ACTH (1-39) تزریق

سدیم کاتیون اصلی مایع خارج سلولی است و غلظت سدیم خون و تعادل سدیم به طور مستقیم حجم خون و فشار اسمزی را تعیین می کند. ACTH (1-39) با تنظیم ترشح آلدوسترون و اثر مستقیم روی لوله های کلیوی، متابولیسم سدیم را به صورت دو طرفه تنظیم می کند.
تنظیم غیر مستقیم: سنتز و ترشح آلدوسترون را تقویت می کند، بازجذب سدیم را افزایش می دهد
ACTH (1-39) می تواند سنتز و ترشح آلدوسترون را در قشر آدرنال زونا گلومرولوزا تحریک کند. اگرچه این اثر ضعیف تر از RAAS است، اما اهمیت تنظیمی مهمی در حالت های فیزیولوژیکی و استرس دارد.

مکانیسم مولکولی: ACTH به MC2R در قشر آدرنال متصل می‌شود، مسیر cAMP PKA را فعال می‌کند، بیان پروتئین تنظیم‌کننده حاد سنتز استروئید (StAR) و آلدوسترون سنتاز (CYP11B2) را افزایش می‌دهد، تبدیل کلسترول را به پیش‌ساز آلدوسترون آلدوسترون افزایش می‌دهد.
اثرات فیزیولوژیکی: آلدوسترون روی سلول‌های اپیتلیال لوله‌های دیستال کلیه و مجاری جمع‌آوری کننده از طریق گردش خون عمل می‌کند، Na+/K+ - ATPase را فعال می‌کند، باعث باز شدن کانال‌های سدیم مجرا (ENaC)، افزایش بازجذب سدیم، حفظ غلظت سدیم و کاهش دفع ادرار می‌شود. (135-145mmol/L) و ثبات حجم خون.

افزایش استرس: در هنگام استرس مانند تروما و عفونت، ترشح ACTH به شدت افزایش می‌یابد، ترشح آلدوسترون به طور همزمان افزایش می‌یابد، بازجذب سدیم افزایش می‌یابد، هیپوناترمی ناشی از استرس و حجم ناکافی خون اجتناب می‌شود و پرفیوژن اندام مهم تضمین می‌شود.
تنظیم مستقیم: تنظیم دقیق دفع سدیم با واسطه MC2R در لوله های کلیوی

سلول های اپیتلیال توبولار کلیوی (توبول های پیچیده پروگزیمال و دیستال) MC2R را بیان می کنند. ACTH (1-39) می تواند مستقیماً به این گیرنده متصل شود، انتقال سدیم را مستقل از آلدوسترون تنظیم کند و اثر احتباس سدیم آلدوسترون را متعادل کند.

مکانیسم مولکولی: ACTH به MC2R در لوله‌های کلیوی متصل می‌شود، مسیر cAMP PKA را فعال می‌کند، فعالیت ATPase Na+/K+ - را مهار می‌کند، ظرفیت انتقال سدیم سلول‌های اپیتلیال لوله‌های کلیوی را کاهش می‌دهد، و ترشح سدیم را به میزان ملایمی افزایش می‌دهد.

اهمیت فیزیولوژیکی: این اثر مستقیم با احتباس سدیم آلدوسترون، اجتناب از احتباس آب و سدیم و فشار خون بالا ناشی از آلدوسترون منفرد، و حفظ تعادل پویا متابولیسم سدیم، "تعادل دو طرفه" را ایجاد می کند.

تنظیم ریتم: ریتم شبانه روزی ACTH (اوج صبحگاهی، نیمه شبانه) باعث دفع همزمان سدیم با افزایش دفع سدیم در طول روز و کاهش در شب می شود که با ریتم مصرف سدیم در رژیم غذایی مطابقت دارد و تعادل 24 ساعته سدیم را حفظ می کند.

واسطه آلدوسترون: باعث دفع پتاسیم و حفظ تعادل پتاسیم می شود

آلدوسترون هورمون اصلی تنظیم کننده دفع پتاسیم است و ACTH با افزایش ترشح آلدوسترون به طور غیر مستقیم متابولیسم پتاسیم را تنظیم می کند.

مکانیسم اثر: آلدوسترون Na+/K+ - ATPase را در سلول‌های اپیتلیال لوله‌ای کلیوی فعال می‌کند، و در حین هدایت یون‌های پتاسیم برای انتقال از سلول به مجرای کلیه و دفع با ادرار، بازجذب سدیم را تقویت می‌کند. افزایش همزمان فعالیت کانال های پتاسیم توبولار کلیوی (ROMK) و تسریع دفع پتاسیم.

