بیوگلوتاید NA-931 متابولیسم انرژی و مکانیسم کنترل اشتها

کنترل میزان انرژی که دریافت می کنید یک فرآیند پیچیده است که شامل مسیرهایی در سیستم عصبی محیطی و سیستم عصبی مرکزی است. Bioglutide NA-931 این سیستم پیچیده را با روشن کردن چهار گیرنده مختلف به طور همزمان تغییر می‌دهد: گیرنده گلوکاگون-شبیه پپتید-1 (GLP{10}}1R)، گیرنده پلی‌پپتیدی انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز، و گیرنده گلوگونی-گرو (GIPR) گیرنده فاکتور 1 (IGF-1R). این رویکرد چند هدفه دارای اثراتی است که با هم کار می کنند که داروهای سنتی که فقط یک گیرنده را هدف قرار می دهند نمی توانند.

فعال شدن GLP-1R در قسمت‌هایی از هیپوتالاموس که گرسنگی را کنترل می‌کنند، زمانی که این ترکیب از طریق دهان مصرف می‌شود، اتفاق می‌افتد. از طریق تغییر تولید نوروپپتیدها، این تحریک سیگنال های سیری را افزایش می دهد و در عین حال احساس گرسنگی را کاهش می دهد. مشاهدات بالینی نشان می دهد که بیماران بدون مشکلات شدید معده که در آگونیست های تزریقی GLP-1 رایج است، هوس کمتری برای غذا دارند. این کار توسط ترکیبی انجام می شود که معده را آهسته تر خالی می کند، که باعث می شود بعد از غذا برای مدت طولانی تری احساس سیری کنید.

کنترل مصرف انرژی توسط مولفه فعال سازی GIPR که با سیستم های دیگر کار می کند، کمک می کند. محققان دریافته‌اند که تحریک GIPR باعث افزایش ترشح آدیپونکتین می‌شود که باعث انعطاف‌پذیری بیشتر متابولیسم و ​​کاهش سطح التهاب مرتبط با چاقی می‌شود. این فعال سازی GLP-1R و GIPR یک حالت متابولیک تنظیم شده ایجاد می کند که به افراد کمک می کند وزن خود را بدون ایجاد احساس گرسنگی حفظ کنند، که می تواند تلاش های کاهش وزن طبیعی را متوقف کند.

تحریک GCGR مصرف انرژی را همزمان با تشویق تولید گلوکز در کبد و سوزاندن اسیدهای چرب افزایش می دهد. این تغییر در متابولیسم باعث می شود که بدن راحت تر از انرژی ذخیره شده خود استفاده کند، که به افراد کمک می کند وزن خود را کاهش دهند و در عین حال سطح قند خون خود را ثابت نگه دارند. فعال سازی IGF-1R به عنوان یک مکانیسم محافظتی عمل می کند، توده عضلانی بدون چربی را در زمان کاهش کالری و توقف از دست دادن عضله که معمولاً با برنامه های کاهش وزن منظم اتفاق می افتد، حفظ می کند.

تعادل انرژی رابطه ریاضی بین کالری هایی است که می خورید و کالری هایی که می سوزانید. عدم تعادل در تعادل انرژی می تواند باعث افزایش یا کاهش وزن شود.بیوگلوتاید NA-931هر دو مشکل را با فعال کردن گیرنده ها به روشی هماهنگ حل می کند که باعث می شود متابولیسم کارآمدتر عمل کند. چندین روش خاص برای بافت{1}} وجود دارد که این ماده مصرف انرژی را افزایش می‌دهد، و در عین حال، مصرف را از طریق مسیرهای مرکزی و محیطی کاهش می‌دهد.

هنگامی که GCGR در بافت کبد روشن می شود، گلوکونئوژنز و اکسیداسیون اسیدهای چرب را آغاز می کند، دو فرآیندی که انرژی زیادی مصرف می کنند و مواد مغذی ذخیره شده را آزاد می کنند. اندازه‌گیری‌های بالینی نشان می‌دهند که این فعال‌سازی متابولیک، میزان متابولیسم پایه را حدود 12 تا 15 درصد افزایش می‌دهد و تفاوت زیادی در میزان مصرف انرژی کلی ایجاد می‌کند. افزایش سرعت متابولیسم بدون هیچ گونه اثرات محرک یا استرس گردش خون اتفاق می افتد. این با داروهای قدیمی کاهش وزن متفاوت است که به فعال کردن سیستم عصبی سمپاتیک وابسته بودند.

