آیا تتراکائین و لیدوکائین یکسان هستند؟

تتراکائین با جلوگیری از انتقال تکانه های عصبی عمل می کند و در نتیجه اعصاب حسی در ناحیه مورد نظر را بی حس می کند. روی کانال های سدیم دارای ولتاژ در غشاهای عصبی عمل می کند و از هجوم یون های سدیم لازم برای تولید و هدایت پتانسیل های عمل جلوگیری می کند.

تتراکائین به عنوان یک بی حس کننده موضعی قوی در نظر گرفته می شود که در صورت تجویز مناسب می تواند بیهوشی عمیق ایجاد کند. قدرت آن امکان بی حس کردن موثر نواحی بزرگ بدن را فراهم می کند و آن را برای روش هایی که نیاز به بیهوشی طولانی مدت دارند مناسب می کند.

تتراکائین معمولاً در مقایسه با سایر داروهای بی حس کننده موضعی مانند لیدوکائین، مدت اثر طولانی تری دارد. این اثر طولانی مدت آن را به ویژه برای روش هایی که نیاز به بیهوشی مداوم است، مانند بی حسی نخاعی برای جراحی یا بی حسی اپیدورال در حین زایمان مفید می کند.

تتراکائین در مقایسه با برخی دیگر از داروهای بی حس کننده موضعی مانند لیدوکائین، شروع اثر کندتری دارد. ممکن است مدت بیشتری طول بکشد تا تتراکائین به بیهوشی کامل پس از تجویز برسد، که باید هنگام برنامه ریزی روش ها در نظر گرفته شود.

تتراکائین متعلق به کلاس بی حس کننده های موضعی استری است و نام شیمیایی 2-(دی متیل آمینو) اتیل 4-(بوتیلامینو) بنزوات دارد. پیوند استری آن توسط استرازهای پلاسما متابولیزه می شود و منجر به تجزیه و در نهایت حذف آن از بدن می شود.

در حالی که تتراکائین به طور کلی به خوبی تحمل می شود، واکنش های آلرژیک ممکن است در برخی افراد رخ دهد. مانند هر دارویی، بیماران باید قبل از تجویز از نظر آلرژی و عوارض جانبی غربالگری شوند.

تتراکائیندر فرمولاسیون های مختلف از جمله محلول های تزریقی، کرم ها یا ژل های موضعی و محلول های چشمی موجود است. انتخاب فرمولاسیون بستگی به استفاده مورد نظر و روش مصرف دارد.