مقدمه
هیدروکلراید کلرپرومازین، همچنین به عنوان Thorazine شناخته می شود ، یک مشتق فنوتیازین است که نقش مهمی در تاریخ روانشناسی بازی کرده است. از زمان کشف آن در دهه 50 ، کلرپرومازین به طور گسترده مورد مطالعه و استفاده قرار گرفته و در درمان اختلالات مختلف روانپزشکی مورد استفاده قرار گرفته و مورد استفاده قرار گرفته است. در این مقاله یک بررسی عمیق از کاربردهای بالینی هیدروکلراید کلرپرومازین ، با تمرکز بر اثربخشی ، ایمنی و وضعیت فعلی تحقیق ، ارائه شده است.
کد محصول: BM -2-5-123
نام انگلیسی: کلرپرومازین هیدروکلراید
CAS NO: 69-09-0
فرمول مولکولی: C17H20Cl2N2S
وزن مولکولی: 355.33
No Einecs: 200-701-3
MDL شماره: MFCD00012654
کد HS: 29173980
Analysis items: HPLC>99. {1}} ٪ ، LC-MS
بازار اصلی: ایالات متحده ، استرالیا ، برزیل ، ژاپن ، آلمان ، اندونزی ، انگلیس ، نیوزیلند ، کانادا و غیره
سازنده: کارخانه Bloom Tech Changzhou
سرویس فناوری: R&D Dept. -4
ما هیدروکلراید کلرپرومازین CAS 69-09-0 را ارائه می دهیم ، لطفاً برای مشخصات دقیق و اطلاعات محصول به وب سایت زیر مراجعه کنید.
پیشینه تاریخی
کلروپرومازینبرای اولین بار در سال 1950 توسط شیمیدان فرانسوی پل Charpentier در آزمایشگاه های Rhône-Poulenc سنتز شد. در ابتدا ، آن را به عنوان یک آنتی هیستامین بالقوه مورد آزمایش قرار گرفت ، اما اثرات آرام بخش آن بر روی بیماران باعث شد تا محققان پتانسیل آن را در روانپزشکی کشف کنند. در سال 1952 ، این دارو توسط پیر دنیکر و ژان تأخیر در فرانسه برای معالجه بیماران آشفته وارد عمل بالینی شد. این نشانگر آغاز دوران مدرن داروهای ضد روانپزشکی بود.
خواص دارویی
هیدروکلراید کلرپرومازین یک آنتاگونیست دوپامین است که در درجه اول با مسدود کردن گیرنده های دوپامین در سیستم عصبی مرکزی عمل می کند. همچنین دارای خواص ضد کولینرژیک ، ضد هیستامین و ضد آدرنرژیک قابل توجه است. این اثرات دارویی به طیف گسترده ای از اقدامات درمانی آن کمک می کند ، اما همچنین منجر به طیف وسیعی از عوارض جانبی می شود.
مکانیسم عمل
مکانیسم اصلی عمل کلرپرومازین شامل مسدود کردن گیرنده های دوپامین D2 در مغز است. این عمل باعث کاهش فعالیت بیش از حد دوپامینرژیک می شود که اعتقاد بر این است که علائم روانی مانند توهم و توهم را تحت تأثیر قرار می دهد. علاوه بر این ، اثرات ضد کولینرژیک کلرپرومازین به خصوصیات آرام بخش و ضد اضطراب آن کمک می کند ، در حالی که اثرات ضد هیستامین آن ممکن است به اقدامات ضد خویش و آرام بخش آن کمک کند.
کاربردهای بالینی
اسکیزوفرنی و سایر اختلالات روانی
کلروپرومازین در درجه اول در درمان اسکیزوفرنی و سایر اختلالات روانی استفاده می شود. نشان داده شده است که در کاهش علائم مثبت مانند توهم ، توهم و تفکر سازماندهی مؤثر است. در یک مطالعه برجسته انجام شده در دهه 1950 ، کلرپرومازین در کاهش شدت علائم روانی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی به طور قابل توجهی مؤثرتر از دارونما بود.
داروهای ضد روانپزشکی مدرن ، مانند ریسپریدون و اولانزاپین ، به دلیل پروفایل های عارضه جانبی بهبود یافته ، تا حد زیادی کلرپرومازین را جایگزین کرده اند. با این حال ، کلرپرومازین هنوز در بعضی موارد ، به ویژه در بیمارانی که به داروهای جدیدتر پاسخ نمی دهند یا نمی توانند عوارض جانبی آنها را تحمل کنند ، استفاده می شود.
اختلال دوقطبی
کلرپرومازین همچنین در درمان اختلال دو قطبی ، به ویژه در مدیریت قسمتهای حاد مانیک استفاده شده است. اثرات آرام بخش و ضد دوپامینرژیک آن می تواند به کاهش آشفتگی ، پرخاشگری و علائم روانی که ممکن است با شیدایی همراه باشد ، کمک کند. با این حال ، به دلیل پتانسیل آن برای القاء افسردگی و بروز بالای آن در عوارض جانبی ، کلرپرومازین به طور معمول یک درمان خط اول برای اختلال دو قطبی محسوب نمی شود.
