تفاوت بین پودر تتراکائین و روپیواکائین چیست؟

به عنوان تامین کنندهپودر تتراکائین، من اغلب با سوالاتی در مورد تفاوت بین پودر تتراکائین و روپیواکائین مواجه می شوم. هر دوی این مواد بی‌حس کننده‌های موضعی مهمی در زمینه‌های پزشکی و تحقیقاتی هستند، اما ویژگی‌های متمایزی دارند که آن‌ها را متمایز می‌کند. در این پست وبلاگ، من به تفاوت های کلیدی بین پودر تتراکائین و روپیواکائین می پردازم و جنبه هایی مانند ساختارهای شیمیایی، خواص دارویی، کاربردهای بالینی و پروفایل های ایمنی را پوشش می دهم.

پودر تتراکائین

نام انگلیسی: پودر تتراکائین
کد محصول: BM-2-5-008
شماره CAS: 94-24-6
فرمول مولکولی: C15H24N2O2
وزن مولکولی: 264.36
شماره EINECS: 202-316-6
استاندارد سازمانی: HPLC> 98.0٪، HNMR
سازنده: BLOOM TECH Xi'an Factory
خدمات فناوری: بخش R&D-1

تتراکائین با نام شیمیایی 4-(بوتیلامینو)-بنزوئیک اسید 2-(دی متیلامینو) اتیل استر، یک بی حس کننده موضعی از نوع استری است. ساختار آن شامل یک استر اسید بنزوئیک است که به یک گروه آمین سوم مرتبط است. وجود پیوند استری تتراکائین را مستعد هیدرولیز در بدن می کند که بر متابولیسم و ​​مدت اثر آن تأثیر می گذارد. تتراکائین معمولاً به شکل پودر هیدروکلراید تتراکائین موجود استپودر تتراکائین هیدروکلراید CAS 136-47-0، که یک پودر کریستالی سفید محلول در آب است.

از طرف دیگر، روپیواکائین یک بی حس کننده موضعی از نوع آمید است. نام شیمیایی آن (S)-N-(2،6-dimethylphenyl)-1-propylpiperidine-2-carboxamide است. پیوند آمید در روپیواکائین پایدارتر از پیوند استری در تتراکائین است. این پایداری در مقایسه با تتراکائین منجر به یک مسیر متابولیک متفاوت و مدت زمان اثر بیشتر می شود.

قدرت

تتراکائین یک بی حس کننده موضعی بسیار قوی است. این توانایی قوی برای مسدود کردن هدایت عصبی با مهار هجوم یون‌های سدیم از طریق کانال‌های سدیم دارای ولتاژ در غشاهای عصبی دارد. با توجه به قدرت بالای آن، دوزهای نسبتاً کمی از تتراکائین می تواند به بیهوشی مؤثری دست یابد.

روپیواکائین نیز قدرت خوبی دارد، اما به طور کلی در نظر گرفته می شود که از تتراکائین قوی تر است. با این حال، هنوز هم بی حسی موضعی قابل اعتمادی را برای انواع روش های بالینی فراهم می کند.

مدت زمان عمل

همانطور که قبلا ذکر شد، ساختار شیمیایی تتراکائین بر مدت زمان اثر آن تأثیر می گذارد. پیوند استری در تتراکائین به سرعت توسط کولین استرازهای پلاسما هیدرولیز می شود و در صورت استفاده برای بیهوشی نفوذی منجر به اثر نسبتاً کوتاهی می شود. با این حال، زمانی که برای بی‌حسی نخاعی استفاده می‌شود، مدت زمان آن می‌تواند طولانی‌تر باشد، معمولاً بسته به دوز از 1 تا 3 ساعت طول می‌کشد.

روپیواکائین با پیوند آمیدی پایدار خود، مدت اثر طولانی تری دارد. این در کبد متابولیزه می شود و اثرات آن می تواند بین 2 تا 8 ساعت ادامه داشته باشد و برای اعمال جراحی طولانی تر یا برای تسکین درد بعد از عمل مناسب است.

شروع عمل

تتراکائین شروع اثر سریع دارد، به ویژه زمانی که به صورت موضعی استفاده شود. این می تواند به سرعت پوست یا غشاهای مخاطی را بی حس کند، که آن را برای کاربردهایی مانند بی حسی سطحی قبل از اقدامات جزئی مانند بیوپسی پوست یا معاینات چشمی مفید می کند.

روپیواکائین در مقایسه با تتراکائین شروع اثر کمی کندتر دارد. با این حال، هنگامی که اثر می گذارد، اثر بی حسی طولانی تری ایجاد می کند.

