اسپری گاباپنتینیک داروی ضد صرع است که برای درمان نورالژی نیز استفاده می شود. فرم دوز متداول آن کپسول یا تبلت دهان است. به راحتی جذب می شود و در 2-3 ساعت به غلظت اوج می رسد. دسترسی فراهمی زیستی وابسته به دوز است ، با یک دوز خوراکی واحد 300 میلی گرم که منجر به فراهمی زیستی 60 ٪ می شود. اما با افزایش دوز ، فراهمی زیستی در واقع کاهش می یابد. گاباپنتین به ویژه در لوزالمعده و کلیه ها به طور گسترده ای در بدن توزیع می شود. این دارو در بدن متابولیزه نمی شود و از طریق کلیه ها به شکل اصلی آن دفع می شود. میزان دفع آن متناسب با میزان ترخیص کالا از گمرک اینزین است. نیمه عمر ترخیص از گاباپنتین 5-7 ساعت است. در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی ، دفع آنها کند می شود و میزان اتصال پروتئین پلاسما بسیار کم است (<5%). When stopping the medication, it should be gradually reduced, at least within one week. Patients with renal insufficiency must reduce their dosage when taking medication. Patients treated with morphine at the same time may experience an increase in blood concentration of gabapentin, and should be carefully observed for central nervous system suppression such as drowsiness, and the dosage should be appropriately reduced.
اطلاعات اضافی از ترکیب شیمیایی:
|
|
|
COA
 |
|
|
|
|
مکانیسم چسبندگی مخاطی اسپری گاباپنتین بر روی نانوذرات کامپوزیت آلژینات کیتوزان
اسپری گاباپنتین، به عنوان یک داروی ضد صرع که به طور گسترده استفاده می شود ، اثربخشی قابل توجهی در درمان درد نوروپاتی و درمان کمکی برای تشنج جزئی نشان داده است. با این حال ، اشکال دوز سنتی دهان و دندان با چالش هایی مانند اثرات عبور اول در کبد ، متابولیسم ضعیف دستگاه گوارش و پایداری دارویی روبرو هستند که امکان دسترسی فراهمی زیستی آنها را دارند. در سالهای اخیر ، مسیرهای تحویل داروی غیر دستگاه گوارش ، به ویژه سیستم های تحویل داروهای مخاطی دهان ، به دلیل توانایی آنها در جلوگیری از اثرات عبور اول ، افزایش غلظت داروهای محلی و بهبود انطباق بیمار ، به یک کانون تحقیقاتی تبدیل شده اند. نانوذرات کامپوزیت آلژینات کیتوزان ، به عنوان یک حامل جدید تحویل داروی ، یک راه حل نوآورانه برای تحویل مخاطی گاباپنتین به دلیل سازگاری عالی ، چسبندگی مخاطی و ویژگی های انتشار قابل کنترل ارائه می دهد.
تهیه و ویژگی های نانوذرات کامپوزیت آلژینات کیتوزان
خصوصیات شیمیایی کیتوزان و آلژینات
کیتوزان یک پلی ساکارید کاتیونی طبیعی است که توسط دیاستیلاسیون کیتین بدست می آید. گروه آمینه ( - NH ₂) در زنجیره مولکولی آن به - NH ∝⁺ تحت شرایط اسیدی پروتئین می شود و به آن بار مثبت می دهد. Alginic Acid یک پلی ساکارید آنیونی است که از جلبک های قهوه ای استخراج می شود ، متشکل از اسید -1،4-D-مانورونیک (M) و -1،4-L-guluronic اسید (G) متصل به پیوندهای 1،4 گلیکوزیدی است. آلژینات (مانند آلژینات سدیم) می تواند ساختار شبکه ژل را در حضور یون های کلسیم (Ca ²+) تشکیل دهد ، که حساس به pH است (اسید پایدار ، انحلال خنثی/قلیایی).
روش آماده سازی نانوذرات کامپوزیت
نانوذرات کامپوزیت آلژینات کیتوزان معمولاً با روش ژل یونی یا روش خود مونتاژ تهیه می شوند:
روش ژل یون: پس از مخلوط کردن محلول کیتوزان و محلول آلژینات سدیم ، ماده اتصال متقاطع (مانند سدیم تریپلی فسفات TPP یا Ca ²+) اضافه می شود تا از طریق تعامل الکترواستاتیک نانوذرات ایجاد شود. یون فسفات در TPP با گروه آمینه کیتوزان متصل می شود تا یک ساختار متقاطع پایدار تشکیل شود.
روش مونتاژ خود: استفاده از نیروهای بین مولکولی بین کیتوزان و آلژینات ، مانند پیوند هیدروژن و فعل و انفعالات آبگریز ، برای ایجاد خودبخود نانوذرات.
خصوصیات نانوذرات کامپوزیت
اندازه ذرات و مورفولوژی: اندازه ذرات نانوذرات کامپوزیت معمولاً بین 100-300 نانومتر ، کروی یا تقریباً کروی ، با سطح صاف و پراکندگی خوب است.
