مسیر متابولیسم انرژی پپتید Bioglutide NA-931 توضیح داده شد

پپتید بیوگلوتید NA{3}}931 با اتصال همزمان با چهار گیرنده متابولیک مختلف عمل می کند. این یک واکنش هماهنگ را در سراسر سیستم های انرژی سلول ها ایجاد می کند. با تغییر نوروپپتید Y و هورمون آزاد کننده کورتیکوتروپین، سیگنال دهی عصبی از هیپوتالاموس احساس گرسنگی را هنگام فعال شدن GLP-1R کاهش می دهد.

این اثر بر روی سیستم عصبی مرکزی با اثر بر روی دستگاه گوارش کار می‌کند، جایی که تاخیر در تخلیه معده باعث می‌شود علائم سیری طولانی‌تر باقی بماند. مطالعات بالینی نشان می‌دهد که افراد با استفاده از این فرآیند دوطرفه، حدود 30 درصد کالری دریافتی روزانه خود را کاهش می‌دهند. این نشان می دهد که تنظیم اشتها در هر دو سطح مرکزی و محیطی چقدر خوب عمل می کند.

وقتی GIPR در سلول‌های K روده فعال می‌شود، آزادسازی پلی پپتید انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز بعد از غذا اتفاق می‌افتد. این فرآیند باعث افزایش ترشح انسولین از سلول‌های بتای پانکراس و کاهش ترشح گلوکاگون می‌شود. این یک محور روده-متعادل پانکراس ایجاد می کند.

این اثر فراتر از کنترل قند خون است. همچنین جذب گلوکز را در بافت چربی افزایش می دهد که سوخت متابولیک را از کبد دور می کند و به بافت های دیگر می برد. در مطالعات فاز دوم، سطح گلوکز ناشتا 1.2 میلی مول در لیتر و سطح HbA1c 0.8٪ کاهش یافت. این تأیید کرد که این ترکیب دارای ویژگی‌های حساس‌کننده به انسولین است که آن را از سایر داروهای هدفمند دیگر متمایز می‌کند.

وقتی GCGR فعال می شود، لیپاز حساس به هورمون در سلول های چربی شروع به کار می کند که تری گلیسیرید را به اسیدهای چرب آزاد و گلیسرول تجزیه می کند. این اسیدهای چرب آزاد شده وارد جریان خون می شوند و می توانند توسط سلول های محیطی به عنوان منبع انرژی استفاده شوند. گلوکونئوژنز کبدی و مسیرهای تولید کتون بدن به طور همزمان شروع می شود و اطمینان حاصل می کند که همیشه انرژی در طول تغییرات متابولیک وجود دارد.

مطالعات روی حیوانات نشان می دهد که آگونیسم GCGR باعث افزایش دریافت انرژی 15 تا 20 درصد می شود. این یافته در کارآزمایی‌های انسانی تأیید شد، که در آن 30 درصد کاهش وزن به دلیل مصرف انرژی بیشتر بود تا محدودیت کالری به تنهایی.

وقتی از روش‌های سنتی برای کاهش وزن استفاده می‌کنید، متابولیسم شما اغلب برای جبران آن کاهش می‌یابد، که دستیابی به موفقیت بلندمدت را دشوارتر می‌کند. از طریق مهار همگام مسیرهای لیپوژنیک، پپتید بیوگلوتید NA-931 از این سازگاری جلوگیری می‌کند. آنزیم محدود کننده سرعت در لیپوژنز de novo سنتاز اسید چرب است که با فعال شدن GLP-1R و GIPR متوقف می شود.

در عین حال، تحریک GCGR فعالیت لیپولیتیک را حتی با کاهش وزن بدن بالا نگه می دارد. این طرز تفکر "تقویت تجزیه، مهار سنتز" تعادل متابولیک را تغییر می دهد به طوری که از چربی استفاده می شود. در مطالعات کنترل شده، افراد 12 درصد از چربی بدن خود را از دست دادند در حالی که همان مقدار توده بدون چربی بدن خود را حفظ کردند. این بسیار متفاوت از روش های کاهش وزن سنتی است که 20 تا 30 درصد از توده عضلانی خود را از دست می دهند.

از طریق عمل جداسازی پروتئین 1، بافت چربی قهوه ای نوع خاصی از ذخیره چربی است که می تواند انرژی شیمیایی را به صورت گرما آزاد کند. آگونیسم GCGR سیگنال‌های سیستم عصبی سمپاتیک را به سلول‌های چربی قهوه‌ای بهبود می‌بخشد که باعث گرمازایی بیشتر آنها می‌شود.

