، یکی دیگر از عوامل توکولیتیک، برای ورود به سلول‌های عضلانی صاف برای کاهش انقباض رحم با کلسیم رقابت می‌کند.

25-1-2

از طرف دیگر، اتوسیبان با دقت بیشتری کار می کند. این یک فرد بد گیرنده اکسی توسین است، به این معنی که به گیرنده متصل است و اکسی توسین را از اعمال عواقب آن برای رحم باز می دارد. آتوسیبان به طور موثری انقباضات رحمی را بدون تأثیر قابل توجهی بر سایر اندام ها با مسدود کردن انتخابی عمل اکسی توسین کاهش می دهد.

این رویکرد تعیین شده مزایای کمی نسبت به سایر متخصصان توکولیتیک دارد. اول، عوارض جانبی سیستمیک کمتر احتمال دارد باآتوسیبانزیرا فقط روی رحم تاثیر می گذارد. ثانیاً، زایمان زودرس را می‌توان دقیق‌تر و مؤثرتر مدیریت کرد، زیرا اکسی توسین نقش مهمی در شروع و حفظ انقباضات رحمی دارد. در نهایت، فکر خاص جنبش آتوسیبان می تواند به مشخصات امنیتی عالی آن بیافزاید، زیرا پتانسیل تأثیرات خارج از هدف و واکنش های نامطلوب را محدود می کند.

مطالعات بالینی نشان داده است که اتوسیبان نتایج نوزادی را بهبود می بخشد و زایمان زودرس را به تاخیر می اندازد. گردآوری تحقیقاتی آتوسیبان اروپایی دریافت که آتوسیبان تقریباً به اندازه آگونیست های گیرنده بتا آدرنرژیک در تأخیر زایمان به مدت 48 ساعت و 7 روز مؤثر است، اما میزان تأثیرات ثانویه قلبی عروقی مادر به طور قابل توجهی کمتر بود. یافته‌های مشابهی توسط گروه مطالعه جهانی آتوسیبان در مقابل آگونیست‌های بتا انجام شد، که نشان داد آتوسیبان به همان اندازه بتا آگونیست‌ها در تأخیر زایمان مؤثر است و سطح ایمنی بالاتری را به مادران ارائه می‌دهد.

در نتیجه، آتوسیبان به دلیل مکانیسم اثر آن به عنوان آنتاگونیست گیرنده اکسی توسین، از سایر توکولیتیک ها متمایز است. آتوسیبان با انسداد خاصی از فعالیت اکسی توسین بر روی رحم می‌تواند انقباضات رحمی را کاهش دهد و انتقال زودرس را به تعویق بیندازد، در حالی که قمار اثرات اتفاقی اساسی و پاسخ‌های غیر دوستانه را محدود می‌کند.آتوسیبانبه دلیل رویکرد هدفمند، اثربخشی نشان داده شده و مشخصات ایمنی مطلوب، گزینه مفیدی برای مدیریت زایمان زودرس است.

نقش اکسی توسین در زایمان زودرس چیست و آتوسیبان چگونه اثرات آن را مهار می کند؟

هیپوتالاموس هورمون اکسی توسین را می سازد و غده هیپوفیز خلفی ترشح می کند. برای تعدادی از فرآیندهای فیزیولوژیکی، از جمله انقباضاتی که در رحم در طول زایمان، شیردهی و پیوندهای اجتماعی رخ می دهد، ضروری است. با توجه به کار زودرس، اکسی توسین به عنوان یک محرک حیاتی برای عملکرد رحم پذیرفته شده است که به شروع و پشتیبانی از فشرده سازی می افزاید.

25-2-1

چند خط شواهد از نقش اکسی توسین در زایمان زودرس حمایت می کند. اول، رحم دارای گیرنده های اکسی توسین زیادی است، به ویژه در میومتر، جایی که به تنظیم انقباض رحم کمک می کند. دوم، نشان داده شده است که سطح اکسی توسین در طول زایمان، چه در ترم و چه زودرس، افزایش می یابد، که نشان می دهد که در شروع و ایجاد انقباضات نقش دارد. ثالثاً، هنگامی که در طی روش های القای زایمان یا افزایش انقباض تجویز می شود، اکسی توسین اگزوژن می تواند فعالیت رحم را تحریک کرده و منجر به زایمان شود.

