پپتید ARA-290

به عنوان یک پپتید مشتق از EPO غیر اریتروپوئیتیک، توجه گسترده ای در تحقیقات حفاظت از بافت به خود جلب کرده است. خواص محافظت کننده عصبی و مویرگی آن، آن را به یک ابزار آزمایشی مهم در تحقیقات چشمی تبدیل کرده است. در سال‌های اخیر، مطالعات پایه و بالینی متعدد نشان داده‌اند که سیبین‌تاید اثرات محافظتی قابل‌توجهی در مدل‌های بیماری‌های شبکیه و چشمی دارد و دامنه عصبی شبکیه را بهبود می‌بخشد.

حفظ یکپارچگی مویرگی شبکیه، کاهش آپوپتوز سلولی و بهبود وضعیت التهابی. این کاربردها نه تنها به مطالعه روند پاتولوژیک رتینوپاتی کمک می کنند، بلکه مبنایی تجربی برای بررسی استراتژی های مداخله بالقوه برای رتینوپاتی گلیکورزیس، آسیب ایسکمیک شبکیه و سایر بیماری های شبکیه فراهم می کنند (Brines et al., 2008; Erbayraktar et al., 2010).

رتینوپاتی گلیکورزیس (DR) یکی از عوارض شایع مویرگی گلیکورز است. فرآیند پاتولوژیک آن شامل اختلال عملکرد مویرگی شبکیه، واکنش التهابی و زخم عصبی است. این به طور گسترده در مدل های حیوانی رتینوپاتی گلیکورزیس برای ارزیابی اثرات محافظت عصبی، بهبود دامنه خونی و تنظیم التهاب استفاده می شود. تحقیقات نشان داده است که این پپتید می تواند آپوپتوز سلول های گانگلیونی شبکیه را کاهش دهد، ضخامت لایه فیبر عصبی را بهبود بخشد و یکپارچگی ساختار شبکه عصبی شبکیه را حفظ کند.

ضمن اینکه جریان خون مویرگی و نفوذپذیری همات را نیز بهبود می بخشد (Pieper et al., 2005). علاوه بر این، از آن در مدل رتینوپاتی گلیکورزیس برای بررسی اثرات چند سطحی از محافظت عصبی تا ترمیم مویرگ‌ها استفاده می‌شود و مبنایی تجربی برای استراتژی‌های مداخله آتی فراهم می‌کند. به عنوان مثال، محققان مشاهده کردند که دامنه سلول‌های اندوتلیال شبکیه بهبود یافته و سطوح واسطه‌های التهابی مانند TNF - و IL-6 با استفاده از آن در مدل موش‌های گلیکورزیز کاهش یافته است، که نشان می‌دهد ارزش بالقوه‌ای در کاهش آسیب عصبی و خونی مرتبط با گلیکورزیس retinopathary.

مدل زخم ایسکمی و خونرسانی مجدد شبکیه به طور گسترده ای برای مطالعه بیماری های ایسکمیک شبکیه مانند انسداد شریان مرکزی شبکیه و نوروپاتی ایسکمیک بینایی استفاده می شود. در این مدل‌ها، از آنها برای ارزیابی اثربخشی محافظت عصبی شبکیه و بهبود دامنه خونی استفاده می‌شود. تحقیقات نشان داده است که این پپتید می تواند آپوپتوز سلول های گانگلیونی شبکیه را پس از ایسکمی کاهش دهد.

حفظ یکپارچگی شبکه عصبی در شبکیه، و بهبود دامنه گیرنده های نوری و سلول های عصبی لایه داخلی (Brines et al., 2008). در آزمایش‌های ایسکمی{3}}پرفیوژن مجدد، به عنوان یک ابزار آزمایشی استاندارد شده برای ارزیابی اثر محافظتی آن بر حوزه و ساختار شبکیه از طریق آزمایش الکتروفیزیولوژیکی و ارزیابی بافت‌شناسی استفاده می‌شود. تحقیقات نشان داده است که این پپتید می تواند به طور قابل توجهی استرس اکسیداتیو و پاسخ التهابی ناشی از ایسکمی را کاهش دهد، در نتیجه آسیب عصبی را کاهش داده و بازیابی دامنه شبکیه را بهبود می بخشد (Leist et al., 2004).