از آنجایی که این فرآیند از ATP استفاده نمی کند، تری گلیسیریدهای ذخیره شده را مستقیماً به انرژی گرمایی تبدیل می کند و کالری هایی را «هدر می دهد» که در غیر این صورت باعث افزایش وزن شما می شود. مطالعات کالری‌سنجی غیرمستقیم تنظیم‌شده دما نشان می‌دهد که افزایش گرمازایی باعث مصرف بیشتر انرژی در حالت استراحت می‌شود که به عنوان راهی بی‌صدا برای بازگرداندن تعادل انرژی عمل می‌کند.

هنگامی که IGF-1R در میوسیت ها روشن می شود، فرآیندهای تنظیمی را شروع می کند که متابولیسم اکسیداتیو را نسبت به مسیرهای گلیکولیتیک مورد حمایت قرار می دهد.پپتید بیوگلوتید NA-931. این تغییر در نوع فیبر، میتوکندری را متراکم‌تر و شبکه‌های مویرگی را قوی‌تر می‌کند، که باعث می‌شود اکسیژن رسانی و توانایی اکسید کردن بسترها بهبود یابد.

تغییرات در متابولیسم به بدن کمک می کند تا فعالیت بدنی بیشتری را انجام دهد و در عین حال نیازهای اولیه انرژی خود را افزایش دهد. نکته مهم این است که نرخ سنتز پروتئین عضلانی حتی زمانی که کالری کم است بالا می ماند. این امر از بروز سارکوپنی، که یک عارضه جانبی رایج کاهش وزن است، جلوگیری می کند. آزمایشات عملکردی نشان می دهد که سطوح قدرت در طول درمان ثابت مانده یا بهتر شده است، که از سلامت متابولیک و توانایی زندگی به تنهایی محافظت می کند.

اندازه گیری ضریب تنفسی نشان می دهد که چگونه سوبستراها در حالت های متابولیکی مختلف استفاده می شوند. چه زمانیپپتید بیوگلوتید NA-931استفاده می شود، مقادیر ضریب تنفسی همیشه به زیر 0.7 می رسد، به این معنی که اسیدهای چرب بیشتر به جای کربوهیدرات ها سوزانده می شوند. این ترجیح متابولیک زمانی اتفاق می‌افتد که آزادی انتخاب سوخت در حین استراحت و فعالیت‌های با شدت کم وجود دارد.

افت شدید توده چربی که در مطالعات بالینی مشاهده می شود به دلیل سوزاندن چربی به طور مداوم در طول روز است، نه فقط در طول ورزش. این سوبسترا به دلیل سطوح بالاتر اسیدهای چرب در گردش ناشی از لیپولیز با واسطه GCGR-و سطوح پایین‌تر در دسترس بودن گلوکز ناشی از سرکوب اشتها ایجاد می‌شود.

پروتئین ماهیچه ای می تواند به عنوان یک منبع انرژی زمانی که کالری محدود است استفاده شود، اما اغلب برای ساخت اسیدهای آمینه که در گلوکونئوژنز استفاده می شود، تجزیه می شود. تحریک پپتید بیوگلوتید NA{4}}931 IGF-1R به روش های مختلفی این فرآیند تجزیه را متوقف می کند. نرخ سنتز پروتئین ماهیچه های اسکلتی به لطف مسیر mTOR بالا باقی می ماند، اما فرآیندهای تجزیه یوبیکوئیتین-پروتئازوم کند می شود.

در عین حال، اسیدهای چرب و گلیسرول کافی از تجزیه چربی، فشار گلوکونوژنیک را که به طور معمول آمینو اسیدها را هدف قرار می دهد، کاهش می دهد. مطالعات بر روی تعادل نیتروژن نشان می دهد که حفظ پروتئین خالص حتی زمانی که کمبود کالری زیادی وجود دارد امکان پذیر است. این توضیح می دهد که چرا این ترکیب در حفظ توده عضلانی بسیار خوب است در حالی که سایر گزینه ها آنقدر خوب نیستند.

انرژی مورد نیاز برای تمرینات بدنی به سختی، مدت زمان و نحوه تمرین شما بستگی دارد. پپتید بیوگلوتید NA{3}}931 عملکرد تمرینی را با سهولت یافتن سوخت و استفاده بهتر از آن بهبود می‌بخشد. در طول تمرینات با شدت متوسط، توانایی بدن برای سوزاندن چربی بیشتر از گلیکوژن ماهیچه محافظت می کند، که استقامت را قبل از تمام شدن افزایش می دهد.

حفظ توانایی گلیکولیتیک و توده عضلانی با افزایش توان خروجی به تلاش‌های با شدت{0} بالا کمک می‌کند. فرآیندهای ریکاوری پس از ورزش با بهبود عملکرد میتوکندری و پر کردن بسترها سرعت می‌بخشد. این مزایای عملکرد باعث می‌شود افراد بخواهند فعال‌تر باشند، که یک حلقه بازخورد مثبت ایجاد می‌کند، جایی که ظرفیت بهتر باعث می‌شود افراد بخواهند بیشتر ورزش کنند، که مزایای متابولیک را حتی بیشتر افزایش می‌دهد.