اثرات فیزیولوژیکی: غلظت فیزیولوژیکی ACTH سطح آلدوسترون پایه را حفظ می کند و تعادل بین دفع پتاسیم و دریافت پتاسیم در رژیم غذایی را تضمین می کند. هنگامی که غلظت های بالای ACTH (مانند استرس و سندرم کوشینگ) رخ می دهد، ترشح بیش از حد آلدوسترون و افزایش دفع پتاسیم می تواند به راحتی منجر به هیپوکالمی شود که به صورت ضعف عضلانی و آریتمی ظاهر می شود.

ACTH می‌تواند مستقیماً روی شاخه صعودی حلقه مدولاری لوله‌های کلیوی و لوله‌های پیچ‌خورده دیستال عمل کند و بازجذب پتاسیم را مهار کند و به تنظیم هموستاز پتاسیم خون کمک کند.

مکانیسم مولکولی: ACTH به MC2R در لوله‌های کلیوی متصل می‌شود، مسیر cAMP PKA را فعال می‌کند، فعالیت هم‌رساننده Na + - K +2Cl- (NKCC2) را در شاخه صعودی حلقه مدولاری مهار می‌کند، باعث کاهش پتاسیم و افزایش مجدد پتاسیم می‌شود.

همبستگی پاتولوژیک: هنگامی که کمبود ACTH رخ می دهد (مانند اختلال عملکرد هیپوفیز)، ترشح آلدوسترون کاهش می یابد و دفع مستقیم پتاسیم ضعیف می شود که منجر به کاهش دفع پتاسیم می شود که به راحتی می تواند باعث هیپرکالمی، مهار انقباض میوکارد و افزایش خطر ایست قلبی شود.

تعادل متابولیسم آب به طور مشترک توسط فشار اسمزی و حجم خون تنظیم می شود. ACTH (1-39) هموستاز متابولیسم آب را از طریق بازجذب سدیم آب با واسطه آلدوسترون و تنظیم گلوکوکورتیکوئید ADH حفظ می کند.

بازجذب غیرمستقیم آب: آلدوسترون با واسطه انتقال سدیم آب

آلدوسترون بازجذب سدیم را تقویت می کند در حالی که جذب مجدد آب غیرفعال را از طریق گرادیان فشار اسمزی هدایت می کند و تعادل سدیم آب را حفظ می کند.

مکانیسم اثر: سدیم باعث افزایش بازجذب در لوله‌های کلیوی می‌شود که منجر به کاهش فشار اسمزی مایع لوله‌ای و افزایش فشار اسمزی مایع خارج سلولی می‌شود. این امر باعث جذب مجدد غیرفعال آب از طریق آکواپورین 2، کاهش خروجی ادرار و افزایش حجم خون می شود.

اهمیت فیزیولوژیکی: تحت شرایط فیزیولوژیکی، محور آلدوسترون ACTH تعادلی را بین بازجذب و دفع آب و سدیم حفظ می‌کند. در طول کم آبی و از دست دادن خون، ترشح ACTH افزایش می یابد، آلدوسترون افزایش می یابد، بازجذب آب و سدیم افزایش می یابد، حجم خون به سرعت بازسازی می شود و فشار خون ثابت نگه داشته می شود.

تنظیم فشار اسمزی: گلوکوکورتیکوئیدها ترشح و عملکرد ADH را تنظیم می کنند

ACTH (1-39) تزریقترشح کورتیزول از قشر آدرنال را تحریک می کند، که می تواند ترشح هورمون ضد ادرار (ADH) در هیپوتالاموس و حساسیت کلیه ها به ADH را تنظیم کند، به طور غیرمستقیم متابولیسم آب را تنظیم می کند. تنظیم ترشح ADH: کورتیزول سنتز و آزاد شدن ADH را در قسمت هسته هیپوتالاموس کاهش می دهد بازجذب، حجم ادرار را افزایش می دهد و از احتباس آب جلوگیری می کند.

هنگامی که ACTH کمبود داشته باشد، کورتیزول کاهش می یابد، ترشح ADH افزایش می یابد، بازجذب آب افزایش می یابد، که به راحتی می تواند منجر به هیپوناترمی رقیق شود.

تنظیم حساسیت کلیوی: کورتیزول حساسیت مجاری جمع آوری کلیه را به ADH افزایش می دهد و راندمان بازجذب آب را بهینه می کند. هنگامی که ACTH بیش از حد باشد (مانند سندرم کوشینگ)، کورتیزول بیش از حد بالا است، عملکرد ADH نامتعادل است، احتباس آب و سدیم، ادم و فشار خون بالا رخ می دهد.