2،6-دی هیدروکسی-3-متیل پورین چگونه سنتز می شود؟

ساختار و خواص 2،6-دی هیدروکسی-3-متیل پورین چیست؟

یک کمک کننده معمولی پورین با دستور ترکیبی C6H6N4O2 اکسی پورینول یا2،6-دی هیدروکسی-3-متیل پورین. بهبود زیر اتمی آن یک بسته‌های هیدروکسیل محله پورین ایجاد شده در موقعیت‌های 2 و 6 را هماهنگ می‌کند که توسط یک بسته متیل در موقعیت 3 به هم متصل می‌شوند. بر اساس یک دیدگاه کلی مانند هیپوگزانتین، اکسی پورینول با حضور تجمعات هیدروکسیل اضافی تغییر می کند.

اکسیپورینول متابولیت آلوپورینول است، دارویی که برای درمان هیپراوریسمی و نقرس استفاده می شود. آلوپورینول از طریق اکسیداسیون اولیه به چارچوب اکسی پورینول می رود، که در صورت لزوم از طریق اکسیداسیون اضافی برای ساخت اکسی پورینول می رود. این مسیر متابولیک بینشی را در مورد وظیفه ای که اکسی پورینول در تمرینات دارویی آلوپورینول ایفا می کند نشان می دهد.

اکسیپورینول، متابولیت آلوپورینول، اثرات حمایتی دارو را افزایش می دهد، به ویژه در کاهش سطوح مخرب اسید اوریک در شرایطی مانند نقرس. به دلیل شباهت اساسی آن به هیپوگزانتین، اکسی پورینول می تواند واقعاً محرک گزانتین اکسیداز را کنترل کند که با ساختن اوریک مخرب قفل شده است. این امر عوارض جانبی مرتبط با هیپراوریسمی را کاهش می دهد.

هنگامی که شک دارید، اکسی پورینول انتظار دارد که یک بخش اساسی در مشخصات دارویی آلوپورینول داشته باشد، که نشان دهنده اهمیت آن در ارتباط با نقرس و شرایط مرتبط با افزایش سطوح آسیب‌رسان به اوریک است.

اکسیپورینول چند ویژگی واضح را نشان می دهد که به اثرات دارویی و حساسیت آن به عنوان درمان بیماری هایی مانند نقرس می افزاید:

پیشگیری از گزانتین اکسیداز: اکسیپورینول احتمالاً به عنوان یک مهارکننده دردسرساز شدید زانتین اکسیداز عمل می کند و واقعاً مانع از تغییر هیپوگزانتین به گزانتین و بیشتر به تخریب اوریک می شود. اکسیپورینول با انسداد این چرخه آنزیمی سطوح خورنده اوریک را در بدن کاهش می دهد و متعاقباً علائم و عوارض جانبی هایپراوریسمی و نقرس را کاهش می دهد.

خصوصیات اصلی:2،6-دی هیدروکسی-3-متیل پوریندر دمای اتاق به صورت پودر سفید ظاهر می شود. نقطه نرم شدن آن 288-290 درجه است که تا حدودی بالاست. قابل اعتماد بودن و سادگی برخورد با طرح های مواد مخدر نتیجه همین ویژگی هاست.

نگهداری اشعه ماوراء بنفش: اکسیپورینول بیشترین میزان مصرف اشعه ماوراء بنفش را در 260 نانومتر دارد، بنابراین می توان از استراتژی های روشنگری برای شناسایی و ارزیابی آن استفاده کرد.

حلالیت: توانایی اکسیپورینول برای حل شدن در آب و حلال های قطبی مانند اتانول، آن را به یک کاندید مناسب برای استفاده در داروسازی تبدیل می کند. با این حال، به اندازه کافی در حلال های غیر قطبی مانند دی اتیل اتر حل نمی شود.

مقادیر pKa: افزایش پتانسیل pKa اکسی پورینول، که در 7.4 و 11.8 ارزیابی شده است، وضعیت سرب یونیزاسیون و پروتوناسیون آن را تحت شرایط pH مختلف نشان می دهد، که می تواند بر فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک آن تأثیر بگذارد.

به طور کلی، اکسی پورینول در واقع می تواند با سوبستراهای درون زا برای محدود شدن به گزانتین اکسیداز در پرتو عناصر اولیه آن رقابت کند، به عنوان مثال، تجمع هیدروکسیل آن و نزدیکی به بازهای پورین. این بخش، همراه با خواص فیزیکی و ماده ای خود، اکسی پورینول را برای استفاده به عنوان یک تابع متابولیکی آلوپورینول در درمان نقرس و شرایط مرتبط با افزایش سطوح مخرب اوری مناسب می کند.

چگونه اکسی پورینول از آلوپورینول شکل می گیرد؟

آلوپورینول که زیلوپریم نامیده می شود، ابتدا به اکسی پورینول تبدیل می شود و سپس به اکسی پورینول اکسید می شود. در اینجا نموداری از نحوه ساخت اکسی پورینول از آلوپورینول آورده شده است:

1. مصرف خوراکی: آلوپورینول پس از خروج از دستگاه گوارش هنگام مصرف خوراکی وارد ساختار جریان می شود.