تمرکز بر گیرنده اکسی توسین به دلیل اهمیت اکسی توسین در دستورالعمل های فشرده سازی رحم، به کانون مطالعه برای تجویز زایمان زودرس تبدیل شده است. آتوسیبان به عنوان یک فرد بد گیرنده اکسی توسین، با سرکوب تاثیر اکسی توسین بر رحم، عود و شدت فشرده سازی رحم را کاهش می دهد.

جزء که توسطآتوسیبانمهار اثرات اکسی توسین از طریق تهدید جدی است. اتوسیبان میل ترکیبی بالایی با گیرنده اکسی توسین دارد و از اتصال اکسی توسین به گیرنده و فعال شدن آن جلوگیری می کند. این سد اکسی توسین باعث کاهش سطح کلسیم داخل سلولی می شود که برای فشرده سازی عضلات صاف رحم مهم است. آتوسیبان با کاهش هجوم کلسیم و مهار دستگاه انقباضی، به طور موفقیت آمیزی گشاد شدن و آرامش رحم را پیش می برد.

19-4

آتوسیبان تنها در برابر گیرنده اکسی توسین موثر است و تمایل کمی به گیرنده های دیگر مانند گیرنده وازوپرسین V1a دارد. این گزینش پذیری قابل توجه است، زیرا پتانسیل تأثیرات خارج از هدف و پاسخ های متضاد را کاهش می دهد. از سوی دیگر، عوامل توکولیتیک آگونیست های گیرنده بتا آدرنرژیک هستند که دامنه فعالیت وسیع تری دارند و توانایی تأثیرگذاری بر سیستم های چندگانه اندام را دارند. در نتیجه احتمال بروز عوارض جانبی بیشتر است.

ارزیابی‌های بالینی کفایت آتوسیبان را در تأثیرات سفت‌کننده رحم ناشی از اکسی توسین و به تعویق انداختن انتقال زودرس نشان داده‌اند. رومرو و شرکا در مطالعه‌ای که در خانم‌های زایمان زودرس انجام شد، نشان داده شد که آتوسیبان به طور کلی عملکرد رحم را کاهش داده و بارداری را به تعویق می‌اندازد، برخلاف درمان جعلی. به همین ترتیب، اروپاآتوسیبانبررسی Get-together نشان داد که آتوسیبان اساساً به اندازه آگونیست های گیرنده بتا آدرنرژیک در به تعویق انداختن حرکت قوی است، با تأثیرات اختیاری مادری کمتر.

زایمان زودرس را می توان با آتوسیبان مدیریت کرد، زیرا می تواند به طور انتخابی از عملکرد اکسی توسین بر روی رحم جلوگیری کند، انقباض را کاهش داده و سکون را تشویق می کند. با هدف قرار دادن گیرنده اکسی توسین، آتوسیبان می تواند به طور موثر زایمان زودرس را به تاخیر بیندازد، نتایج نوزادی را بهبود بخشد، و احتمال عوارض جانبی سیستمیک و واکنش های نامطلوب را کاهش دهد.

آیا آنتاگونیست های اکسی توسین دیگری برای مدیریت زایمان زودرس استفاده می شود؟

در حالی که آتوسیبان به طور کلی در نظر گرفته شده و از نظر بالینی درگیر اکسی توسین برای تجویز کارهای زودرس است، مخلوط های مختلفی وجود دارد که به دلیل توانایی آنها در ممانعت از فعالیت اکسی توسین و به تعویق انداختن انتقال زودرس مورد بررسی قرار گرفته است. باروسیبان، رتوسیبان و اپلسیبان تنها چند نمونه هستند.