اختلالات اضطراب
خواص ضد اضطراب کلرپرومازین منجر به استفاده از آن در درمان اختلال اضطراب عمومی و سایر شرایط مربوط به اضطراب شده است. با این حال ، اثرات آرام بخش و پتانسیل وابستگی آن ، استفاده از آن در این زمینه را محدود می کند. بنزودیازپین ها و مهار کننده های انتخابی بازگرداندن سروتونین (SSRI) به دلیل پروفایل های عوارض جانبی مطلوب تر ، به طور کلی برای درمان اختلالات اضطرابی ترجیح داده می شوند.
حالت تهوع و استفراغ
کلروپرومازین یک ماده ضد مولتی مؤثر است و معمولاً برای درمان حالت تهوع و استفراغ مرتبط با انواع شرایط از جمله حالت تهوع و استفراغ ناشی از شیمی درمانی (CINV) ، حالت تهوع بعد از عمل و استفراغ (PONV) و حالت تهوع مرتبط با میگرن استفاده می شود. اعتقاد بر این است که اثرات ضد آملی آن به دلیل اقدامات مرکزی ضد دوپامینرژیک و ضد کولینرژیک آن است.
در زمینه CINV ، کلرپرومازین اغلب در ترکیب با سایر داروهای ضد آملی ، مانند {1}}}}} آنتاگونیست های گیرنده HT3 و آنتاگونیست های گیرنده NK1 استفاده می شود تا کنترل بهینه حالت تهوع و استفراغ را فراهم کند.
مدیریت درد
از کلروپرومازین به عنوان یک کمکی در مدیریت درد شدید ، به ویژه در بیماران مبتلا به سرطان استفاده شده است. اثرات آرام بخش و ضد اضطراب آن می تواند به کاهش درک درد و بهبود راحتی بیمار کمک کند. با این حال ، استفاده از آن در مدیریت درد به دلیل در دسترس بودن داروهای موثرتر و خاص درد محدود است.
برنامه های دیگر
کلرپرومازین به دلیل استفاده بالقوه آن در انواع دیگر شرایط دیگر از جمله پورفیریا ، کزاز و سکسکه های قابل تحمل مورد مطالعه قرار گرفته است. با این حال ، استفاده از آن در این زمینه ها به دلیل در دسترس بودن درمانهای خاص و مؤثر تر به طور کلی محدود است.
عوارض جانبی و نگرانی های ایمنی
با وجود فواید درمانی ، کلرپرومازین با طیف وسیعی از عوارض جانبی همراه است که می تواند استفاده از آن را در برخی از بیماران محدود کند. عوارض جانبی متداول شامل خواب آلودگی ، سرگیجه ، خشکی دهان ، یبوست و دید تاری است. عوارض جانبی جدی تر شامل علائم برون مرزی (EPS) ، دیسکینزی تاردیو ، افت فشار خون ارتوستاتیک و آگرانولوسیتوز است.
EPS گروهی از اختلالات حرکتی است که می تواند به عنوان یک عارضه جانبی داروهای ضد روانپزشکی از جمله کلرپرومازین رخ دهد. این علائم می تواند شامل دیستونیا حاد ، آکاتیسیا ، پارکینسونیسم و دیسکینزی تاردیو باشد. خطر EPS به طور کلی با ضد روانپزشکی با قدرت بالا مانند کلرپرومازین بیشتر است و می توان با استفاده از دوزهای پایین تر و به تدریج تیتراژ دارو کاهش یافت.
دیسکینزی تاردیو یک اختلال حرکتی بالقوه برگشت ناپذیر است که می تواند پس از استفاده طولانی مدت از داروهای ضد روانپزشکی ایجاد شود. این با حرکات غیر ارادی و تکراری صورت ، زبان یا اندام مشخص می شود. خطر دیسکینزی تاردیو با مدت زمان درمان و دوز تجمعی دارو افزایش می یابد. بیماران در مورد درمان طولانی مدت کلرپرومازین باید به طور مرتب برای علائم دیسکینزی تاردیوتیک مورد بررسی قرار گیرند.
افت فشار خون ارتوستاتیک افت فشار خون است که در هنگام ایستادن رخ می دهد و منجر به علائمی مانند سرگیجه ، سبکی و غش می شود. کلرپرومازین به دلیل اثرات ضد آدرنرژیک می تواند باعث افت فشار خون ارتوستاتیک شود. به بیماران مبتلا به درمان کلرپرومازین توصیه می شود که از حالت نشسته یا دروغگویی به آرامی بلند شوند تا خطر ابتلا به فشار خون ارتوستاتیک به حداقل برسد.