2. راهی برای اکسی پورینول ایجاد کنید: در کبد و بافت های مختلف، گزانتین اکسیداز به سرعت آلوپورینول را به اکسی پورینول تبدیل می کند. این یک متابولیت کلی جذاب است.

3. اکسیداسیون بیشتر به اکسی پورینول: علاوه بر این اکسی پورینول به آخرین متابولیت قوی اکسی پورینول اکسید می شود که در بیشتر موارد به نام اکسی پورینول شناخته می شود.2،6-دی هیدروکسی-3-متیل پورین. این از طریق هیدروکسیلاسیون در نقاط 2 و 6 حلقه پورین اتفاق می افتد.

4. محدودیت در پروتئین: اکسیپورینول از بهبود خورنده اوریک به عنوان یک مهار کننده قوی گزانتین اکسیداز جلوگیری می کند.2،6-دی هیدروکسی-3-متیل پوریندر مجموع تمایل بیشتری به گزانتین اکسیداز نسبت به اکسی پورینول یا آلوپورینول دارد.

5. دفع: هر دو اکسی پورینول و اکسی پورینول بیشتر از آلوپورینول در آب حل می شوند، بنابراین در ادرار سریعتر دفع می شوند. نیمی از حضور اکسی پورینول حدود 15 ساعت است.

به طور خلاصه، هنگامی که گزانتین اکسیداز آلوپورینول را دو بار متوالی اکسید می کند، متابولیت پویا اکسی پورینول را ایجاد می کند. پاسخ‌های هیدروکسیلاسیون یک پورین شفاف مرتبط را تولید می‌کند که به‌طور واضح همان پروتئینی را که آلوپورینول را تشکیل می‌دهد، کنترل می‌کند.

مسیر بیوسنتز اکسی پورینول چیست؟

اکسی پورینول به جای اینکه به طور طبیعی توسط بدن بیوسنتز شود، به عنوان متابولیت داروی آلوپورینول ساخته می شود. مسیر بیوسنتزی با دو یا سه پاسخ آنزیمی همراه است:

1. بلع آلوپورینول: آلوپورینول به صورت خوراکی کنترل می شود و در ساختار متلاشی کننده مصرف می شود.

2. هیدروکسیلاسیون: گزانتین اکسیداز آلوپورینول را در موقعیت 2 هیدروکسیله می کند و آرایش اکسی پورینول را به وجود می آورد.

3. باز شدن حلقه: هنگامی که حلقه پیرازول اکسی پورینول باز می شود، یک ترکیب 4-هیدروکسی پورین متوسط ​​ایجاد می شود.

4. متیلاسیون: یک بسته متیل به کانون 4-هیدروکسی پورین در موقعیت 3 اضافه می شود.

5. هیدروکسیلاسیون بیشتر:2،6-دی هیدروکسی-3-متیل پورینزمانی که یک بسته هیدروکسیل به مرکز متیله در موقعیت 6 توسط گزانتین اکسیداز اضافه می شود، به طور کلی اکسی پورینول نامیده می شود.

6. محدودیت آنزیم: اکسیپورینول به عنوان یک مهار کننده پایدار گزانتین اکسیداز عمل می کند و از تبدیل هیپوگزانتین به گزانتین و مخرب اوریک جلوگیری می کند.

صرف نظر از اینکه بیوسنتز نمی شود، اکسی پورینول با استفاده از آلوپورینول از طریق پیشرفت واکنش های هیدروکسیلاسیون و متیلاسیون کاتالیز شده شیمیایی تولید می شود. متابولیت بعدی به احتمال زیاد به عنوان یک مهارکننده جامد گزانتین اکسیداز عمل می کند و در نهایت سطوح وحشتناک اوریک را در بدن کاهش می دهد. این چرخه تبدیل یک پیش دارو به یک مهارکننده عملکرد را از طریق مسیرهای متابولیک درون زا نشان می دهد.

منابع:

Day, RO, Miners, JO, Birkett, DJ, Whitehead, A., Naidoo, D., Hayes, J., & Graham, GG (1988). متابولیسم آلوپورینول و غلظت اکسی پورینول در افراد عادی مجله بریتانیایی فارماکولوژی بالینی، 26 (2)، 235-242.

Elion، GB (1989). مسیر پورین به شیمی درمانی Science (نیویورک، نیویورک)، 244 (4900)، 41-47.

ماندالا، ا.، مک کی، دبلیو، اشبی، دی، و بلچر، جی. (2020). آلوپورینول [به روز شده در 13 نوامبر 2022]. در: StatPearls [اینترنت]. جزیره گنج (FL): StatPearls Publishing; ژانویه 2022-. موجود از:

Pacher, P., Nivorozhkin, A., & Szabó, C. (2006). اثرات درمانی مهارکننده های گزانتین اکسیداز: رنسانس نیم قرن پس از کشف آلوپورینول. بررسی های فارماکولوژیک، 58 (1)، 87-114.

بنابراین، A.، و Thorens، B. (2010). انتقال اسید اوریک و بیماری مجله تحقیقات بالینی، 120 (6)، 1791-1799.