کراتینیک ترکیب درون زا انسانی است که به طور گسترده توسط ورزشکاران و علاقه مندان به تناسب اندام استفاده می شود. این یک ترکیب نیتروژنی است که عمدتاً از سه اسید آمینه L-گلیسین، متیل گلیسین و آرژنین تشکیل شده است. کراتین توسط سلولهای ماهیچهای بدن انسان سنتز میشود و عمدتاً در ماهیچههای اسکلتی ذخیره میشود، اما میتوان آن را با مصرف رژیم غذایی گوشت و ماهی نیز تکمیل کرد.
کراتین به عنوان کراتین در ماهیچه ها ذخیره می شود و نقش بسیار مهمی در متابولیسم عضلات دارد. کراتین می تواند تامین انرژی فیبرهای عضلانی را افزایش دهد، سنتز و سرعت بازسازی ATP (آدنوزین تری فسفات) را تسریع بخشد و قدرت انفجاری و استقامت عضلات را بهبود بخشد. بنابراین، کراتین طیف وسیعی از کاربردها را از طرق مختلف دارد.
1. بهبود عملکرد قدرت:
کراتین یک عامل قوی عضله ساز شناخته شده جهانی است. با افزایش ذخایر ATP عضلانی، افزایش سطح انرژی عضلانی قبل از تمرین و افزایش ظرفیت ذخیره انرژی عضلانی، باعث بهبود سریع قدرت عضلانی می شود. مطالعات نشان داده اند که استفاده از کراتین می تواند به طور موثری بار تمرینات قدرتی را افزایش دهد و حداکثر عملکرد قدرتی عضلات را بهبود بخشد.
2. افزایش حجم عضلات:
کراتین باعث افزایش هیدراتاسیون در سلول های ماهیچه ای می شود که به نوبه خود سلول های عضلانی را گسترش می دهد و حجم ماهیچه ها را افزایش می دهد. مطالعات نشان داده است افرادی که کراتین مصرف می کنند حجم و اشباع عضلانی بیشتری نسبت به افرادی که کراتین مصرف نمی کنند دارند.
3. استقامت و ریکاوری عضلات را بهبود می بخشد:
کراتین می تواند خستگی عضلانی را کاهش دهد، زمان ریکاوری عضلات را کوتاه کند و عملکرد استقامت عضلانی را افزایش دهد. همچنین میتواند به ریکاوری سریعتر عضلات کمک کند و دفعات و مدت جلسات تمرینی را افزایش دهد.
4. کمک به کاهش چربی و فرم:
کراتین می تواند به افزایش توده عضلانی و افزایش سرعت متابولیسم کمک کند، در نتیجه به بدن کمک می کند کالری و سطح چربی بیشتری بسوزاند. مطالعات نشان داده اند که در صورت مصرف معقول، استفاده از کراتین می تواند به طور موثر سطح گلیکوژن بدن را افزایش دهد، مصرف انرژی بدن را بهبود بخشد، چربی بدن را کاهش دهد و خطوط عضلانی را شکل دهد.
5. تقویت عملکرد مغز و سیستم عصبی مرکزی:
کراتین یک محافظ عصبی طبیعی است. مطالعات نشان داده است که استفاده از کراتین می تواند عملکرد مغز و سیستم عصبی مرکزی را بهبود بخشد، شناخت، یادگیری، حافظه و سایر توانایی ها را بهبود بخشد.
6. سلامت قلب را افزایش می دهد:
استفاده از کراتین می تواند ذخایر ATP عضلانی را افزایش دهد و در نتیجه آسیب میوکارد و ایسکمی را کاهش دهد، چربی خون را کاهش دهد و از بیماری های قلبی عروقی جلوگیری کند.
به طور کلی، کراتین، به عنوان یک ترکیب درون زا مشترک انسان، کمک بزرگی به سیستم فیزیولوژیکی و سلامت عضلات ما می کند. از طریق مصرف و استفاده معقول، کراتین می تواند به ما کمک کند تا قدرت عضلانی، استقامت و توانایی ریکاوری را بهبود بخشیم، سلامت جسمانی و کاهش چربی را بهبود بخشیده و به سلامت مغز و قلب کمک کند. با این حال، اگر شرایط پزشکی دارید یا داروهای دیگری مصرف می کنید، قبل از استفاده از کراتین با پزشک مشورت کنید.
کراتین (کراتین) یک اسید آمینه است که در بدن انسان و حیوانات وجود دارد. فسفوریلاسیون با انرژی بالا مورد نیاز برای حرکت عضلات را از طریق واکنش های فسفوریلاسیون فراهم می کند و می تواند باعث افزایش قدرت و استقامت عضلانی شود. کراتین علاوه بر نقش مهمی در بدن، دارای برخی خواص واکنشی مهم در واکنش های شیمیایی نیز می باشد.
1. واکنش هیدرولیز:
کراتین را می توان به سارکوزین و فرمالدئید در آب هیدرولیز کرد (H2O). این واکنش هیدرولیز معمولاً توسط آنزیم ها کاتالیز می شود.
C4H9N3O2به علاوه H2O → سارکوزین به علاوه فرمالدئید
علاوه بر این، کراتین همچنین می تواند با کاتالیز اسیدی به کراتینین هیدرولیز شود.
