پودر مترونیدازول

کاهش نیتروژن: مترونیدازول در شکل پیش دارویی خود غیرفعال است اما در محیط کم اکسیژن (بی هوازی) سلول های باکتری فعال می شود.

فعال سازی آنزیمی: باکتری های بی هوازی (به عنوان مثال،باکتریوئیدها, کلستریدیوم, فوزوباکتریوم) حاوی آنزیم های نیترو ردوکتاز است که گروه نیترو ({0}}NO2) روی مترونیدازول را به یک رادیکال نیتروزو بسیار واکنش پذیر (-NO) کاهش می دهد.

آسیب DNA: رادیکال نیتروزو با DNA باکتری برهمکنش می کند و باعث شکسته شدن رشته ها و مهار سنتز اسید نوکلئیک می شود که منجر به مرگ سلولی می شود.

تریکوموناس واژینالیس: مترونیدازول DNA این انگل تک یاخته را مختل می کند، مشابه عملکرد آن در برابر باکتری ها.

ژیاردیا لامبلیا: آنزیم های سیستئین پروتئاز ضروری برای بقای انگل را مهار می کند.

انتامبا هیستولیتیکا: مترونیدازول تروفوزوئیت ها را هدف قرار می دهد و از تهاجم بافتی جلوگیری می کند.

اثر مترونیدازول محدود به ارگانیسم های بی هوازی است زیرا باکتری های هوازی فاقد آنزیم های مورد نیاز برای فعال شدن آن هستند. این گزینش پذیری آسیب به سلول های انسان و فلور هوازی مفید را به حداقل می رساند.

عوامل ایمنی: ایمنی سلولی پایین، اختلالات خودایمنی (مانند بیماری بهجت) و کاهش توانایی ترمیم مخاطی.
عوامل تروما: آسیب های فیزیکی مانند گاز گرفتن، نوک دندان های تیز، خراش های غذا و اصطکاک بین بریس ها.

کمبودهای تغذیه ای: کمبود ویتامین های B (B2، B6، B12)، فولات، آهن و روی.
عوامل روانی: استرس زیاد، اضطراب، تا دیر وقت بیدار ماندن، خستگی، که می تواند باعث ایجاد اختلالات عصبی غدد شود.
عوامل ژنتیکی: میزان وراثت خانوادگی بیماران زخم عودکننده 40 تا 50 درصد است.
سایر موارد: اختلالات غدد درون ریز (قاعدگی، بارداری)، عوارض جانبی داروها، بیماری های سیستمیک (دیابت، بیماری کرون).

طبقه بندی بالینی (3 نوع هسته)
زخم آفتی عود کننده خفیف (شایع ترین، 80%): قطر 5-10 میلی متر، گرد/بیضی، با هاله قرمز در لبه ها و یک غشای کاذب سفید زرد در مرکز، درد آشکار، خود ترمیم در طی 7-14 روز، بدون بر جای گذاشتن اسکار. اغلب هیچ عفونت آشکاری وجود ندارد و مترونیدازول فقط برای عفونت های ثانویه استفاده می شود.

Severe recurrent aphthous ulcer (periglandular type, accounting for 10%): diameter>1 سانتی متر، در عمق لایه زیر مخاطی، درد شدید، بهبود آهسته (هفته تا ماه)، تشکیل اسکار. مترونیدازول که به راحتی با عفونت های باکتریایی بی هوازی ادغام می شود، یک داروی کمکی مهم است.
زخم هرپس (10%): قطر<5mm, number>10، توزیع خوشه‌ای، احتقان گسترده، درد شدید، همراه با-تب درجه پایین و خستگی؛ مترونیدازول که اغلب با عفونت همراه است، می تواند التهاب را کنترل کند.

موکوزیت دهان
موکوزیت دهان یک اصطلاح عمومی برای التهاب گسترده، احتقان، ادم، فرسایش و زخم مخاط دهان است. میزان بروز بیماران با رادیوتراپی و شیمی درمانی به 80% تا 100% می رسد که رایج ترین سمیت محدود کننده دوز در درمان تومور است.

آسیب پرتودرمانی و شیمی درمانی ( هسته): داروهای شیمی درمانی (مانند 5-FU، متوترکسات) و رادیوتراپی سر و گردن به طور مستقیم به سلول های اپیتلیال مخاطی آسیب می رسانند، تقسیم سلولی را مهار می کنند و منجر به آتروفی مخاطی، فرسایش و زخم می شوند.
عفونت (عامل تشدید کننده کلیدی): پس از از بین رفتن سد مخاطی، باکتری های بی هوازی دهان، باکتری های هوازی و قارچ ها هجوم می آورند و باعث عفونت های ثانویه می شوند، التهاب، درد و زخم ها را به طور قابل توجهی تشدید می کنند و زمان بهبودی را طولانی می کنند. میزان آلودگی باکتری های بی هوازی 60 تا 70 درصد است.
بهداشت نامناسب دهان، سندرم شوگرن، استعمال دخانیات و الکل، سوءتغذیه و سایر عوامل مجموعاً این وضعیت را بدتر می کنند.