پتانسیل زتا: بار مثبت کیتوزان و بار منفی آلژینات یکدیگر را از طریق برق استاتیک خنثی می کند ، و پتانسیل زتا نانوذرات کامپوزیت را نزدیک به خنثی (10 میلی ولت) می کند ، که برای کاهش چسبندگی با مخاط و بهبود توانایی نفوذ مفید است.
Encapsulation efficiency and drug loading: By optimizing the preparation process (such as the ratio of chitosan to alginate, crosslinking agent concentration), high encapsulation efficiency (>80%) and high drug loading (>40 ٪)اسپری گاباپنتینقابل دستیابی است
حساسیت به pH: ژل آلژینات در محیط اسیدی پایدار است و در محیط خنثی/قلیایی حل می شود ، که می تواند باعث انتشار هدفمند داروها در دستگاه روده یا مخاط شود.
ساختار و خصوصیات فیزیولوژیکی مخاط دهان
ساختار بافت شناسی مخاط دهان
مخاط خوراکی از لایه اپیتلیال ، لایه لایه و لایه زیر سوکوس تشکیل شده است
لایه اپیتلیال: اپیتلیوم سنگفرشی طبقه بندی شده طبقه بندی نشده ، با ضخامت تقریبا 500-800 میکرومتر و نفوذپذیری 4-4000 برابر پوست. سلولهای اپیتلیال از طریق اتصالات محکم یک سد فیزیکی تشکیل می دهند و داروها می توانند از طریق مسیرهای بین سلولی یا پاراکلولی وارد بدن شوند.
لایه ذاتی: متشکل از بافت همبند متراکم ، سرشار از مویرگ ها و عروق لنفاوی ، داروها جذب می شوند و مستقیماً از طریق ورید ژوگولار وارد گردش خون سیستمیک می شوند و از اثرات عبور اول جلوگیری می کنند.
لایه زیرکوزال: بافت همبند شل حاوی غدد و بافت چربی ، پشتیبانی مکانیکی برای تحویل دارو.
محیط فیزیولوژیکی مخاط دهان
مقدار pH: مقدار pH بزاق 6.2-7.6 است که ضعف قلیایی و برای پایداری نانوذرات کامپوزیت آلژینات کیتوزان مفید است.
فعالیت آنزیم: بزاق حاوی مقدار کمی آمیلاز و پروتئاز است ، اما اثرات تخریب ضعیفی بر کیتوزان و آلژینات دارد.
ترشح بزاق: در حالت استراحت ، ترشح بزاق 0.5-1.5 لیتر در روز است ، با سرعت جریان 0.3-0.5 میلی لیتر در دقیقه ، که ممکن است باعث گرگرفتگی مکانیکی داروها شود.
مزایای تجویز مخاطی دهان
اجتناب از اثرات عبور اول: داروها از طریق مخاط مستقیماً در گردش سیستمیک جذب می شوند و به طور قابل توجهی در دسترس بودن فراهمی زیستی آنها را افزایش می دهند.
شروع سریع: شبکه عروقی فراوان در زیر مخاط باعث جذب سریع دارو می شود و آن را برای درمان درد حاد مناسب می کند.
رعایت بالای بیماران: اسپری قابل استفاده است ، به خصوص برای کودکان ، افراد مسن یا بیماران مبتلا به دیسفاژی مناسب است.
مکانیسم چسبندگی مخاطی نانوذرات کامپوزیت آلژینات کیتوزان
نظریه چسبندگی
چسبندگی مخاطی به پیوند غیر کووالانسی (مانند پیوند هیدروژن ، فعل و انفعالات الکترواستاتیک ، نیروهای ون در والس) یا پیوند کووالانسی بین حامل های دارویی و سطوح مخاطی اشاره دارد ، که باعث افزایش زمان احتباس داروها در مکانهای مخاطی می شود. مکانیسم چسبندگی نانوذرات کامپوزیت آلژینات کیتوزان عمدتا شامل تئوری های زیر است:
نظریه الکترونیکی: گروههای آمینه کیتوزان به بقایای اسید سیالیک (بار منفی) بر روی سطح مخاطی از طریق تعامل الکترواستاتیک متصل می شوند.
تئوری انتشار: زنجیره های مولکولی کیتوزان به لایه مخاط مخاطی نفوذ می کنند و پیوندهای هیدروژن یا فعل و انفعالات آبگریز با مولکول های مخاطی را تشکیل می دهند.
نظریه جذب: سطح نانوذرات جاذب بر روی سطح مخاطی از طریق نیروهای ون در والس یا فعل و انفعالات آبگریز.
نظریه کم آبی: هنگامی که نانوذرات با مخاط در تماس هستند ، آب اخراج می شود و یک منطقه پلیمری غلظت بالایی را تشکیل می دهد که باعث افزایش چسبندگی می شود.