باروسیبان به دلیل خواص توکولیتیک آن مورد بررسی قرار گرفته است. این یک آنتاگونیست انتخابی گیرنده اکسی توسین است. باروسیبان مانند آتوسیبان برای اتصال به گیرنده اکسی توسین با آتوسیبان رقابت می کند و از اثر اکسی توسین بر روی رحم جلوگیری می کند. باروسیبان در مطالعات پیش بالینی نشان داده است که به طور موثری انقباضات رحمی ناشی از اکسی توسین را در بافت میومتر انسان و مدل های حیوانی مهار می کند. در یک مطالعه تصادفی و کنترل شده با دارونما مشخص شد که Barusiban به طور قابل توجهی فعالیت رحم را کاهش می دهد و بارداری را در زنانی که در معرض خطر زایمان زودرس قرار داشتند، طولانی می کند.

19-3

Retosiban یکی دیگر از دشمنان گیرنده اکسی توسین است که برای تجویز کارهای زودرس مورد تحقیق قرار گرفته است. نیمه عمر طولانی تری دارد و علیرغم شباهت ساختاری به آن، از آتوسیبان قوی تر است. Retosiban پروفایل ایمنی مطلوب و مهار قوی انقباضات رحمی ناشی از اکسی توسین را در مطالعات پیش بالینی نشان داد. مرحله دوم بالینی اولیه، زنده بودن و امنیت رتوسیبان را در خانم‌هایی که کار زودرس داشتند، ارزیابی کرد و دریافت که اساساً حرکت رحم را کاهش می‌دهد و انتقال را به تعویق می‌اندازد، برخلاف درمان جعلی.

Epelsiban یک فرد بد گیرنده اکسی توسین غیر پپتیدی است که به دلیل توانایی آن در سرکوب کار زودرس مطالعه شده است. غیر مشابه باآتوسیبانو دیگر افراد بد مبتنی بر پپتید، epelsiban از نظر دهانی پویا است و دامنه فعالیت طولانی تری دارد. Epelsiban نشان داده است که زایمان را به تاخیر می اندازد و انقباضات رحمی را بدون ایجاد عوارض جانبی قابل توجه در مدل های حیوانی کاهش می دهد. با این حال، کمبود اطلاعات بالینی در مورد اثربخشی و ایمنی epelsiban در انسان وجود دارد و تحقیقات بیشتری برای تعیین پتانسیل آن به عنوان یک عامل توکولیتیک مورد نیاز است.

علاوه بر این آنتاگونیست های خاص اکسی توسین، ترکیبات جدیدی که گیرنده اکسی توسین را هدف قرار می دهند با هدف کنترل زایمان زودرس ساخته شده اند. این دو اتم پپتیدی و غیر پپتیدی را ترکیب می کنند، همچنین به عنوان تعدیل کننده های آلوستریک که می توانند عملکرد گیرنده اکسی توسین را تنظیم کنند. علیرغم این واقعیت که بسیاری از این ترکیبات هنوز در مراحل ابتدایی خود هستند، آنها راه های امیدوارکننده ای را برای تحقیقات و کاربردهای بالینی آینده نشان می دهند.

توجه به این نکته حیاتی است که در حالی که افراد بد اکسی توسین تضمینی در انجام کارهای زودرس نشان داده اند، استفاده از آنها بدون محدودیت نیست. مانند سایر متخصصان توکولیتیک، افراد بد اکسی توسین از نظر کار زودرس قانع کننده نیستند و ممکن است در چشم عوامل خاص قمار، مانند بیماری یا غیرمنتظره بودن جفت، قابلیت حیات را محدود کرده باشند. علاوه بر این، نیاز به تحقیقات بیشتر در مورد ایمنی طولانی مدت و پیامدهای رشدی نوزادانی که در دوران بارداری در معرض آنتاگونیست های اکسی توسین قرار دارند، وجود دارد.

در کل، در حالی کهآتوسیباناکسی توسین بیشترین مورد بررسی قرار گرفته و به طور کلی درگیر در تجویز کارهای زودرس است، مخلوط های مختلفی در حال توسعه هستند که بر گیرنده اکسی توسین تمرکز می کنند و به عنوان متخصص توکولیتیک تضمین می کنند. باروسیبان، رتوسیبان و اپلسیبان تنها چند نمونه هستند. همانطور که اکتشاف در این فضا همچنان در حال توسعه است، این اطمینان وجود دارد که درمان‌های جدید و قابل دوام‌تر برای جلوگیری از زایمان زودرس و نتایج بیشتر برای این دو مادر و نوزاد باز خواهد شد.