تتراکائین

• بی حسی موضعیتتراکائین به طور گسترده برای بی حسی موضعی پوست، چشم، بینی و گلو استفاده می شود. به عنوان مثال، در چشم پزشکی، می توان از آن برای بی حس کردن سطح چشم قبل از اقداماتی مانند تونومتری یا برداشتن جسم خارجی استفاده کرد. در درماتولوژی، می توان آن را به صورت موضعی برای تسکین درد در طی جراحی های جزئی پوست استفاده کرد.
• بی حسی نخاعی: همچنین در بی حسی نخاعی برای جراحی های زیر شکم و اندام تحتانی استفاده می شود. قدرت بالای آن امکان استفاده از دوزهای کوچک را فراهم می کند که می تواند خطر سمیت سیستمیک را کاهش دهد.
• بی حسی منطقه ای: در برخی موارد می توان از تتراکائین برای تکنیک های بی حسی منطقه ای مانند بلوک های عصبی استفاده کرد.

روپیواکائین

• بیهوشی اپیدورال: روپیواکائین معمولا برای بیهوشی اپیدورال در زنان و زایمان و جراحی استفاده می شود. تسکین درد موثر در حین زایمان و برای روش های جراحی شکم، لگن و اندام تحتانی را فراهم می کند. ماهیت طولانی اثر آن برای تزریق مداوم اپیدورال مفید است.
• بلوک های عصبی محیطی: همچنین یک انتخاب محبوب برای بلوک های عصبی محیطی است. به عنوان مثال، در جراحی‌های ارتوپدی، روپیواکائین می‌تواند برای مسدود کردن اعصاب تامین‌کننده محل جراحی استفاده شود و باعث کنترل درد بعد از عمل شود.
• مدیریت درد بعد از عمل: روپیواکائین به دلیل طولانی بودن اثرش، اغلب در سیستم‌های بی‌دردی کنترل‌شده توسط بیمار (PCA) برای مدیریت درد پس از عمل استفاده می‌شود.

01

تتراکائین دارای شاخص درمانی نسبتاً باریکی است، به این معنی که تفاوت بین دوز درمانی و دوز سمی کم است. اگر تتراکائین خیلی سریع در جریان خون جذب شود یا اگر دوز بیش از حد تجویز شود، سمیت سیستمیک ممکن است رخ دهد. علائم مسمومیت شامل تحریک سیستم عصبی مرکزی (مانند لرزش، تشنج) و به دنبال آن افسردگی و اثرات قلبی عروقی مانند افت فشار خون و آریتمی است.

02

روپیواکائین در مقایسه با تتراکائین پروفایل ایمنی بهتری دارد. پتانسیل کمتری برای سمیت قلبی عروقی و سیستم عصبی مرکزی دارد، به ویژه زمانی که در محدوده دوز توصیه شده استفاده شود. این باعث می‌شود که در بسیاری از موقعیت‌های بالینی، به‌ویژه در بیمارانی که ممکن است در معرض خطر بالاتری از عوارض جانبی باشند، انتخابی ارجح باشد.

بی حس کننده های موضعی نوع استر مانند تتراکائین در مقایسه با بی حس کننده های موضعی نوع آمید مانند روپیواکائین احتمال بیشتری برای ایجاد واکنش های آلرژیک دارند. واکنش های آلرژیک به تتراکائین می تواند از بثورات پوستی خفیف تا واکنش های آنافیلاکتیک شدید متغیر باشد. در مقابل، واکنش های آلرژیک به روپیواکائین نادر است.

به طور خلاصه، پودر تتراکائین و روپیواکائین دو بی‌حس کننده موضعی مهم با ساختارهای شیمیایی، خواص دارویی، کاربردهای بالینی و پروفایل‌های ایمنی متفاوت هستند. تتراکائین یک بی حس کننده از نوع استر بسیار قوی با شروع سریع و مدت اثر نسبتا کوتاه است که برای بی حسی موضعی و نخاعی مناسب است. با این حال، دارای شاخص درمانی باریک و خطر بالاتری برای واکنش های آلرژیک است. از طرف دیگر، روپیواکائین یک بی‌حس کننده از نوع آمیدی با مدت اثر طولانی‌تر، شروع کندتر و مشخصات ایمنی بهتر است که آن را به انتخابی محبوب برای بی‌حسی اپیدورال، بلوک‌های عصبی محیطی و مدیریت درد پس از عمل تبدیل می‌کند.

اگر علاقه مند به خرید پودر تتراکائین برای اهداف تحقیقاتی هستید، یا اگر سوالی در مورد تفاوت بین تتراکائین و روپیواکائین دارید، لطفاً برای بحث بیشتر و مذاکره در مورد خرید با ما تماس بگیرید. ما همچنین سایر مواد شیمیایی مصنوعی با کیفیت بالا مانندهیدروکسی زین دی هیدروکلراید CAS 2192-20-3وآسگلوتامید CAS 2490-97-3.

• Stoelting RK، Hillier SC. فارماکولوژی و فیزیولوژی در عمل بیهوشی. Lippincott Williams & Wilkins; 2018.
• Miller RD، Eriksson LI، Fleisher LA، و همکاران. بیهوشی میلر الزویر; 2020.
• کتاب درسی بی حسی منطقه ای و مدیریت درد حاد Hadzic A. آموزش مک گراو هیل; 2018.
•