C4H9N3O2به علاوه H2O به اضافه Hبه علاوه← کراتینین به علاوه NH4به علاوه
کراتینین (متابولیت کراتین) به اضافه H2O به اضافه Hبه علاوه → C4H9N3O2
2. واکنش اکسیداسیون:
کراتین می تواند با عوامل اکسید کننده خاصی مانند پرسولفات پتاسیم (K2S2O8و پرمنگنات پتاسیم (KMnO4). این واکنش کراتین را به اسید اوریک و گاز آمونیاک مربوطه اکسید می کند.
C4H9N3O2به علاوه K2S2O8← اسید اوریک به اضافه NH3به علاوه K2بنابراین4
C4H9N3O2به علاوه KMnO4به علاوه H2بنابراین4← اسید اوریک به اضافه NH3به علاوه MnSO4به علاوه K2بنابراین4
3. واکنش تخریب:
کراتین را می توان در شرایط دمای بالا و اسید قوی (مانند اسید سولفوریک) به طور کامل به کراتینین و فرمالدئید تجزیه کرد.
C4H9N3O2به علاوه H2SO4 → C4H9N3O2به علاوه NH4به علاوهبه علاوه H2O به اضافه فرمالدئید
4. حلالیت:
کراتین به راحتی در آب حل می شود، اما در حلال های غیر قطبی مانند بنزن و اتر نامحلول است. این بدان معناست که در آب، کراتین می تواند راحت تر منتقل شود، اما نه به راحتی در یک محیط غیر قطبی حل می شود.
به طور خلاصه، کراتین، به عنوان یک ماده مهم in vivo، دارای خواص واکنشی متعددی از جمله هیدرولیز، اکسیداسیون، تجزیه و حلالیت است. واکنش ها و کاربردهای آن روز به روز بیشتر مورد مطالعه قرار می گیرد و در زمینه های مختلف مانند ورزش، پزشکی و صنایع غذایی مورد استفاده قرار گرفته است.
تاریخچه کراتین را می توان به سال 1832 ردیابی کرد، زمانی که شیمیدان فرانسوی Michel-Eugene Chevreul ماده شیمیایی جدیدی را در ماهیچه کشف کرد و نام آن را "کراتین (Creak)" گذاشت. بعداً، فردریش ویلهلم کونه، شیمیدان آلمانی، یک گام فراتر رفت و ماده شیمیایی متفاوتی را در ماهیچه جدا کرد که آن را «کراتین فسفات» نامید. در تحقیقات بعدی، دانشمندان کشف کردند که کراتین و کراتین فسفات در ماهیچه ها در انسان و سایر حیوانات وجود دارد و آن را تبدیل به یک مکمل غذایی مورد مطالعه گسترده می کند.
کراتین برای چندین دهه یک مکمل غذایی محبوب برای ورزشکاران ورزشی و علاقه مندان به تناسب اندام بوده است. با این حال، تاریخ کشف آن به گذشته بسیار دورتر برمی گردد.
در سال 1668، دانشمند آلمانی، یوهان کونکل، ماده شیمیایی به نام "کراتینین" را کشف کرد که از متابولیت های پروتئینی در ماهیچه انسان به دست می آمد. چند دهه بعد، شیمیدان آلمانی کریستوف فردریش لودویگ یک واکنش شیمیایی را کشف کرد که توسط آن ترکیب دیگری به نام "کراتین" را می توان از مغز انسان سنتز کرد.
بین سالهای 1832 و 1847، دو شیمیدان دیگر تلاش کردند تا کراتین را جدا کنند. شیمیدان فرانسوی Michel-Eugene Chevreul از یک تکنیک شیمیایی قدیمی برای جداسازی کراتین از عضلات با قرار دادن آنها در اسید استفاده کرد. او خاطرنشان می کند که کراتین «ماهیت شیمیایی مشابه اسید اوریک» دارد، اما مولکول کراتین ساختار اتمی متفاوتی دارد.
در سال 1847، شیمیدان معروف فرانسوی Eugene-Melchior Peligot کراتین را از ماهیچه هر ماهی جدا کرد و خواص این ترکیب را بیشتر مورد مطالعه قرار داد.
در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، زمانی کراتین به عنوان یک ماده زائد بدن در نظر گرفته می شد، اما با عمیق تر شدن تحقیقات عضلانی، دانشمندان به تدریج به اهمیت کراتین پی بردند.
در دهه 1960، پل گرینهاف، فیزیولوژیست ورزشی استرالیایی متوجه شد که حیوانات آفریقایی غنی از حیوانات مانند فیل ها و سگ ها نسبت به حیوانات گوشتخوار اروپایی دارای سطوح بالاتر کراتین هستند. او متوجه شد که کراتین اضافی در این حیوانات ممکن است دلیل تولید انرژی برتر عضلات آنها باشد. در دهه 1980، گرین هاف و تعدادی از محققان دیگر شروع به مطالعه کردند که چگونه استفاده از کراتین بر عملکرد انسان در ورزش تأثیر می گذارد.
از طریق این مطالعات اولیه، دانشمندان ورزش و متخصصان تناسب اندام شروع به درک این موضوع کردند که کراتین ذخایر فسفوکراتین عضلانی (PCr) را افزایش می دهد، که به نوبه خود عملکرد ورزشی با شدت بالا و توده عضلانی بدن را افزایش می دهد. این امر باعث شده است که تعداد زیادی از افراد شروع به استفاده از مکمل های غذایی کراتین کنند که به یکی از محبوب ترین و مورد تحقیق ترین مکمل ها تبدیل شده است.