منابع

1. Romero, R., Sibai, BM, Sanchez-Ramos, L., Valenzuela, GJ, Veille, JC, Tabor, B., ... & Creasy, GW (2000). یک آنتاگونیست گیرنده اکسی توسین (اتوسیبان) در درمان زایمان زودرس: یک کارآزمایی تصادفی، دوسوکور، کنترل شده با دارونما با نجات توکولیتیک. مجله آمریکایی زنان و زایمان، 182(5)، 1173-1183.

2. گروه مطالعه آتوسیبان در سراسر جهان در مقابل بتا آگونیست ها. (2001). اثربخشی و ایمنی آنتاگونیست اکسی توسین اتوسیبان در مقابل آگونیست های بتا آدرنرژیک در درمان زایمان زودرس BJOG: An International Journal of Obstetrics & Gynaecology، 108(2)، 133-142.

3. Reinheimer, TM, Bee, WH, Resendez, JC, Meyer, JK, Haluska, GJ, & Chellman, GJ (2005). باروسیبان، یک آنتاگونیست جدید اکسی توسین بسیار قوی و طولانی اثر: مقایسه فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک با آتوسیبان در مدل میمون سینومولگوس زایمان زودرس. مجله غدد درون ریز و متابولیسم بالینی، 90(4)، 2275-2281.

4. تورنتون، اس.، گودوین، تی ام، گریسن، جی.، هدگارد، ام.، و آرس، جی سی (2009). اثر باروسیبان، یک آنتاگونیست انتخابی اکسی توسین، در تهدید زایمان زودرس در اواخر سن حاملگی: یک کارآزمایی تصادفی، دوسوکور، کنترل شده با دارونما. مجله آمریکایی زنان و زایمان، 200(6)، 627-e1.

5. Pohl, O., Perks, P., Duckworth, S., Bergqvist, H., Goodwin, TM, Thornton, S., ... & Ingemarsson, I. (2015). Retosiban (GSK221149)، یک آنتاگونیست انتخابی اکسی توسین، برای درمان زایمان زودرس خودبخودی: کارآزمایی تصادفی کنترل شده تصادفی فارماکوکینتیک/فارماکودینامیک برای ارزیابی ایمنی و اثربخشی در زنان باردار. مجله آمریکایی زنان و زایمان، 212 (1)، S129.

6. Pohl, O., Chollet, A., Kim, SH, Riaposova, L., Spezia, F., Gervais, F., ... & Spence, S. (2018). مدل سازی فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک epelsiban و متابولیت فعال آن در مردان و زنان سالم. فارماکوکینتیک بالینی، 57(11)، 1435-1447.

7. Kim, SH, Bennett, PR, & Terzidou, V. (2017). پیشرفت در درمان زایمان زودرس: آنتاگونیست های اکسی توسین. دیدگاه فعلی در زنان و زایمان، 29(2)، 119-126.

8. Flenady، V.، Reinebrant، HE، Liley، HG، Tambimuttu، EG، و Papatsonis، DN (2014). آنتاگونیست های گیرنده اکسی توسین برای مهار زایمان زودرس پایگاه داده های بررسی های سیستماتیک کاکرین، (6).

9. پاپاتسونیس، دی.، فلندی، وی، کول، اس.، و لیلی، اچ (2005). آنتاگونیست های گیرنده اکسی توسین برای مهار زایمان زودرس پایگاه داده های بررسی های سیستماتیک کاکرین، (3).

10. Kim, SH, MacIntyre, DA, Firtha da Silva, AC, Blanks, AM, Lee, YS, Thornton, S., ... & Terzidou, V. (2015). اکسی توسین مسیرهای التهابی با واسطه NF-kB را در بافت های حاملگی انسان فعال می کند. غدد درون ریز مولکولی و سلولی، 403، 64-77.