پپتید ARA-290به طور گسترده در آزمایش های جداشدگی شبکیه و زخم های سبک برای ارزیابی اثرات محافظت کننده عصبی و ترمیم بافت استفاده می شود. در یک مدل تجربی جداشدگی شبکیه، این پپتید برای کاهش آپوپتوز سلول‌های گیرنده نوری، حفظ ساختار لایه شبکیه و محافظت از دامنه شبکیه استفاده شد.

تحقیقات نشان داده است که می تواند التهاب ناشی از جدا شدن را کاهش دهد، سیگنال های الکتروفیزیولوژیکی شبکیه را بهبود بخشد و بازسازی بافت شبکیه را تقویت کند (Brines & Cerami, 2008). در مدل آسیب نور، از آن برای کاهش استرس اکسیداتیو ناشی از نور و آپوپتوز سلولی، حفظ یکپارچگی شبکه عصبی شبکیه، و ارائه یک پلت فرم آزمایشی مهم برای تحقیق در مورد پیشگیری و درمان آسیب نور استفاده می شود. این آزمایش‌ها نشان می‌دهند که نه تنها می‌توانند برای تحقیقات پایه مورد استفاده قرار گیرند، بلکه شواهد تجربی برای کاربردهای بالینی بالقوه ارائه می‌دهند.

دامنه هماتال شبکیه و اختلالات میکروسیرکولاسیون پایه های پاتولوژیک مهم برای بیماری های مختلف شبکیه هستند. در تحقیقات حوزه خونی برای ارزیابی اتساع همات، پرفیوژن جریان خون و یکپارچگی مویرگی استفاده می شود. تحقیقات نشان داده است که این پپتید می‌تواند جریان خون مویرگی شبکیه را بهبود بخشد، دامنه سلول‌های اندوتلیال را افزایش دهد و افزایش نفوذپذیری خون و ادم را کاهش دهد (Erbayraktar et al., 2010).

در گلیکورزها و مدل‌های ایسکمیک شبکیه، از آن برای ارزیابی اثر بهبود میکروسیرکولاسیون و کمک به محققان در درک رابطه بین بیماری هماتال شبکیه و محافظت عصبی استفاده می‌شود. علاوه بر این، از آن در مدل‌های رگ‌زایی و التهاب برای تجزیه و تحلیل اثرات تنظیمی آن بر هموستاز مویرگی شبکیه و جفت شدن هماتال استفاده شده است و شواهد تجربی برای مداخلات بالینی ارائه می‌کند.

در مدل‌های بیماری التهابی شبکیه، مانند یووئیت تجربی و مدل‌های التهاب شبکیه، اثرات ضد التهابی و اثرات محافظ بافت ارزیابی می‌شوند. تحقیقات نشان داده است که این پپتید می تواند از آزادسازی واسطه های التهابی مانند TNF -، IL-1 و IL-6 جلوگیری کرده و آسیب سلولی شبکیه را کاهش دهد.

و حفظ یکپارچگی ساختارهای شبکه عصبی و همتالی (Brines et al., 2008). علاوه بر این، در تحقیقات التهاب چشمی برای کشف رابطه بین محافظت عصبی و تنظیم ایمنی استفاده شده است، و ارزش کاربرد بالقوه آن در کاهش التهاب در حالی که حفظ دامنه بافتی از طریق آزمایش‌ها تأیید شده است.

این به طور گسترده در مطالعات پیش بالینی برای کشف ارزش بالقوه آن در مداخله بیماری شبکیه استفاده می شود. از طریق کاربرد در مدل‌های رتینوپاتی گلیکورز، آسیب ایسکمیک شبکیه و آسیب نوری، محققان می‌توانند به طور سیستماتیک اثرات جامع آنها را بر محافظت عصبی، بهبود دامنه خونی و تنظیم التهاب ارزیابی کنند.

این مطالعات داده‌های اساسی را برای طراحی کارآزمایی بالینی آینده و پلتفرم‌های تجربی برای بررسی استراتژی‌های مداخله مشترک فراهم می‌کنند. به عنوان مثال، از طریق ارزیابی الکتروفیزیولوژی شبکیه، تجزیه و تحلیل بافت شناسی و سطوح فاکتورهای التهابی، دامنه عمل و اثربخشیپپتید ARA-290به طور سیستماتیک تأیید شد و مبنای تجربی برای کاربرد بالینی آن در رتینوپاتی گلیکورزیس و سایر بیماری‌های ایسکمیک شبکیه را فراهم کرد (Pieper et al., 2005; Erbayraktar et al., 2010).