اسپری پپتید C{{0}

هیپوگلیسمی یک اورژانس حاد غدد درون ریز شایع در عمل بالینی با علل پیچیده است که عمدتاً به انواع-واسطه‌شده انسولین و غیر{1}}انسولین- طبقه‌بندی می‌شود. رژیم های درمانی به دلایل مختلف به طور قابل توجهی متفاوت است و تمایز اتیولوژیکی دقیق کلید درمان بالینی است.

به عنوان یک نشانگر زیستی خاص برای ترشح انسولین درون زا توسط سلول های - پانکراس، غلظت آن در پلاسما توسط انسولین اگزوژن تداخلی ندارد. در مقایسه با تشخیص انسولین، می‌تواند وضعیت عملکردی سلول‌های - پانکراس را با دقت بیشتری منعکس کند.

اسپری پپتید C{0}جذب سریع مخاطی را قادر می سازد تا به سرعت غلظت پپتید در پلاسما به دست آید، و شواهد تشخیص به موقع و قابل اعتماد برای تمایز علت شناسی هیپوگلیسمی، به ویژه برای تشخیص سریع بیماران اورژانسی مناسب است.

انسولین اگزوژن بیش از حد یکی از شایع ترین علل هیپوگلیسمی است که بیشتر در بیماران دیابتی در طول درمان با انسولین یا به دلیل تزریق بیش از حد مصنوعی انسولین رخ می دهد. در طول یک دوره، چنین بیمارانی با گلوکز خون کمتر یا مساوی 70 میلی گرم در دسی لیتر و غلظت انسولین پلاسما به طور قابل توجهی بالا مراجعه می کنند.

در عمل بالینی، برای تشخیص سطح پپتید و انسولین پلاسما، آن را به سرعت در بیماران مبتلا به علائم هیپوگلیسمی مانند تعریق، لرزش و گیجی تجویز می کنند. تظاهرات مشخصه افزایش انسولین و کاهش آن، همراه با سابقه مصرف داروی انسولین بیمار، تشخیص قطعی مصرف بیش از حد انسولین اگزوژن را بدون معاینات پیچیده بیشتر امکان پذیر می کند و از تنظیم به موقع دوز انسولین و اصلاح هیپوگلیسمی پشتیبانی می کند.

انسولینوم علت نادر هیپوگلیسمی، تومور خوش‌خیم سلول‌های - پانکراس است. سلول های تومور به طور مداوم و مستقل مقادیر زیادی انسولین ترشح می کنند که منجر به افت قند خون مکرر ناشتا یا پس از غذا می شود.

در طول دوره، بیماران به طور قابل توجهی کاهش گلوکز خون همراه با افزایش قابل توجه انسولین پلاسما و غلظت آن را نشان می دهند. سطح پپتید c پلاسما ~ 200 pmol/L یک شاخص مشخصه انسولینوما است. در ترکیب با ضایعات اشغال کننده فضای پانکراس{4}}که توسط سی تی اسکن شکم، ام آر آی و سایر معاینات تصویربرداری شناسایی می شوند، می توان تشخیص قطعی داد.

امکان تشخیص سریع غلظت پلاسما را فراهم می کند. در مقایسه با نمونه‌گیری سنتی خون وریدی، بدون سوراخ کردن{1}}و کارکرد آن آسان است، نتایج آزمایش را به سرعت در طول دوره‌های هیپوگلیسمی ارائه می‌کند و از تأخیرهای تشخیصی ناشی از تأخیر در جمع‌آوری خون جلوگیری می‌کند.

همچنین می توان از آن برای نظارت بر عود انسولینوما بعد از عمل استفاده کرد. افزایش مداوم غلظت آن پس از عمل نشان دهنده باقیمانده یا عود تومور است.

هیپوگلیسمی غیر با واسطه-انسولین- ناشی از عملکرد غیرطبیعی سلول‌های غیر-پانکراس است. علل شایع عبارتند از نارسایی آدرنال، نارسایی کبد، سوء تغذیه شدید، سپسیس، و غیره. اپیزودهای هیپوگلیسمی در چنین بیمارانی با ترشح انسولین ارتباطی ندارد و در نتیجه انسولین پلاسما طبیعی یا پایین و سطح پپتید طبیعی یا کاهش می یابد.