آگرانولوسیتوز یک عارضه جانبی نادر اما بالقوه تهدید کننده زندگی کلرپرومازین است که شامل کاهش شدید گلبول های سفید است. این می تواند منجر به افزایش خطر ابتلا به عفونت ها شود. بیماران تحت درمان با کلرپرومازین باید برای علائم عفونت مورد بررسی قرار گیرند و شمارش گلبولهای سفید آنها به طور مرتب بررسی شوند.
اثر متقابل مواد مخدر
کلرپرومازین می تواند با انواع داروهای دیگر در تعامل باشد و منجر به عوارض جانبی بالقوه جدی شود. به عنوان مثال ، می تواند اثرات آرام بخش الکل ، باربیتوراتها و سایر افسردگی های سیستم عصبی مرکزی را تقویت کند. همچنین می تواند با داروهای ضد فشار خون ارتباط برقرار کند و منجر به افزایش خطر ابتلا به فشار خون ارتوستاتیک شود. به بیماران مبتلا به درمان کلرپرومازین توصیه می شود که از الکل و سایر افسردگی های سیستم عصبی مرکزی جلوگیری کنند و از ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود در مورد کلیه داروهای مصرف کننده مطلع شوند.
تحقیقات فعلی و دستورالعمل های آینده
علیرغم توسعه داروهای ضد روانپزشکی جدیدتر با پروفایل عوارض جانبی بهبود یافته ، کلرپرومازین همچنان موضوع تحقیق در زمینه های مختلف است. تحقیقات مداوم بر درک مکانیسم های اساسی عوارض درمانی و جانبی آن و همچنین بررسی استفاده بالقوه آن در مناطق درمانی جدید متمرکز شده است.
داروهای دارویی
فارماکوژنومیک مطالعه چگونگی تأثیر تغییرات ژنتیکی بر پاسخ فرد به داروها است. تحقیقات در این زمینه چندین تغییر ژنتیکی را مشخص کرده است که ممکن است پاسخ فرد به کلرپرومازین را تحت تأثیر قرار دهد. به عنوان مثال ، تغییرات در ژن گیرنده دوپامین D2 نشان داده شده است که بر اثر اثربخشی و اثر جانبی کلرپرومازین تأثیر می گذارد. تحقیقات آینده در فارماکوژنومیک ممکن است به شناسایی بیمارانی که به احتمال زیاد از درمان کلرپرومازین بهره مند می شوند و افرادی که در معرض خطر عوارض جانبی هستند ، کمک کند.
بازپس گیری برای درمان سرطان
تحقیقات اخیر نشان داده است که کلرپرومازین ممکن است به عنوان یک عامل ضد سرطان پتانسیل داشته باشد. مطالعات نشان داده اند که کلرپرومازین می تواند رشد رده های مختلف سلولی سرطانی را مهار کرده و باعث بازداشت اتوفاژی و چرخه سلولی شود. با این حال ، مکانیسم های اساسی این اثرات کاملاً درک نشده است ، و تحقیقات بیشتری برای تعیین نقش بالقوه کلرپرومازین در درمان سرطان مورد نیاز است.
درمان ترکیبی
درمان ترکیبی ، شامل استفاده از داروهای متعدد با مکانیسم های مختلف عمل ، یک رویکرد در حال ظهور در درمان اختلالات روانپزشکی است. تحقیقات برای کشف مزایای احتمالی ترکیب کلرپرومازین با سایر داروها ، مانند داروهای ضد افسردگی یا تثبیت کننده خلق و خوی ، برای بهبود نتایج درمانی و کاهش عوارض جانبی در حال انجام است.
پایان
هیدروکلراید کلرپرومازین نقش مهمی در تاریخ روانشناسی بازی کرده و همچنان یک گزینه درمانی مهم برای درمان اختلالات مختلف روانپزشکی است. طیف گسترده ای از اقدامات درمانی و مشخصات ایمنی تثبیت شده ، آن را به یک داروی ارزشمند در زرادخانه درمانهای روانپزشکی تبدیل می کند. با این حال ، استفاده از آن باید در برابر عوارض جانبی بالقوه آن ، به ویژه در بیماران با خطر بالای عوارض جانبی ، به دقت متعادل شود.
تحقیقات مداوم در فارماکوژنومیک ، بازپس گیری برای درمان سرطان و درمان ترکیبی ممکن است منجر به بینش جدیدی در مورد استفاده بهینه از کلرپرومازین و بهبود نتایج درمانی برای بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی شود. از آنجا که درک ما از مکانیسم های اساسی اختلالات روانپزشکی همچنان در حال تکامل است ، به همین ترتیب رویکرد ما به درمان آنها نیز خواهد بود که کلرپرومازین یک بازیگر اصلی در این منظره همیشه در حال تغییر است.