کپسول آنیراستام

داروهای بازدارنده سیستم عصبی مرکزی شامل باربیتورات ها (مانند فنوباربیتال)، بنزودیازپین ها (مانند دیازپام)، مسکن های اپیوئیدی (مانند مورفین) و غیره است که می تواند به طور انتخابی بر روی سیستم عصبی مرکزی اثر بگذارد و حافظه و عملکرد شناختی را بهبود بخشد. و داروهای مضعف سیستم عصبی مرکزی عمدتاً اثرات خود را با مهار تحریک پذیری سیستم عصبی مرکزی اعمال می کنند. هنگامی که هر دو به طور همزمان استفاده شوند، یک اثر مهاری مرکزی سینرژیک ممکن است رخ دهد که منجر به علائمی مانند خواب آلودگی بیش از حد، سرگیجه، خستگی و تاری هوشیاری در بیماران می شود. در موارد شدید، حتی ممکن است باعث ایجاد موقعیت‌های تهدیدکننده زندگی مانند افسردگی تنفسی و کما شود. داروهای باربیتال می توانند انتقال عصبی گاما آمینو بوتیریک اسید (GABA) را افزایش دهند، پاسخ های پلی سیناپسی سیستم عصبی مرکزی را مهار کنند، متابولیسم سلولی و مصرف اکسیژن را کاهش دهند و قشر مغز را سرکوب کنند.

داروهایی که بر فعالیت آنزیم های کبدی تأثیر می گذارند را می توان به القا کننده های آنزیم کبدی (مانند فنوباربیتال، ریفامپیسین، کاربامازپین و غیره) و مهارکننده های آنزیم کبدی (مانند سایمتیدین، کتوکونازول، اریترومایسین و غیره) تقسیم کرد. باید توسط کبد در بدن متابولیزه شود و آنزیم های کبدی نقش کلیدی در فرآیند متابولیسم دارو دارند. القا کننده های آنزیم های کبدی می توانند سنتز و فعالیت آنزیم های کبدی را تسریع کنند، سرعت متابولیسم کپسول فناستام را تسریع کنند و در نتیجه غلظت دارو در خون را کاهش دهند و کارایی آن را ضعیف کنند. و مهارکننده های آنزیم کبدی فعالیت آنزیم کبدی را مهار می کنند، متابولیسم کپسول فناستام را کاهش می دهند، غلظت دارو در خون را افزایش می دهند و خطر عوارض جانبی دارویی را افزایش می دهند. فنوباربیتال و سایر القا کننده های آنزیم کبدی می توانند سنتز آنزیم های میکروزومی کبدی را القا کنند، فعالیت آنزیم را افزایش داده و متابولیسم دارو را تسریع کنند.

مانند نیفدیپین، وراپامیل و غیره. اگرچه در حال حاضر شواهد روشنی وجود ندارد که نشان دهد برهمکنش مستقیم بین آنیراستام و مسدود کننده های کانال کلسیم وجود دارد، اما هر دوی آنها بر روی سیستم عصبی و قلبی عروقی اثر می گذارند و استفاده همزمان ممکن است اثر تجمعی بر عملکرد عصبی و قلبی عروقی داشته باشد و خطر عوارض جانبی مانند هیپوتانسیون و برادی را افزایش دهد. مانند سدیم فنی توئین و کاربامازپین. داروهای ضد صرع عمدتاً با تنظیم تحریک پذیری نورون ها، تشنج های صرع را کنترل می کنند و ویژگی های فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک آنها نسبتاً پیچیده است. در صورت مصرف همزمان با داروهای ضد صرع، غلظت داروهای ضد صرع در خون ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد که منجر به کنترل ناپایدار تشنج و افزایش عوارض جانبی کپسول می شود.