به عنوان مثال، نارسایی آدرنال را در نظر بگیریم، ترشح ناکافی هورمون‌های قشر آدرنال، اثر ضد انسولین بدن را ضعیف می‌کند و گلوکز خون را کاهش می‌دهد، در حالی که عملکرد ترشح انسولین سلول‌های پانکراس با پلاسما در سطح نرمال باقی می‌ماند. برای بیماران مبتلا به نارسایی کبد، کاهش سنتز گلیکوژن کبدی و ظرفیت ذخیره نمی تواند به موقع گلوکز خون را دوباره پر کند و ظرفیت غیرفعال سازی انسولین کبد کاهش می یابد. با این وجود، سلول‌های لوزالمعده با تنظیم ترشح انسولین تعادل خود را حفظ می‌کنند که منجر به کاهش غلظت پلاسمایی آن معمولاً طبیعی یا اندکی می‌شود. می تواند به سرعت چنین عللی را از هیپوگلیسمی با واسطه{6} انسولین متمایز کند و جهت درمان بالینی بیماری های اولیه را روشن کند.

پیوند جزایر/پانکراس یک درمان مؤثر برای دیابت مرحله پایانی-است. هدف اصلی آن بازسازی عملکرد سلولی -پانکراس بیماران، تحقق ترشح مستقل انسولین و حذف وابستگی به انسولین خارجی است. نظارت بر وضعیت بقا و بازیابی عملکردی سلول‌های پانکراس پس از عمل برای قضاوت در مورد موفقیت پیوند و تشخیص زودهنگام رد آن حیاتی است. تغییرات در غلظت پپتید c به‌عنوان یک نشانگر زیستی خاص عملکرد سلول‌های پانکراس، وضعیت عملکردی جزایر پیوندی را زودتر از ناهنجاری‌های گلوکز خون منعکس می‌کند. با مزایای جذب سریع و عملکرد راحت،c-اسپری پپتیدبه ابزار مهمی برای نظارت بر پیوند جزایر/پانکراس پس از عمل تبدیل شده است.

نشانگر اصلی پیوند موفقیت آمیز جزایر/پانکراس، بقا و بازسازی عملکردی سلول های - پانکراس پیوندی است. در پایش بالینی، غلظت پپتید c بعد از عمل ~ 0.5 نانومول در لیتر با پایداری پایدار یک شاخص مهم موفقیت پیوند است. تجویز منظم آن برای تشخیص پپتید پلاسما نشان می‌دهد که افزایش تدریجی و حفظ پایدار آن بالای 0.5 نانومول در لیتر، همراه با سطوح طبیعی گلوکز خون بدون درمان با انسولین اگزوژن، نشان‌دهنده بقای موفقیت‌آمیز سلول‌های لوزالمعده پیوندی -با عملکرد ترشحی انسولین طبیعی است. در مقایسه با نمونه خون وریدی سنتی برای تشخیص آن، این اسپری بیماران را از درد ناشی از سوراخ شدن تسکین می دهد و انطباق با نظارت طولانی مدت بعد از عمل را بهبود می بخشد.

پس زدن یک عارضه بزرگ پس از پیوند جزایر/پانکراس است. عدم شناسایی و مداخله به موقع منجر به از بین رفتن عملکرد جزایر پیوندی و در نهایت شکست پیوند می شود. در طی رد، سلول‌های پانکراس پیوندی - با اختلال در عملکرد و کاهش ترشح انسولین، همراه با کاهش تدریجی غلظت پپتید c پلاسما، که 3 تا 7 روز زودتر از ناهنجاری‌های گلوکز خون رخ می‌دهد، توسط سیستم ایمنی مورد حمله قرار می‌گیرند. بنابراین، اسپری هشدار زودهنگام رد را ممکن می کند. از نظر بالینی، تشخیص منظم پس از عمل از طریق اسپری توصیه می شود. کاهش مداوم غلظت آن، حتی با گلوکز خون طبیعی، نیاز به هوشیاری بالایی برای رد احتمالی دارد.

تنظیم به موقع درمان سرکوبگر سیستم ایمنی و درمان ضد رد می‌تواند به طور موثر آسیب عملکرد جزایر را معکوس کند و میزان موفقیت پیوند را بهبود بخشد.

در کاربرد بالینی، همراه با معاینه تصویربرداری، نظارت بر گلوکز خون و تشخیص شاخص ایمنی، اسپری یک سیستم نظارت کامل پس از عمل را تشکیل می‌دهد که شواهد چند بعدی برای ارزیابی بالینی اثربخشی پیوند و مداخله عوارض ارائه می‌کند. در مقایسه با روش‌های مانیتورینگ سنتی، دارای عملیات ساده،-غیر تهاجمی و تشخیص سریع است، به طور قابل‌توجهی کارایی نظارت پس از عمل را بهبود می‌بخشد و رنج بیمار را کاهش می‌دهد، که برای بهینه‌سازی پیش آگهی بیماران تحت پیوند جزایر/پانکراس اهمیت زیادی دارد.