سناریوهای قابل اجرا مترونیدازول (تطبیق دقیق)
زخم های دهان: زخم های عود کننده، زخم های شدید، زخم های تبخال، زخم های عفونی بعد از عمل و عفونت های ثانویه زخم های تروماتیک با عفونت های باکتریایی بی هوازی همزمان.
موکوزیت دهان: عفونت باکتریایی بی هوازی ثانویه، استوماتیت پرتویی، و فرسایش مخاطی همراه با ترشحات چرکی/بوی پس از شیمی درمانی و رادیوتراپی برای موکوزیت درجه II-IV.
سناریوهای غیر قابل اجرا: زخم های عود کننده ساده غیر عفونی، زخم های ویروسی (استوماتیت هرپتیک)، زخم های قارچی (برفک)، زخم های ایمنی بدون عفونت.

مهار آزادسازی واسطه های التهابی
مترونیدازول می تواند کموتاکسی و تجمع نوتروفیل ها را مهار کند، آزادسازی واسطه های التهابی مانند پروستاگلاندین ها، لکوترین ها، فاکتور نکروز تومور - (TNF -)، اینترلوکین-6 (IL-6) را کاهش دهد و احتقان مخاط، سوزش و درد را کاهش دهد.
کاهش آسیب استرس اکسیداتیو
تجمع بیش از حد گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) در ناحیه محلی زخم‌های دهان/التهاب مخاطی، آسیب مخاطی را تشدید می‌کند. مترونیدازول ROS را پاک می کند، پراکسیداسیون لیپیدی را مهار می کند، استرس اکسیداتیو را کاهش می دهد و از سلول های مخاطی محافظت می کند.

اثر تنظیم کننده سیستم ایمنی (افزایش مقاومت مخاطی)
مترونیدازول می‌تواند ریزمحیط ایمنی موضعی را تنظیم کند: عوامل التهابی را کاهش دهد، عوامل ضدالتهابی (IL-10) را افزایش دهد، عملکرد فاگوسیتوز ماکروفاژها را تقویت کند، پاسخ‌های ایمنی غیرطبیعی را مهار کند، تعادل ایمنی را تقویت کند و عود زخم را کاهش دهد.

ترویج ترمیم مخاط (تسریع در بهبود، کوتاه کردن دوره بیماری)
بهبود ریزمحیط محلی
با از بین بردن باکتری های بی هوازی، کنترل التهاب، کاهش سموم و از بین بردن موانع ترمیم مخاط، شرایط مساعدی برای بازسازی سلول های اپیتلیال ایجاد می شود.

عفونت های زنانه: در درمان واژینوز باکتریایی، یک عفونت شایع واژن که در اثر رشد بیش از حد باکتری های بی هوازی ایجاد می شود، موثر است. مترونیدازول را می توان به صورت خوراکی یا واژینال (با استفاده از شیاف های تهیه شده از پودر در برخی موارد) برای بازگرداندن فلور طبیعی واژن تجویز کرد.

عفونت‌های پوست و بافت نرم: در موارد عفونت‌های پوست و بافت نرم با درگیری بی‌هوازی، مانند فاسیای نکروزان، مترونیدازول می‌تواند به عنوان بخشی از درمان دارویی چند - برای کنترل عفونت استفاده شود.

آمیبیاز: مترونیدازول داروی انتخابی برای درمان آمیبیاز روده ای و خارج روده ای ناشی از انتامبا هیستولیتیکا است. می تواند تروفوزوئیت های موجود در مجرای روده را از بین ببرد و همچنین برای درمان آبسه آمیبی کبدی به کبد برسد.

تریکومونیازیس: در برابر تریکوموناس واژینالیس، عامل ایجاد کننده تریکومونیازیس، یک عفونت مقاربتی بسیار موثر است. یک - دوز یا درمان کوتاه مدت - با مترونیدازول در اکثر موارد می‌تواند عفونت را درمان کند.

ژیاردیازیس: مترونیدازول همچنین در درمان ژیاردیازیس، عفونت روده ای که توسط ژیاردیا لامبلیا ایجاد می شود، استفاده می شود. متابولیسم انگل را مختل می کند و منجر به دفع آن از بدن می شود.

عوارض شایع گوارشی مترونیدازول شامل تهوع، استفراغ، اسهال و ناراحتی شکمی است. این علائم معمولاً خفیف و گذرا هستند، اما در برخی موارد، ممکن است به حدی شدید باشند که نیاز به قطع دارو داشته باشند. مصرف دارو همراه با غذا می تواند به کاهش بروز این عوارض کمک کند.

مترونیدازول می تواند عوارض جانبی عصبی ایجاد کند، به خصوص با دوز بالا یا مصرف طولانی مدت -. اینها ممکن است شامل نوروپاتی محیطی باشد که با بی حسی، سوزن سوزن شدن و درد در اندام ها مشخص می شود. در موارد نادر، می تواند باعث تشنج، انسفالوپاتی و نوروپاتی بینایی شود. بیماران مبتلا به شرایط عصبی پیش از - ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ایجاد این عوارض جانبی باشند.

مترونیدازول به ندرت می تواند باعث ناهنجاری های خونی مانند لکوپنی، نوتروپنی و ترومبوسیتوپنی شود. شمارش منظم خون ممکن است در بیمارانی که درمان طولانی مدت - دریافت می‌کنند، به ویژه آنهایی که دارای اختلالات خونی پیش از - هستند، لازم باشد.

برخی از بیماران ممکن است طعم فلزی در دهان، ادرار تیره (به دلیل دفع متابولیت ها) و واکنش های آلرژیک مانند راش، خارش و آنافیلاکسی را تجربه کنند.