اثر چسبنده کیتوزان
کیتوزان جزء اصلی چسب نانوذرات کامپوزیت است و مکانیسم چسبندگی آن شامل موارد زیر است:
تعامل الکترواستاتیک: - NH ∝⁺ کیتوزان با بارهای منفی بر روی سطح مخاطی (مانند اسید سیالیک و مخاطی) متصل می شود تا یک لایه چسب پایدار تشکیل شود.
تشکیل پیوند هیدروژن: گروههای هیدروکسیل (- OH) و آمینه (- NH ₂) از کیتوزان پیوندهای هیدروژن را با گروه های کربوکسیل (- COOH) و هیدروکسیل موکین تشکیل می دهند.
باز شدن سد مخاطی: کیتوزان می تواند مسیرهای سیگنالینگ چسبندگی کانونی (FAK) و تیروزین کیناز را فعال کند ، باعث تخریب پروتئین های اتصال محکم (مانند ZO-1 و کلودین -1) شود ، به طور قابل برگشت سد مخاط را باز کرده و نفوذ دارو را تقویت می کند.
فن آوری های کلیدی محصول
اثر هم افزایی آلژینات
آلژینات خواص چسبندگی نانوذرات کامپوزیت را از طریق مکانیسم های زیر تقویت می کند:
شکل گیری شبکه ژل: آلژینات و Ca ²+crosslink برای تشکیل یک شبکه ژل ، که باعث افزایش استحکام مکانیکی نانوذرات می شود و در برابر شستشوی بزاق مقاومت می کند.
حساسیت به pH: در یک محیط خنثی/قلیایی ، ژل آلژینات حل می شود و ضمن حفظ چسبندگی نانوذرات ، داروها را آزاد می کند.
زیست سازگاری: آلژینات می تواند سمیت سلولی کیتوزان را کاهش داده و تحمل مخاطی را بهبود بخشد.
چسبندگی سینتیک نانوذرات کامپوزیت
فرآیند چسبندگی نانوذرات کامپوزیت را می توان به سه مرحله تقسیم کرد:
مرحله خیس کردن: نانوذرات با سطح مخاط در تماس هستند ، آب اخراج می شود و چسبندگی اولیه تشکیل می شود.
مرحله نفوذ: زنجیره های مولکولی کیتوزان به لایه مخاط نفوذ می کنند و پیوندهای هیدروژن و تعامل الکترواستاتیک با مخاط را تشکیل می دهند.
مرحله پخت: شبکه ژل آلژینات برای تقویت قدرت و ثبات چسبندگی تشکیل شده است.
مکانیسم گاباپنتین را در نانوذرات کامپوزیت رها کنید
سینتیک انتشار مواد مخدر
آزادیاسپری گاباپنتیناز نانوذرات کامپوزیت آلژینات کیتوزان از مکانیسم زیر پیروی می کند:
مکانیسم انتشار: این دارو از طریق منافذ یا شبکه ژل روی سطح نانوذرات به محیط اطراف منتقل می شود.
مکانیسم انحلال: کیتوزان و آلژینات به تدریج در محیط داخل بدن تخریب می شوند و با حل شدن حامل ، این دارو آزاد می شود.
مکانیسم تبادل یون: در یک محیط فیزیولوژیکی سرشار از آنیون ها ، - NH ∝⁺ از تبادل کیتوزان با آنیون ها ، باعث تورم نانوذرات یا انحلال و انتشار دارو می شود.
ویژگی های منحنی را منتشر کنید
منحنی انتشار نانوذرات کامپوزیت معمولاً ویژگی های دو فازی را نشان می دهد:
انتشار اولیه پشت سر هم: این دارو که بر روی سطح نانوذرات جذب می شود به سرعت آزاد می شود (0-2 ساعت) ، و غلظت درمانی اولیه را فراهم می کند.
انتشار مداوم: برای حفظ غلظت مؤثر داروهای خون ، به آرامی دارو را از طریق مکانیسم های انتشار و انحلال (24-24 ساعت) رها کنید.
عوامل مؤثر بر آزادی
اندازه نانوذرات: هرچه اندازه ذرات کوچکتر باشد ، سطح خاص آن بزرگتر و سرعت انتشار دارو سریعتر است.
نسبت کیتوزان به آلژینات: هرچه میزان کیتوزان بیشتر باشد ، چسبندگی قوی تر می شود ، اما ممکن است میزان انتشار دارو را کاهش دهد.
غلظت عامل اتصال متقابل: افزایش غلظت عامل اتصال متقابل می تواند قدرت مکانیکی نانوذرات را تقویت کند ، اما ممکن است مانع از انتشار دارو شود.
مقدار pH: ژل آلژینات در محیط اسیدی پایدار است و انتشار دارو کند است. ژل در محیط خنثی/قلیایی حل می شود و انتشار دارو تسریع می شود.
تگ های محبوب: اسپری گاباپنتین ، تأمین کنندگان ، تولید کنندگان ، کارخانه ، عمده فروشی ، خرید ، قیمت ، فله ، برای فروش