فعال شدن بافت چربی قهوه ای یکی دیگر از بخش های مهم افزایش مصرف انرژی است. تحریک GIPR بیان پروتئین جداشدگی 1 را در رسوبات چربی قهوه ای افزایش می دهد. این پروتئین مستقیماً انرژی شیمیایی را از طریق جداسازی میتوکندری به گرما تبدیل می کند. علاوه بر این، این عمل حرارتی منجر به استفاده مداوم از انرژی می شود که در تمام روز و شب ادامه دارد، که به کاهش توده چربی در طول زمان کمک می کند. فعال کردن بافت چربی قهوه ای همچنین باعث می شود انسولین بهتر کار کند و گلوکز را به طور موثرتر دفع می کند، که مزایای متابولیکی فراتر از سوزاندن کالری دارد.

فعال‌سازی IGF-1R سیگنال‌های متابولیکی را به بافت ماهیچه‌ای اسکلتی ارسال می‌کند که فیبرهای عضلانی را تشویق می‌کند تا گلوکز دریافت کنند و چربی بسوزانند. این افزایش فعالیت متابولیک در عضلات دو کار را انجام می دهد: کالری بیشتری می سوزاند و توده عضلانی را در حین کاهش وزن حفظ می کند. داده های بالینی نشان می دهد که افرادی که تحت درمان قرار می گیرند، توده بدون چربی بدن خود را ثابت نگه می دارند، حتی اگر مقدار زیادی چربی از دست بدهند. این روش بسیار متفاوت از روش های کاهش وزن سنتی است که معمولاً باعث از دست دادن عضله همراه با کاهش چربی می شود.

ترشح هورمون های روده ای به سیگنال هایی می افزاید که معده ارسال می کند تا مغز بفهمد غذا سیر شده است. GLP-1 به طور طبیعی پس از خوردن غذا از سلول های L روده آزاد می شود، امابیوگلوتاید NA-931با حساس‌تر کردن گیرنده‌ها، اثرات این GLP درون‌زا-1 را افزایش می‌دهد. به طور مشابه، ترشح پلی‌پپتیدی انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز از سلول‌های K به احساس سیری پس از غذا خوردن از طریق مسیرهای مرتبط با GIPR کمک می‌کند. این پیام های هورمونی از طریق جریان خون و اعصاب به مراکز هیپوتالاموس می رسد. این دو حلقه بازخورد ایجاد می کند که به طور منظم گرسنگی را کاهش می دهد.

مسیرهای بازخورد متابولیک به سیستم‌های سنجش انرژی{0}}کبد کمک می‌کند تا شما را برای مدت طولانی سیر نگه دارد. کبد مراقب جریان مواد مغذی و میزان انرژی ذخیره شده است. این اطلاعات را از طریق هورمون ها و ارتباطات مستقیم عصبی به مغز می فرستد. فعال کردن GCGR این راه هایی را تغییر می دهد که کبد چیزها را حس می کند، که ممکن است مغز را از داشتن ذخایر انرژی کافی آگاه کند. این بازخورد سیستمیک کند شدن متابولیسم و ​​افزایش گرسنگی را که معمولاً هنگام کاهش کالری اتفاق می‌افتد، متوقف می‌کند، که به کاهش وزن و حفظ آن کمک می‌کند.

این ترکیب سرعت تخلیه معده و نحوه جذب مواد مغذی را تغییر می دهد که به طور غیر مستقیم زمان و ترکیب وعده های غذایی را بهبود می بخشد. از آنجایی که معده آهسته‌تر خالی می‌شود، وعده‌های غذایی به طور طبیعی از هم دورتر می‌شوند، به این معنی که هر روز کمتر غذا می‌خورید بدون اینکه نیازی به برنامه‌ریزی برای وعده‌های غذایی خود داشته باشید. این کاهش طبیعی تعداد دفعاتی که می خورید، پایبندی به اهداف کالری خود را آسان تر می کند و از ریتم های متابولیک شبانه روزی پشتیبانی می کند که میزان ذخیره چربی و میزان مصرف انرژی را کنترل می کند.

با از بین رفتن اشتهای بیمار و احساس گرسنگی بدنی آنها، کیفیت تغذیه آنها اغلب به خودی خود در طول درمان بهبود می یابد. بیماران می گویند که بیشتر از زمانی که واقعاً گرسنه هستند در مقایسه با زمانی که صرفاً از روی عادت یا احساس غذا می خورند، آگاه هستند، که به آنها کمک می کند انتخاب های غذایی بهتری داشته باشند. این تغییر در رفتار، انتخاب غذاهای مغذی{2}}غذایی را تشویق می‌کند که به شما احساس سیری می‌دهند و به متابولیسم شما کمک می‌کنند. این یک حلقه بازخورد مثبت ایجاد می کند که از عادات غذایی سالم فراتر از اثرات مستقیم درمان بر روی شیمی بدن پشتیبانی می کند.